சோதனைகளை எதிர்கொள்வோம்; சாதனைகளைப் படைப்போம்! தியாகத் திருநாளில் வைகோ சூளுரை

Issues: Environment, Human Rights, National, Politics, Poverty

Region: Tamil Nadu

Category: Articles, Speeches

Date: 
Sat, 02/12/2017

 

 

 

 

 

சோதனைகளை எதிர்கொள்வோம்; சாதனைகளைப் படைப்போம்!

தியாகத் திருநாளில் வைகோ சூளுரை

சோதனைகளை எதிர்கொள்வோம்; சாதனைகளைப் படைப்போம்! என்று தலைமைக் கழகம் தாயகத்தில் 27.11.2017 அன்று நடைபெற்ற தியாகத் திருநாள் நிகழ்ச்சியில் கழகப் பொதுச்செயலாளர் வைகோ அவர்கள் உரை ஆற்றினார். அவரது உரை வருமாறு:

தாயகக் கனவினில் சாவினைத் தழுவிய சந்தனப் பேழைகளுக்கு வீர வணக்கம்.

மாவீரர்களின் தியாகம் உன்னதமானது.

இது,

மடிந்து போனவர்களது சாவு குறித்து, அழுவதற்கான நாள் அல்ல.

இறந்து போன உயிர்களை எண்ணித் துயரம் கொள்கின்ற துக்க நாளும் அல்ல.

இது எங்களின் தியாகத் திருநாள்

என்று, 1996 ஆம் ஆண்டு மாவீரர் நாள் உரையில், தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் கூறினார்கள்.

மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகளைத் தாயகத்தில்  நடத்திக்கொண்டு இருக்கின்றோம். தமிழ் ஈழ விடுதலையில் தன்னுடைய வாழ்வையே பிணைத்து இருக்கின்ற, புலிகளின் அணியில் தன்னுடைய இளவலையும் விடுதலைப்புலியாகவே களத்தில் கண்டு, நச்சுக்குப்பி கடித்து மடிகின்ற துயரத்திற்கு ஆளான தம்பி ஜெயத்தையும் இழந்து, வெலிக்கடை உள்ளிட்ட பல சிறைகளில் அடைபட்டுக் கிடந்து, இனி இந்த உடலில் உயிர் நிலைப்பது எளிது அல்ல என்கிற அளவிற்கு நோய்வாய்ப்பட்டு, இரத்தம் கக்கி, எண்ணற்ற துயர்களைச் சுமந்த வாறு, தாய்த் தமிழகத்தில் இருந்து கொண்டே இயக்கத்திற்கும், தமிழ் ஈழ விடுதலைக்கும் தன் வாழ்க்கையையே ஒப்படைத்துக் கொண்டு உழைத்து வருகின்ற ஆருயிர்ச் சகோதரர் உணர்ச்சிக் கவிஞர் காசி ஆனந்தன் அவர்கள் இந்த நிகழ்வில் பங்கேற்றுச் சிறப்பித்து இருக் கின்றார்கள்.

பெண் போராளிகளின் வீர சாகசங்களை நம் கண் முன்னே படம்பிடித்துக் காட்டிய வானம்பாடி, யார் நம்மை ஒதுக்கினாலும் புறக்கணித்தாலும், என்றைக்குமே நம் இயக்கத்தை மதிப்பவர்;

நாம் இதைச் சாதித்தோம் என்று நாம் எந்த இடத்திலும் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்வது இல்லை; இந்த உதவிகளைச் செய்தோம் என்று சொல்லிக்கொண்டது இல்லை; ஆனால், 100 ரூபாய், 500, 1000 என என் தோழர்கள் கஷ்டப்பட்டுத் திரட்டிக் கொடுத்த பணத்தை, எங்கள் தேர்தலுக்குச் செலவழித்ததை விட அதிகமாக இயக்கத்திற்காகத்தான் நாங்கள் செலவழித்து இருக்கின்றோம் என்பதை எந்த இடத்திலும் எடுத்துச் சொல்பவர் புகழேந்தி தங்கராசு அவர்கள் ஆவார்கள்.

முத்துக்குமார் உள்ளிட்ட தங்கள் உயிர் களைத் தத்தம் செய்த வீரத்தியாகிகள் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை; அன்றைய அரசு முத்துக்குமார் குடும்பத்திற்கு இரண்டு இலட்சம் கொடுப்பதாகச் சொன்னபோது, எமை நத்துவாய் என எதிரிகள் கோடி இட்டு அழைத்தாலும் தொடேன் என்பதைப் போலச் சல்லிக்காசு கூட நான் தொட மாட்டேன் என்று முத்துக் குமாரின் தந்தை சொன்ன செய்தியை அறிந்தவுடன், அண்ணன் நெடுமாறன், அண்ணன் வெள்ளையன் ஆகியோர் அருகில் புகழேந்தி தங்கராசு இருந்தபோது நான் அறிவித்தேன்; இலங்கைத் தமிழர் பாதுகாப்பு இயக்கத்தின் சார்பாக அந்தக் குடும்பத்திற்கு மூன்று இலட்சம் ரூபாய் நாங்கள் கொடுக்கின்றோம் என்று சொன்னேன்.

சூடான பாத்திரத்தில் விரல்கள் பட்டு விட்டாலே துடித்துப் போகின்றோம் நாம்; அப்படி இருக்கும்போது, தங்கள் உடலை நெருப்பில் வாட்டி வதைத்து மடிகின்ற வேதனையை யாரும் நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாது. அதைப் போல, மரணத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கின்ற வகையில் சயனைடு நச்சுக் குப்பிகளைத் தங்கள் கழுத்திலேயே அணிந்து கொண்டவர்கள் விடுதலைப் புலிகள். முத்துக்குமாரைத் தொடர்ந்து தங்கள் உயிர்களை நெருப்புக்குத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்த அத்தனைக் குடும்பங்களுக்கும், வெளியில் சொல்லாமல் தலா மூன்று லட்சம் ரூபாய் உதவினோம். அடக்கச் செலவு களைச் செய்தோம். அப்படி 19 பேர்களது குடும்பத்திற்கும் கொடுத்த அத்தனைப் பணமும், மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் மட்டுமே கொடுத்த பணம்தான். இன்றைக்கும் கூட, எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் எந்த நேரமும் என்னோடு இருக்கின்ற, என் உயிரான உங்களிடம்தான் இந்தக் கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன். 

நான் சோர்வே இல்லாதவன் என்று புகழேந்தி தங்கராசு அவர்கள் சொன் னார்கள். ‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுக’ என்று வள்ளுவப் பெருந்தகை சொல்லி விட்டார். என்னுடைய சுமைகளைத் தமிழகம் முழுவதும் இருக்கின்ற இலட்சக் கணக்கான கழகக் கண்மணிகள் சுமக்கின்றார்கள். அவர்களுடைய சுமை களை நான் சுமக்கிறேன். எதையுமே எதிர்பாராமல், ஊராட்சி, நகராட்சி மன்ற உறுப்பினர்கள் பதவிகளைக் கூடக் கருதாமல், எந்த ஆசையும் இல்லாமல், பதவி பணம் என்பதே குறிக்கோள் ஆகி விட்ட இன்றைய அரசியல் உலகில், இதுதான் இனி அரசியல் என்று ஆகிவிட்ட நிலையில், பொதுவாழ்வு என்பதே பெரும் பணத்தைத் திரட்டுவதற்காகத் தான் என்று புரையோடிப் போன இந்த அரசியலில், தங்கள் கைக்காசைச் செலவழித்து 24 ஆண்டுகளாக இந்த இயக்கத்தைக் காப்பாற்றி வருகின்ற வர்கள் என் கண்மணிகளாகிய நீங்கள். (கைதட்டல்)

நாங்கள் ஆயுதம் ஏந்தவில்லை; ஆனால், விடுதலைப்புலிகளைப் போன்ற தியாகிகள் என்னுடைய தம்பிமார்கள், என் சகோதரர்கள். (பலத்த கைதட்டல்). ஆயுதம் ஒன்றுதான் அவர்களுக்கும், எங்கள் இயக்கத்திற்குமான வேறுபாடு.

மாவீரர்களை நாங்கள் நெஞ்சாரப் பூசிக் கின்றோம். அரசியலுக்காக அல்ல. விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிப்பதால் எங்களுக்கு அரசியலில் ஒரு வாழ்வு கிடைக்கும் என்று ஒருபோதும் கருதியது இல்லை. தமிழனுக்குத் தரணியில் ஒரு நாடு அமைய வேண்டுமே என்கிற ஏக்கத்தில், தமிழ் ஈழ உணர்வில், பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் ஊட்டி வளர்த்த சகோதர பாசம் எங்கள் குருதி ஓட்டத்தில் கலந்து விட்டதால் நாங்கள் ஆதரிக்கின்றோம். நான் மட்டும் அல்ல; கன்னியாகுமரியில் இருந்து திருத்தணி மலை அடிவாரம் வரையிலும் உள்ள ஒவ்வொரு தொண்டனின் உள்ளத்திலும் இந்த உணர்ச்சிதான் நிறைந்து இருக்கின்றது. ஆம்; அந்த உணர்வு உள்ளவர்கள் மட்டும்தான் இன்றைக்கு மறுமலர்ச்சி தி.மு.கழகத்தில் இருக்கின்றார்கள். (கைதட்டல்). அதனால்தான் எங்களால் அடுக்கடுக்கான தோல்விகளைத் தாங்க முடிகின்றது. சோதனைகள் ஒன்றா? இரண்டா?

கோடி கோடியாக மலையளவு பணத்தைக் குவித்து வைத்துக் கொண்டு அரசியல் நடத்துகின்ற பலம் வாய்ந்த அரசியல் அமைப்புகளுக்கு நடுவில், ஏதும் அற்றவர்களாக, கையில் காசு அற்றவர்களாக நாங்கள் கட்சி நடத்திக் கொண்டு இருக்கின்றோம். எவ்வளவு பணத்தைச் செலவழித்து விட்டோம்? அடுத்துத் தேர்தலை எதிர் கொள்ளப் பணம் இல்லையே? என்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை. எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்த்து இதை நாங்கள் செய்யவில்லை. ஒரு அமைப்புக்குத் தலைவன் ஆகி விட வேண்டும் என்று நான் கற்பனை செய்தது கூட இல்லை. நிலைமைகளை நான் உருவாக்கவில்லை; நிலைமைகள் என்னை உருவாக்கிற்று என்று 49 இல் பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் கூறினார்கள். அதைப்போன்ற நிலைமைதான் என்னை இந்த இடத் திற்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. இங்கே இருப்பவர்கள், தமிழகம் முழுவதும் இருக்கின்ற சகோதரர்கள் என்னோடு சேர்ந்து ஒரு தர்ம யுத்தத்தை நடத்தி, ஒரு இயக்கத்தைத் தொடங்கி 24 ஆண்டுகளாக நடத்திக்கொண்டு வருகின்றோம்.

நான் சோர்வு இல்லாதவன் என்று புகழேந்தி தங்கராசு சொன்னார். ஆனால், என் நெஞ்சுக்குள் ஆயிரம் சுமைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை எல்லாம் மூடி மறைத்துக் கொண்டு இயங்குகிறேன். காரணம், நான் கலங்கினால், அது என் கண்மணிகளைப் பாதிக்கும். அவர் களுடைய மகிழ்ச்சிக்காகவே நான் இயங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றேன். களத்திற்குச் செல்கின்ற சேனாதிபதியாக இருக்கின்றேன். எங்களுக்கு ஏடுகளின் ஆதரவு இல்லை. ஊடக வெளிச்சம் இல்லை. சிங்களவர்களை எதிர்த்து ஒவ்வொரு முறையும் களம் கண்டவர்கள் நாங்கள். சிங்களவர்கள் ஐசிஎப் தொழிற் சாலைக்கு வந்திருக்கின்றார்கள் என்று கேள்விப்பட்டபொழுது, நான் எங்கோ தொலைவில் இருக்கின்றேன். அலை பேசியில் சத்யாவை அழைத்தேன்; இப்பொழுதே நீங்கள் ஐசிஎப்பை முற்றுகை போட வேண்டும் என்றேன். 500 தோழர்களோடு சத்யா அங்கே முற்றுகை போட்டார். சிங்களவர்கள் விரட்டி அடிக்கப்பட்டார்கள். தாம் பரத்தில் விமானப்படைத் தளத்தில் சிங்களவர்கள் பயிற்சி பெறுகிறார்கள் என்று செய்தி கிடைக்கிறது. அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் 500 பேர் களைத் திரட்டிக் கொண்டு போய் அங்கே முற்றுகை போடுகிறார் சத்யா. திருப்பதிக்கு வருகிறான் ராஜபக்சே. இலட்சக்கணக்கான தமிழர்களைக் கொன்ற கொடியவன் வருகிறான். அவனை எதிர்த்துப் போராட்டம் நடத் தினால் துப்பாக்கி ரவைகள் பாயும் என்றார்கள். கலங்கவில்லை நம் சத்யாவும், மாவட்டச் செய லாளர்கள், தோழர்கள், சகோதரிகள் களத்தில் இறங்கினார்கள். இரவோடு இரவாகப் போய்ப் போராடினார்கள். அன்றைக்கு அப்படிப் போராடிய சகோ தரிகள் இந்த நிகழ்ச்சியிலும் பங்கேற்று இருக்கின்றார்கள். அவன் வந்த வண்டியின் மீதே கருப்புக் கொடியை வீசினார்கள். இவர்களைப் பார்த்துக் கோத்தபய ராஜபக்சே ஏசுகிறான். பாது காப்புக்கு வந்த காவலர்கள் நம்மவர் களைச் சுடுவதற்கும் வாய்ப்பு இருந்தது. அப்படியும்கூட, நேருக்கு நேராகப் போராடுகின்ற துணிச்சல் நம்மிடம் இருக்கின்றது.

அடுத்து அந்தக் கொடியவன் சாஞ்சிக்கு வருகிறான். பௌத்த விகாரை நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறான் என்று செய்தி. உடனே முடிவு எடுத்தோம். இது என்ன மதுரையில் போராட்டமா? கோவையா? தஞ்சையா? திருநெல்வேலியா? உடனே புறப்பட்டுப் போக? டெல்லி சென்று போராடுவதும் எளிதுதான். நேராகத் தொடரியில் ஏறிச் சென்று விடலாம். அங்கே ஜந்தர் மந்தரில் யார் வேண்டுமானாலும் போராடலாம். அதற்குத் தடை இல்லை. ஆந்திரா, மராட்டியத்தைக் கடந்து மத்தியப் பிரதேசத்தில் 1750 கிலோ மீட்டர்கள் கடந்து சென்று சம்பல் பள்ளத் தாக்குக்கு அருகில் உள்ள சாஞ்சி அருகில் போராட்டம். உடனே முடிவு எடுத்துப் புறப்பட்டுக் களம் சென்ற துணிச்சல் தமிழகத்தில் மறுமலர்ச்சி தி.மு.கழகத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் கட்சிக்கு உண்டு? இந்தியாவில்  எந்தக் கட்சிக்கு உண்டு? (பலத்த கைதட்டல்)

நாங்கள் எண்ணிக்கையில் குறைந்த வர்கள்தான். வாக்கு வங்கி இல்லை. பணமும் கிடையாது. ஆனால், நீங்கள் சொன்னீர்களே, இலட்சம் பேர் கொண்ட இந்திய இராணுவம் சூழ்ந்து நிற்கின்றது. நாம் 1500 பேர்கள்தான் இருக்கின்றோம் என்கிற நிலையில், தலைவர் பிரபாகரன் என்ன சொன்னாரோ, அதே உணர்வோடு, பத்து இலட்சம் பேர் கொண்ட பாரசீகப் படையை, 300 பேர் கொண்ட ஸ்பார்ட்டா வீரர்கள் லியோனிடாஸ் தலைமையில், தெர்மாபிளேயில் போராடினார்களே, அதைப்போன்ற உணர்வுடன் நாங்கள் 1500 பேர் சென்னையில் இருந்து புறப்பட்டு, 1750 கிலோ மீட்டர்களைக் கடந்து அங்கே சென்று போராட்டம் நடத்தினோம். அங்கே எங்களைக் கொன்று குவித்தாலும் கேள்வி கேட்பார் கிடையாது. ஆனால், கொலைகாரன் ராஜபக்சேயை எதிர்ப்பதற்காக மத்தியப் பிரதேசம் சென்றோம். இப்படிச் சென்று போராடினால் உடனே எங்களுக்கு வாக்குகள் குவிந்து தேர்தலில் ஐம்பது பேர் எம்எல்ஏக்கள் ஆகி விடலாம் என்பதற் காகவா நாங்கள் சென்றோம்? இல்லை.

சேரன் செங்குட்டுவனும், கரிகால் பெரு வளத்தானும் ஆரியப் படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் வழியில் வந்தவர்கள் நாங்கள். மான உணர்ச்சி மிக்கவர்கள் என்பதைக் காட்டுவதற்காகச் சென்றோம். உலகம் முழுமையும் வாழுகின்ற புலம் பெயர் தமிழர்கள் எங்கள் போராட்டத்தைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்து துள்ளிக் குதித்தார்கள். ராஜபக்சே லண்டனுக்கு வருகிறான் என்கிறபோது, பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் அந்தக் கடுங்குளிரில் திரண்டார்கள். அவன் கலந்து கொள்ள இருந்த பல்கலைக்கழக நிகழ்ச்சிக்குச் சென்று அவனை விரட்டி அடித்தார்கள். இரும்புக் கவச வண்டிகளின் பாதுகாப்போடு அவன் தப்பிச் சென்றான்.  அவர்கள் எங்கள் போராட்டத்தைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார்கள். இப்படித்தான் நாங்கள் போராட்டங்களை நடத்தி வந்திருக்கின்றோம். அளவுக்கு அதிகமான துன்பங்களுக்கு ஆளாகி இருக்கின்றோம். ஆனால், அதைப் பொருட்படுத்துவது இல்லை. காரணம், அவர்கள் அடர்ந்த காடுகளுக்குள், விலங்குகளுக்கு இடையே கிடந்து, நல்ல உணவும் உடையும் இன்றி எத்தனை மாதங்கள், எத்தனை ஆண்டுகளாகப் போராடி இருக் கின்றார்கள் விடுதலைப்புலிகள்! நாம் ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்வதற்கு, இரண்டு நாள்கள் தங்க வைத்து உணவு வழங்கி அனுப்புவதற்கு என்ன பாடுபடு கிறோம்? ஆனால், படையை அமைத்து, அவர்களுக்குச் சீருடைகள் தைத்து, ஆயுதங்களைக் கொண்டு வந்து பயிற்சி கொடுத்து, அவர்களுக்கு உணவு வழங்கி, சண்டையில் காயப்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவம் செய்து, அவர்களைக் கட்டுக்கோப்பாக வைத்து, அப்படி ஒரு அமைப்பை உருவாக்கி நடத்தியது உலகத்தில் பிரபாகரனைத் தவிர வேறு யாருமே கிடையாது.

மாவோ இருக்கிறார், ~பிடல் கேஸ்ட்ரோ இருக்கின்றார். கொரில்லாப் போரில் சே குவேரா சாதித்து இருக்கின்றார். உலகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் பல்வேறு புரட்சிகளை நடத்தி இருக்கின் றார்கள். லெனின் போராடி இருக்கின்றார். ஆனால், எந்த உதவியும் இல்லாமல், பல வல்லரசுகள் சேர்ந்து கொண்டு அழிக்கத் துடிக்கின்றபோது, தாங்களாகவே ஆயுதங்களைத் தயாரித்து, தரைப்படை, வான்படை, கடற்படை அமைத்து, பாரிய பலம் கொண்ட படையைத் தோற்கடித்த நிலையில் இந்தியா தலையிடாமல் இருந்திருக்குமானால், இந்நேரம் ஐ.நா. முற்றத்தில் தமிழ் ஈழத்தின் கொடி பட்டொளி வீசிப் பறந்து கொண்டு இருக்கும்.

இப்படியெல்லாம் திட்டமிடக்கூடிய ஆற்றல் அவருக்கு எப்படி வந்தது? நான் கல்லூரி காணாத கிழவன் என்று தந்தை பெரியார் சொல்லுவார். அவருடைய உரைகளைப் படிக்கின்றபொழுது, இத்தகைய சிந்தனைகள் இவருக்கு எப்படிக் கிளர்ந்தன என்று வியப்பாக இருக்கின்றது. அதைப்போலத்தான் தலைவர் பிரபாகரனின் ஆற்றலும். அதை இயற்கையின் அருட்கொடை என்றுதான் கருதுகின்றேன். போர் உத்திகளை வகுப்பதில் அவருக்கு நிகர் எவருமே கிடையாது. பண்டார வன்னியன் எப்படித் தோற்றான்? கடல் படை இல்லாததால் தோற்றான். அதை பிரபாகரன் யோசிக் கிறார். தமிழ் ஈழத்தைச் சுற்றிலும் கடல் தான்.

எனவே, அந்தக் கடலில் நாம் வலிமை யாக இருந்தால்தான், நாம் வலுவாகப் போரிட்டு வெற்றி பெற முடியும், எதிரி களை முறியடிக்க முடியும். அதற்காகக் கடல்புலிகள் அமைப்பை உருவாக்கு கிறார். வான் படை எப்படி அமைத்தார்? உலக அதிசயம் அது. அந்தக் காட்டுக் குள்ளேயே ஒரு ஓடுதளம் அமைத்து, அங்கிருந்து வான்படை புறப்பட்டுக் கொழும்பு வரையிலும் பறந்து சென்று குண்டுகளை வீசிவிட்டு வந்தது என்று சொன்னால், இந்தியா தலையிடாவிடில், எங்களை விட்டால் போதும் என்று சொல்லி, சிங்களத்துக்காரன் அவனாகவே தமிழ் ஈழத்தின் எல்லையை வரை யறுத்துக் கொடுத்து இருப்பான். நாங்கள் பிழைத்தால் போதும் என்று ஓடி இருப்பான். ஆனால், தலைவர் ஆக்கிர மிப்பாளர் அல்ல.

இந்திய இராணுவம் சூழ்ந்தபோது எல்லோரும் தயங்கினார்கள். அவர்களை எதிர்த்து எப்படிப் போரிட முடியும் என்று கருதினார்கள். வெறும் 28 பேர்களோடு தான் அவர் வன்னிக் காட்டுக்குள் சென்றார். அங்கே இருந்து கொண்டு கண்ணி வெடிகள் செய்தார்கள். ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளைக் கஞ்சிதான். உப்பு கூடக் கிடையாது. தலைவருக்கும் அதுதான் உணவு. நன்றாகச் சாப்பிட்டு விட்டுச் சண்டை போட்டுச் சாகலாமே? எதற்காக இப்படி 28 பேர்களை வைத்துக் கொண்டு கண்ணி வெடி தயாரிக்க வேண்டும்? என்று நாங்கள் நினைத்தது உண்டு. ஆனால், அதனால்தான் அவர் தலைவர் ஆனார் என்று அன்பு என்னிடம் சொன்னதை எல்லாம் நான் விரிவாகப் பேசி இருக்கின்றேன். தலைவரோடு ஒரு வேளை சாப்பிட்டால் போதும்; அவரோடு சேர்ந்து ஒரு படம் எடுத்துக் கொண்டால் போதும் எங்களுக்கு என்றார். அது ஒன்றும் மூடத்தனம் அல்ல. கண்மூடித்தனமான பக்தி கிடையாது. அந்தத் தலைவன்தான் தங்கள் தாயகத்தை மீட்க முடியும் என்று கருதி அவரோடு களத்தில் நின்றார்கள். அதற்காக அவர் என்ன கொடுக்க முடியும்? மாவீரர் நாள் உரைகளில் அதைத்தான் சொல்லுகிறார். ஒவ்வொரு முறையும் என் சக போராளிகள் மடிகின்றபோது, என் இதயத்தில் எவ்வளவு வேதனைகள் தாக்கி இருக்கும். இவர்கள் பூசனைக்கு உரியவர்கள். தியாக தீபங்கள், எங்கள் விடுதலைக் கோவிலில் ஒளிவிடும் சுடர்கள். அப்படி ஆயிரக்கணக்கான தீபங்கள் ஊர்வலமாக வருவதை நான் பார்க்கிறேன். இந்த மண்ணின் வீர மார்பைக் கீறி அவர்கள் அதற்குள் புதைக்கப்பட்டு இருக்கின்றார்கள்.

கரும்புலிகளை ஏன் உருவாக்கினார் என்பதைச் சொல்லுகிறார். நாங்கள் பலவீனமாக இருக்கின்றோம். எனவே, ஒரு பலம் கொண்ட படையாக அதை உருவாக்கினேன். கரும்புலிகள் எங்கள் கவசங்கள். எங்கள் பாதையின் தடை நீக்கிகள். எங்களின் பாதுகாவலர்கள். அந்தக் கரும்புலிகள் பாசறையைப் பார்க்க வேண்டும் என்று பல நாள்கள் கேட்டேன். என்னை அங்கிருந்து திருப்பி அனுப்ப அவர் முடிவு செய்தபொழுது, அதற்கு முதல்நாள்தான் அனுப்பி வைத்தார். அங்கே தளபதி கமல் பாசறையில் தங்கினேன். திரும்பி வருகின்றபொழுதே நடைபெற்ற சண்டையில் அவன் இறந்து போனான். கரும்புலிகள் பயிற்சி களில் ஈடுபடுவதைப் பார்த்தேன். அவர்களுடைய தியாகம் எப்படிப்பட்டது என்பதைச் சொன்னார்.

ஒரு கப்பலைத் தகர்ப்பதற்குத் தேவை யான குண்டுகளையும் சுமந்து கொண்டு கடலில் நீந்திச்சென்று தாக்கித் தகர்த்தாளே அங்கயற்கண்ணி! அது எளிதில் நடக்கின்ற காரியம் அல்ல. அதற்காக அவள் எந்த நாளைத் தேர்ந்து எடுத்தாள் தெரியுமா? அவள் தாய் ஏழை. ஆண்டுதோறும் என் நினைவு நாளைக் கொண்டாட வேண்டும் என்றால் உறவினர்களுக்குச் சோறு போட வேண்டும். நல்லூர் கந்தசாமி கோவில் திருவிழா நேரம் என்றால் கச்சான் (கடலை) விற்ற காசு அவள் கையில் இருக்கும் என்று சொல்லி, அந்த நாளைத் தேர்ந்து எடுத்தாள் தன் சாவிற்காக.

தலைவர் ஒரு எரிமலை என்று நீங்கள் கருதலாம். இல்லை. அவர் ஒரு பனிமலை. சுற்றி இருப்பவர்களைச் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டே இருப்பார். கேலி கிண்டல் நகைச்சுவை கலந்தே பேசுவார். உண்மையாகவே எனக்குப் பயிற்சி கொடுத்தார். அதற்கு மேல் வேறு எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை. எவ்வளவோ ஆதாரங்கள் என்னிடம் உள்ளன. காலம் வரும்போது வெளியிடுவேன். அவரது சுயசரிதையை நீங்கள் கேட்டால் சொல்லுவார் என்று கிட்டு என்னிடம் சொன்னார். அதனால் கேட்டேன். நானும் தலைவரிடம் கேட்டேன். உங்கள் சுயசரிதையைச் சொல்லுங்கள். நான் எழுதி ஒரு புத்தகமாக வெளியிடுகிறேன் என்றேன். கொஞ்ச நேரம் யோசித்து விட்டுச் சரி என்றார்.

ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று மூன்றரைக் கெல்லாம் எழுந்து விடுவோம். பூமிக்கு உள்ளே இருபது அடி ஆழத்தில் அந்த நிலவறைக்குள் அவரது வசிப்பிடம். 15 அடி ஆழத்தில் கிட்டுவுக்கு இடம். அங்கேதான் என்னைத் தங்க வைத்து இருந்தார்கள். என் பாதுகாப்பிற்காக எந்நேரமும் மூன்று பேர் ஏ.கே. 47 வைத்துக் கொண்டு சுற்றி இருப்பார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலை மூன்று மணி முதல் 6 மணி வரை அவர் பேசினார். பிறந்து வளர்ந்த கதையைப் பதினைந்து வயது வரை சொன்னார். அதை ஒலிநாடாவில் பதிவு செய்தேன். அதை வைத்து இருக்கின்றேன். அதைக் கேட்டு அந்தத் தம்பிகள் காகிதத்தில் எழுதிக் கொடுத்ததையும் வைத்து இருக் கின்றேன். அப்படி ஐந்து நாள்கள் அவர் பேசிய பதிவுகள் என்னிடம் உள்ளன. இரண்டு மாதங்கள் அங்கேயே தங்கி இருந்து எழுதி முடிக்க வேண்டும் என்று கருதினேன். ஆனால், ஐந்தாவது நாளில் கிடைத்த ஒரு செய்தியால், அண்ணா நீங்கள் நாட்டுக்குத் திரும்பியாக வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்தார். எவ்வளவோ சொன்னேன். மறுத்து விட்டார். எங்களால் உங்களுக்கு அரசியலில் சிரமங்கள் ஏற்பட்டு விடக் கூடாது. அக்காவுக்கும் நான் பதில் சொல்லியாக வேண்டும். கடுமையான தாக்குதல்கள் வர இருக்கின்றன. இந்த நிலையில் நீங்கள் பாதுகாப்பாகத் திரும்பி யாக வேண்டும் என்று சொன்னார். நீங்கள் இங்கே வந்து இறங்கிய வழியில் திரும்பிச் செல்ல முடியாது. இப்போது அங்கே இரண்டு நாட்டுக் கடற்படையும் நிற்கிறது. வேறு வழியாகத்தான் போக வேண்டும். முட்கள் குத்திக் கிழிக்கும் என்றார். 57 புலிகளின் பாதுகாப்புடன் என்னைப் பாதுகாப்பாகத் திருப்பி அனுப்பி வைத்தார். அப்போது நடந்த தாக்குதலில் சரத் என்ற பீட்டர் கென்னடி இறந்தார். காணாமல் போன என்னுடைய பெட்டி திரும்ப என் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது இயற்கையாக அமைந்த நிகழ்வு அதற்குப் பிறகு நடந்தது எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரியும் எல்லாவற்றையும் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க விரும்பவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் 12 புலிகளில் குமரப்பா, புலேந்திரன் உள்ளிட்ட தளகர்த்தர்கள் நச்சுக்குப்பி கடித்து மாண்டார்கள். புலிகள் மீது இந்திய இராணுவத்தின் தாக்குதல் தீவிரமான காலகட்டத்தில், சென்னை விமான நிலையத்தை முற்றுகை போட வேண்டும் என்று கலைஞரிடம் சொன்னேன். அவரும் ‘சரி’ என்றார். இந்தியாவின் முக்கியமான அரசியல் தலைவர்களை அழைத்து, கலைவாணர் அரங்கத்தில் ஒரு கண்டனக் கூட்டம் நடத்துவோம் என்று சொன்னார். அனைத்து அரசியல் கட்சித் தலைவர்களோடும் சென்னையில் இருந்து லைட்னிங் கால் போட்டுப் பேசி விட்டேன். ஏற்பாடுகளைச் செய்தேன். கூட்டம் நடந்தது. வட இந்தியத் தலை வர்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசியதை எல்லாம் நான்தான் மொழி பெயர்த்தேன். இந்திய அரசைக் கடுமையாகத் தாக்கிப் பேசினார்கள். 2009 இல் மேட்டுப் பாளையத்தில் தங்கி இருக்கின்றேன். இராணுவம் தலைவரைச் சூழ்ந்து விட்டது. நாளைக்குள் முடித்து விடுவார்கள் என்று செய்தி வருகிறது. பல நாடுகளில் இருந்து என்னோடு பேசுகிறார்கள். கவலையோடு கேட்கிறார்கள். அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் நடக்காது என்று சொன்னேன். தலைவரை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. 2009 தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் இறுதி நாளில் கூட நான் வாக்கு கேட்கவில்லை. ஈழத்துப் போர் நிலைமைகள் குறித்துத்தான் கவலைகளை மக்களிடம் சொன்னேன். குறைந்த வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தேர்தலில் தோற்றதைப் பற்றிக் கவலைப் படவில்லை. அன்றைக்கு என் மனத் திரையில் தலைவர் வந்தார். காரணம், அந்தக் கட்டத்தில் அவர் என்னை நினைத்து இருக்கின்றார்.

நாங்கள் எந்தச் சுயநலமும் இன்றிப் பாடுபடுகிறோம். பேரறிஞர் அண்ணா ஊட்டிய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொண்டு உழைக்கின்றோம். உலகத்தில் தமிழர் களைப் போலச் சபிக்கப்பட்ட இனம் வேறு எதுவும் இல்லை. இருபது கிலோ மீட்டர் இடைவெளியில் இங்கே எட்டுக்கோடிப் பேர் இருக்கின்றோம். கடலுக்கு அப்பால் இருக்கின்ற நம்முடைய தொப்புள் கொடி உறவுகளைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. தென்கிழக்கு ஆசியாவில் பிரபாகரனைப் போன்ற ஒரு போர்த்தளபதி (ஆடைவையசல ளவசயவநபளைவ) வேறு எவரும் கிடையாது என்று இந்தியப் பாதுகாப்புத்துறை இணை அமைச்சராக இருந்த அருண்சிங் சொன்னார். அப்படிப்பட்ட ஒரு படையை அமைத்து, எதிரிகளைக் களத்தில் பல முனைகளில் புறமுதுகிட்டு ஓடச் செய்த நிலையில், இந்திய இராணுவம் புகுந்து எல்லாவற்றையும் கெடுத்து விட்டது. எங்கள் தாயகம் அடர்ந்த மரங்கள் ஆகும்; அறிவுச் சோலை ஆகும் என்று எத்தனையோ கனவுகளோடு இருந்தார். செஞ்சோலைக் காப்பகம், காந்தரூபன்,  அறிவுச் சோலை, மூதாளர் காப்பகம், திலீபன் மருத்துவ சேவை மன்றம், ஆராய்ச்சிக் கூடங்கள், காவல்துறை, உண்மையாகவே மக்களைக் காப்பதற் காக, தண்டிப்பதற்காக அல்ல, அதற்கு நடேசன் பொறுப்பாளர் என ஒவ்வொன் றையும் திட்டமிட்டு நேரடியாகக் கண் காணித்து அமைத்தார். தமிழ் ஈழம் அமைந்து இருந்தால், இதை உலகின் முதல் தர இடத்திற்குக் கொண்டு வந்து இருப்பார்.

ஆனால், தமிழ்நாட்டையும் சேர்த்துத்தான் அவர்கள் தமிழ் ஈழம் அமைக்கத் திட்டமிடுகிறார்கள் என்று சொல்லி இந்தியா தடை விதித்தது. அந்தத் தடையை உடைப்பதற்காகப் போராடி வருகின்றோம். வழக்குத் தொடுத்து வாதாடிக் கொண்டு இருக்கின்றோம்.

எது தமிழ் ஈழம்? என்று ஜெனீவாவில் கிட்டுவிடம் கேட்டார்கள்.

‘இலங்கை வரைபடத்தை எடுத்துப் பாருங்கள். அதில் எங்கெல்லாம் ரத்தத் துளிகள் தெறித்து இருக்கின்றனவோ, அவை எல்லாம் தமிழர்கள் வாழும் நிலங்கள்’ என்று சொன்னார்.

மூன்றரை இலட்சம் மக்களை முள்ளி வாய்க்காலுக்குக் கொண்டு வந்து ஒன்றரை லட்சம் பேரைக் கொன்று குவித் தார்கள். ஆனால், அங்கே 70000 பேர்தான் இருந்தார்கள்; அவர்கள் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் பொய் சொன்ன பிரணாப் முகர்ஜி, தூத்துக் குடிக்கு வந்தபோது கருப்புக்கொடி காட்டினோம். காவல்துறை கைது செய்தது. சில தோழர்கள் கொடும்பாவி கொளுத்தினார்கள். அந்த வழக்கை இப்போது விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள். ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. அதற்கு நேற்று சம்மன் வந்து இருக்கின்றது. நாளை மறுநாள் தூத்துக்குடி நீதி மன்றத்தில் நான் ஆஜராக வேண்டும். என்னோடு 170 தோழர்கள் ஆஜராக வேண்டும். ஏற்கனவே ஒரு தேசத்துரோக வழக்கு என் மீது இருக்கின்றது. இப்போது இந்த வழக்கு. எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் நாங்கள் மறுக்கப் போவது இல்லை.

இப்படி அடுக்கடுக்கான சோதனைகளை எதிர்கொண்டுதான் இயக்கத்தை நடத்திக் கொண்டு இருக்கின்றோம். நாங்கள் நேர்மையாளர்கள், ஒரு கொள்கைக்காக எங்களை ஒப்படைத்துக் கொண்டு பாடுபடுகின்றோம். மறுமலர்ச்சி தி.மு.க.வா, அவர்கள் நாணயமானவர்கள் என்று சொன்னால் போதும். அந்தப் பெயரைத்தான் என்னால் உங்களுக்குத் தேடித் தர முடியும். எத்தனையோ கஷ்டப்பட்டு விட்டீர்கள். உங்களை நல்ல இடத்தில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கு இருக்கின்றது. எப்படித் தலைவர் பிரபாகரன் களங்களில் எதிரிகளை முறியடித்து வென்றாரோ, அதைப்போல அனைத்துச் சோதனைகளிலும் இருந்து மறுமலர்ச்சி தி.மு.கழகம் மீண்டு வரும். (கைதட்டல்) எந்தச் சூழ்நிலைகளையும் எதிர்கொள்வோம். என்னோடு இருப்பவர்கள் இலட்சிய வாதிகள். ஆயுதம் ஏந்தாத போராளிகள். தன்னலம் அற்ற தியாகிகள். எங்களுக்கும் ஒரு காலம் வரும். நாங்கள் வலிமை பெற்றால் தமிழ் ஈழம் வலிமை பெறும்.

மாவீரர்கள் மீது ஆணை; அவர்கள் சிந்திய செங்குருதி மீது ஆணை. லெப்டிணன்ட் சங்கர் உயிர்மூச்சின் மீது ஆணை. தமிழ் ஈழம் மலரத் தன்னலம் அற்ற தியாகங் களைச் செய்ய, மறுமலர்ச்சி தி.மு.கழகம் சூளுரைக்கின்றது. நன்றி. வணக்கம்.

இவ்வாறு பொதுச்செயலாளர் வைகோ அவர்கள் உரை ஆற்றினார்.

 

சங்கொலி, 08.12.2017

Share/Bookmark

Friends of MDMK


Login | Register | Blogs by Friends

Share/Save

Share/Bookmark

Recent News, Articles, Speeches & Letters

 
Copyright © Marumalarchi DMK, All rights reserved
Best viewed in Firefox, 1024x768 resolution or greater
Terms and Conditions
Post your feedback

Developed and Maintained by
D. Subhas, S/o Dr. R. Dandapani (Late)