பொன்னியின் செல்வன் புகழ்விழா தில்லி 21.12.2007

Issues: Literary

Region: Tamil Nadu

Category: Favorites, Speeches

பொன்னியின் செல்வன் புகழ்விழா

தில்லி 21.12.2007

மார்கழி திங்களில் பனிசூழ்ந்து இருக்கிற இந்த முன் இரவுப் பொழுதில் வடக்கு வாசல் இதழின் சார்பாக அமைக்கப்பட்டு இருக்கிற இந்த மேடையில் நான் உரையாற்றும் அரிய சந்தர்ப்பத்தை வழங்கிய பெண்ணேஸ்வரன், முகுந்தன் ஆகியோருக்கு நன்றிகூற கடமைப்பட்டு இருக்கிறேன். இதே அரங்கத்தில் ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தில்லி தமிழ்ச் சங்கத்தினர் நடத்திய விழாவில் ஒரு துயர்நிறைந்த நேரத்தில் வந்து உரையாற்றிவிட்டுச்சென்ற எனக்கு இன்று இலக்கிய உரையாற்ற வாருங்கள் என்ற உங்களுடைய அழைப்புக்கு நன்றிகூற கடமைப்பட்டு இருக்கிறேன்.

24 ஆண்டுகள் நான் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இந்த யமுனைக் கரையில் பணியாற்றி இருக்கிறேன். இன்றும் ஒரு பரவச உணர்ச்சியும் உள்ளத்தில் புளகாங்கிதமும் பூரிப்பும் ஏற்பட கற்றறிந்வர்கள் சபையில் தமிழ் பால் பற்றுக் கொண்டிருக்கிற சிந்தனையாளர்கள் அரங்கத்தில் உரையாற்றுவதற்கான ஒரு அரிய சர்தர்ப்பத்தை தந்ததற்கு மீண்டும் நன்றிகூற விரும்புகிறேன். பெண்ணேஸ்வரன் அவர்கள் வடக்குவாசல் என்னும் தலைப்பில் மாதஇதழ், இலக்கிய இதழ் நடத்துகிறார். அந்தத் தலைப்பினை அவர் தேர்ந்து எடுத்தற்கான காரணத்தைக் கேட்டேன்.

கல்கி இதழுக்கு அவர் தில்லியில் இருந்தவாறு எழுதிக்கொண்டிருந்த வேளையில் வடக்குவாசல் என்ற தலைப்பிலேயே அந்த எழுத்துகள் அச்சாகின. ஆகவே, கல்கி ஆசிரியக்குழுவிடம் அனுமதிபெற்று அதே தலைப்பினை நான் இந்த இதழுக்கு பயன்படுத்துகிறேன் என்று குறிப்பிட்டார். அந்தத் தலைப்பில் இருக்கும் பொருத்தத்தையும் சொன்னார்.

“விதியின் எழுத்தைக் கிழித்தாச்சு, விட்டகுறை வந்து தொட்டாச்சு” என்று மாமல்லபுர கடற்கரையில் நெஞ்சத்தில் மோதிய எண்ண அலைகளின் காரணமாகவே நான் நெடுநாள் என் நெஞ்சில் சுமந்து கொடிருந்த பாரத்தை எழுத்தில் வடித்தேன் என்று வர்ணிக்கின்ற கல்கி அவர்கள் தந்து இருக்கிற சிவகாமியின் சபதத்தில் இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் தலைப்பு “வடக்கு வாசல்” கல்கி அவர்களின் நூலில் தலைப்பிலேயே அத்தியாயத்தின் உயிரோட்டத்தைப் பார்க்கலாம். அவருடைய ஒவ்வொரு நூலிற்கும் கொடுக்கப்படும் தலைப்புகளிலேயே அந்தத் தொகுப்பில் எந்தெந்த செய்திகள் வரக்கூடும் என்று யூகிக்கலாம்.

உதாரணத்துக்கு பொன்னியின் செல்வன் என்கின்ற அரிய சரித்திர நாவலை அவர் ஐந்து பாகங்களாக வகுக்கிறபோது புதுவெள்ளத்தில் தொடங்கி அடுத்த பாகம் சுழல்காற்று அதற்கு அடுத்த பாகம் கொலைவாள் அதற்கு அடுத்த பாகம் மணிமகுடம் கடைசி ஐந்தாவது பாகம் தியாகசிகரம் என்று தலைப்புகளை வைத்தார். இந்த நிகழ்ச்சியில் கல்கி அவர்களைப்பற்றிச் சொன்னார்கள். அவருடைய எழுத்தாற்றலைப்பற்றி இரத்தினச் சுருக்கமாக காலத்தின் அருமைகருதியும் நான் அதிகநேரம் உரையாற்ற வேண்டிய காரணமாகவும்கூட அவர்கள் அறிந்த செய்திகளைக்கூட பதிவுசெய்யவில்லை.

கல்கி அவர்கள் ஆனந்தவிகடனில் வாசனிடம் பணியாற்றிய காலத்தைப்பற்றி இங்கு நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். ‘ஏட்டிக்குப்போட்டி’ என்ற தலைப்பில் எழுதுகிற்போதுதான் கல்கி என்ற பெயரை அவர் பயன்படுத்தினார். பல புனைப்பெயர்களில் எழுதி இருக்கிறார்.

அதன்பிறகு கல்கி இதழை அவர் 1941 ஆகஸ்ட்டில் தொடங்கியதற்கு பிறகு முதல் சரித்திர நவீனம் பார்த்திபன் கனவு அது 1941 அக்டோபரில் தொடங்கி 1943 பிப்ரவரியில் நிறைவுசெய்கிறார். அதன்பிறகு ஏறத்தாழ ஓராண்டு கழித்து சிவகாமியின் சபதத்தை 1944 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 1இல் தொடங்கி 1946 ஜூன் 30இல் ஏறத்தாழ இரண்டரை ஆண்டு காலம் கழித்து சிவகாமியின் சபதத்தை முடித்தார். பிறகு அலைஓசை வருகிறது. அது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் தாக்கம் தலைநகர் தில்லியின் செய்திகளை எல்லாம் அதில் பார்க்கலாம். அதன்பின்னர் 1951 இல் மீண்டும் அக்டோபர் 14 இல் பொன்னியின் செல்வன் எழுதத் தொடங்கி 1954 ஆம் ஆண்டு மே திங்களில் முடிக்கிறார். அவர் எழுதிய நூல்கள், சிறுகதைகள், 9 நாவல்கள், 9 நாடகங்கள், 10 நெடுங்கதைகள், 119 சிறுகதைகள், 522 கட்டுரைகள் அவர் எழுதித் தீட்டியவை. முதல் சிறுகதைக்குப்பெயர் கிருக்ஷ்ண மந்திரம் கடைசி சிறுகதை திருடன் மகன் திருடன்.

இவ்வளவு அருமையான படைப்புகளைத்தந்து இருக்கிற கல்கி மீது ஈர்ப்பு ஏற்படக் காரணம் அரிக்கர்லாந்து வெளிச்சத்தில் ஒரு கிராமத்தில் பள்ளிப் பாடங்களில் ஆர்வங்கொண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தபோது இல்லத்துக்கு வருகிற கல்கி ஏடுகளை அதில்வரும் அற்பூதமான மணியத்தின் ஓவியங்களை, தொடர்கதைகளைப் படிக்கின்ற ஆர்வம் வந்ததினால் அது தொகுப்பாக என் இல்லத்தில் வைக்கப்பட்டு இருந்த காரணத்தினால் நான் கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன் - பார்த்திபன் கனவு - சிவகாமியின் சபதம்’ படித்தேன். அதன் விளைவாகத்தான் தமிழர் வரலாற்றின் மீது, தமிழர்களின் நாகரீகம், கலாச்சாரத்தின் மீது, கடந்தகால மகோன்னதமான சாதனைகள் மீது சிறிய வயதில் எனக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்பின் காரணமாகத்தான் நான் கல்லூரிக்குச் சென்றபோது அறிஞர் அண்ணாவின் எழுத்துகளில் என் உள்ளத்தைத் தந்து நான் திராவிட இயக்கத்தில் சேர்ந்தேன்.

கல்கி அவர்களின் படைப்புகளைப் பற்றிச் சொல்கிறபோது பொன்னியின் செல்வன் என்ற நூல்குறித்து நீங்கள் உரையாற்ற பெண்ணேஸ்வரன் அழைக்கிறார் என ஒரு நாலைந்து திங்களாக என்னிடத்தில் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார். தலைப்பையும் அவர்களே தேர்ந்து எடுத்துக் கொடுத்து இருக்கிறார்கள் என்றும் தொடர்ந்து இலக்கியப் பணி ஆற்றிவருகிற என் ஆருயிர் சகோதரர் கே.எஸ். இராதாகிருக்ஷ்ணன் அவர்கள் எப்படி நிமிர வைக்கும் நெல்லை என்ற விழா எடுத்தாரோ அதைப்போல பாரதிக்கும் விழா எடுத்து, தமிழகத்தின் எல்லைகள் வரையறுக்கப்பட்ட நாளில் விழா எடுத்து, கி.ரா.வுக்கு விழா எடுத்து, அண்மையில் டி.கே.சி அவர்களுக்கு நெல்லையில் நாங்கள் விழா எடுக்கவும் அவரே காரணமாக இருந்தார். இந்த நிகழ்ச்சிக்கும்கூட அவர் உந்து சக்தியாக இருக்கிறார். அவருக்கு நான் நன்றி தெரிவிக்கக் கடமைப்பட்டு இருக்கிறேன்.

பொன்னியின் செல்வன் என்கின்ற நாவல் ஒரு சரித்திர நாவல்! உண்மைச் சம்பவங்களை வைத்துக்கொண்டு அதன் பின்னணியில் வரலாறு முறையாக எழுதப்பட வேண்டும் என்கிறபோது அந்த வரலற்றுச் சம்பவங்களில் இருந்து கற்பனையும் கலந்து அதை ஒரு அரிய காவியமாக தரக்கூடியதுதான் சரித்திர நாவல். அப்படி எழுதப்பட்ட ஒரு அற்புதமான புத்தகம்தான் பொன்னியின் செல்வன்.

கல்கி அவர்கள் தனக்கென்று ஒரு பாணியை வகுத்துக்கொண்டவர். கல்கி அவர்கள் சிவகாமி சபதம், பார்த்திபன் கனவு எழுதிமுடித்து அதன்பிறகு பொன்னியின் செல்வனுக்கு வருகிறார். இந்தப் பொன்னியின் செல்வன் என்கிற நாவல் சோழர்களின் வரலாற்றைக் குறிக்கின்ற நாவல். இந்த அருமையான சரித்திர நவீனத்தின் தொடக்கத்தில், இதில் வருகிற உண்மைக் கதாபாத்திரங்கள் திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகளில் இருந்தும் இன்னும் பல இடங்களுக்கு நேரடியாகச் சென்று கல்கி அவர்கள் ஆய்வு நடத்தியதின் விளைவாக பொன்னியின் செல்வனை அவர் படைத்து இருக்கிறார்.

பொன்னியின் செல்வன் தொடக்கத்தில் வந்தியத்தேவன் கதாபாத்திரம் அறிமுகம் செய்துவைக்கப்படுகிறது. சோழவள நாட்டின் பெருமைகளை சொல்லிவருகிறபோது காவிரி தங்குதடையின்றி பாய்ந்து ஓடிவந்த காலம். இந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்கிறபோதே அந்தக் காலகட்டத்தில் இருந்த, அரிய வேண்டிய பல செய்திகளை தருகிறார் அதுதான் இதில் முக்கியம். தலைப்பு பொன்னியின் செல்வன். அருள்மொழிவர்மனைத்தான் பொன்னியின் செல்வனாகத் தருகிறார். ராஜராஜச்சோழன்தான் அருள்மொழிவர்மன்.

பொன்னியின் செல்வனில் இடம்பெறுகின்ற வல்லவராயர் வந்தியத்தேவனுக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. அவன் வாணர் குல வேந்தர் மரபில் வந்தவர். அந்த வீரநாராயணம் ஏரிக்கரையில் அவன் குதிரைமீது வருகிற காட்சியில் இருந்து நாவல் தொடங்குகிறது. எடுத்த எடுப்பிலேயே அங்கே குறுநில மன்னர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து சோழ நாட்டில் அதிகாரத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் வீராதிவீரர்களான தனாதிகாரி, சேனாதிபதிகள், மல்லர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து சதி ஆலோசனை நடத்துகிறார்கள். அதில் இருந்து தொடங்குகிறது. அந்த இடத்துக்கு வந்துசேர்கிறார் வந்தியத்தேவன் என்கிறபோது வீரநாராயணம் ஏரியைப்பற்றிக் கல்கி குறிப்பிடுகிறார்.

வீரநாராயணம் ஏரி நெடுந்தூரத்துக்கு நெடுந்தூரம் பரவி இருக்கிறது. அந்த ஏரிக்கு வீரநாராயணம் என்று பெயர் எப்படி வந்தது? என்ற செய்தி எல்லாம் வரும் காலத்தில் தமிழர்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எழுதுகிறார். பராந்தகச் சோழனுக்கு பலபெயர்கள் இருக்கிறது அதில் வீரநாராயணன் என்ற பெயரும் இருக்கிறது. அவருடைய புதல்வர்கள் வீராதிவீரர்கள் மூத்தமகன் இராஜ ஆதித்தயர் அப்போது இரட்டைமங்கலத்து கன்னர தேவன் பெரும் படையோடு வந்து அவனை படை எடுத்து தாக்க வேண்டும் என்று சோழர்கள் திட்டமிட்டபோது அவன் பெரிய சேனையோடு வருகிறான். அப்படி வருகிற போது அவனுக்குத் துணையாக கங்கர்நாட்டு பூதுகன் என்பவனும் வருகிறான். இரண்டு மடங்கு பெரிய படைகள்தான் அந்தப் படையை சோழர்படை தக்கோலம் என்கிறன்ற இடத்தில் சந்திக்கிறது.அந்தப் போர்க்களத்தில் இராஜாதித்தயன் வீரத்தின் காரணமாக சோழர்களின் படை வெற்றிமேல்வெற்றி பெற்று வருகிறது. அப்போது அந்த இடத்துக்கு கங்கநாட்டு பூதுகன் வெள்ளை கொடி ஏந்தி யானைமீது வருகிறான். சரண் அடைவதற்கு வருகிறானா? சமாதானம் பேச வருகிறான? அவன் என்ன செய்தி கொண்டுவருகிறான் என்று கருதி தாக்குதலை நிறுத்தி அருகில் வர அனுமதிக்கின்றார் இராஜதித்தயர்.

அருகில் வந்ததற்குப்பிறகு மிக நெருக்கமாக வந்தபோது ஏன் அருகில் வந்தாய் என்று கேட்கிறபோது மறைவில் வைத்து இருந்த வில்லில் விஷம் தேய்ந்த அம்பை செலுத்துகிறான். அந்த அம்பு இராஜதித்தயர் மார்பில் பாய்கிறது. அந்த இடத்திலேயே யானைமீது விழுந்து இறக்கிறான். இந்தச் சம்பவம் செப்பேடுகளில் இருக்கிறது. 'யானைமேல் துஞ்சின வேந்தன்' , அதைப்போல இதில் என்ன செய்தியைச் சொல்லவருகிறார் என்றால் இங்கே நம் கிருக்ஷ்ணன் அவர்களும், கிருக்ஷ்ணமணி அவர்களும் வைக்ஷ்ணவ பக்தர்கள் இருக்கிறார்கள். வைக்ஷ்ணவப் பெயர்களாகவே இருக்கிறதே என்றுகூட சொன்னார்கள்.

இதை ஆழ்வார்க்கடியார் கேள்விப்படுகிறபோது ரொம்ப சந்தோஷப்படுவார். இந்த நாவலே இதுதான். எங்கே போனாலும் சிவஞான பட்டர்களுக்கும் ஆழ்வார்க்கடியாருக்கும் , நடக்கின்ற வாக்குவாதம் சுவையாகவும் இருக்கும், அதில் செய்திகளும் இருக்கும். வேறு பெயர்களைச் சொன்னாலும் பெண்ணேஸ்வரன் என்ற ஒரு பெயரே போதுமே இதை வைத்துக்கொண்டு பார்த்தாலே இத்தனை ஆழ்வார்களுக்கும் ஈஸ்வரன் ஈடுகொடுக்க முடியுமே.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் யார் பெரியவர் என்ற போட்டிவருகிறபோது சிவன்தான் பெரியவன் என்று பட்டர் சொல்கிறபோது, என்ன இருந்தாலும் அடியையும் முடியையும் காண பிரம்மாவும், திருமாலும் காணமுடியாமல் கடைசியில் சிவனிடம் சரண் அடைந்தவர்கள்தானே என்று சிவஞான பட்டர் சொல்கிறார். அற்கு அழ்வார்க்கடியார் பதில் சொல்கிறார். தசகண்ட இராவணனுக்கு உன்னுடைய சிவன் எத்தனை வரங்களைக் கொடுத்தார். என்ன ஆயிற்று? எல்லாம் எங்கள் திருமாலின் இராமகோதண்டத்துக்கு முன்னால் பொடிபொடியாயிற்றே என்றார். இந்த இடத்தில் கல்கி எதைச் சொல்ல வருகிறார் என்றால்

‘தொழுத கையுள்ளும் படைஒடுங்கும்’

என்பதைப்போல மெய்யெல்லாம் நீறு வேணிகள் முடித்துக்கட்டி கைகளில் படைகரந்து புத்தகக்கவளி ஏந்தி

அழகாகச் சொன்னார் சேக்கிழார் பெருமான்

‘மைபொதி விளக்கே மனதினில் கருப்பு வைத்து
கைதனில் படைகரந்து புத்தகக் கவளி ஏந்தி புகுந்தனன் முத்தநாதன்’

இதில் என்ன செய்தி என்றால் விளக்கு இருக்கிறது. விளக்குக்குள்ளே ஒரு கருப்பு இருக்கிறது. அப்படி உள்ளே இருக்கும் உணர்வு வெளியேதெரியும் விதத்தில் முத்தநாதன் உள்ளே புகுந்து கட்டாரி பாய்ந்து இரத்தம் கொட்டிய போதும் மெய்காவலன் அவனை வாள் கொண்டு சாய்க்க முனைந்தபோதும் தத்தா இவர் நம்மவர் இவரைப் பாதுகாத்து எல்லைக்கு அப்பால் கொண்டு விட்டு வருக என்று மன்னர் சொன்னபடி எல்லைதாண்டிச்சென்று கோபித்த மக்களின் ஆத்திரத்துக்கு ஆளாகாமல் பாதுகாத்து தத்தன் திரும்ப மெய்ப்பொருள் நாயனாரிடத்தில் திரும்பவந்து நான் அவரை நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டி பத்திரமாக அனுப்பிவைத்துவிட்டேன் என்ற செய்தியை கேட்கும் வரையில் அந்த உயிரைப் பாதுகாப்பாக வைத்து அந்த உயிர் போனது என்ற கருத்துக்களைக் கொண்ட இலக்கியத்தை உலகத்தில் வேறு எங்கும் காணமுடியாது.

2005 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 15இல் இங்கே வடக்குவாசல் இதழை தில்லியில் தொடங்கிய இந்த இதழை எவ்வளவு அருமையாக நடதுகிறார்கள் என்றால் பாரதியின் நினைவு நாளான்று 2005 செப்டம்பர் 15இல் வடக்குவாசல் இதழை பெண்ணேஸ்வரன் தொடங்கி இருக்கிறார்கள், இந்த காலத்தில் அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு ஒரு இதழை நடத்துவது என்பது சாதாரணமானது அல்ல. மணிக்கொடியை எப்படி நடத்தினார்களோ அதைப்போல பெண்ணேஸ்வரன் இங்கு நடத்துகிறார் என்பது குறித்து நான் மனதார பாராட்டுகிறேன். இதில் அரிய செய்திகள் இருக்கின்றன. இளைஞர்கள் அறியவேண்டிய செய்திகள், மனிதநேயத்தை அறியவேண்டிய செய்திகள், மனிதநேய உணர்வு தழைக்க வேண்டும் என்பதற்காக சொல்லப்படுகிற செய்திகளாகவே இதில் இடம்பெரும் சிறுகதைகள், உரையாடல்கள், இலக்கிய விமர்சனங்கள், மொழியாக்கங்கள் அனைத்தும் இருக்கின்றன.

இந்த டிசம்பர்த் திங்களில் வெளியாகி இருக்கக்கூடிய வடக்குவாசல் இதழில் அருமையான சிறுகதை இருக்கிறது. சிறுகதை அல்ல டாக்டர் நாராயணன் என்பவர் அருமையான விளக்கின் கதை என்று ஒன்றைத் தந்திருக்கிக்கிறார். நான் அதை இன்று பகலில்தான் படித்தேன். அதில் என்ன அருமையான செய்தி. எழுத்து எவ்வளவு வலிமை இருக்கிறது. எதற்காக இலக்கியம்? பொழுதுபோக்கிற்கு மட்டுமல்ல. ஒரு நாடு, ஒரு இனம், ஒரு மொழி அது தழைப்பதற்கும், உணர்வு பெறுவதற்கும், உயிரோட்டமாக இருப்பதற்கும் சமுதாயம் செழுமையான பாதையில் செல்வதற்கும் இலக்கியம்தான் அடிப்படை. இலக்கியம் தேவை என்பதால்தான் உலக வரலாற்றில், மனிதகுல வரலாற்றில் அரசியல் மாற்றங்களானாலும் அதை ஏற்படுத்தி தந்தவை இலங்கியங்கள்.

வரலாற்றைத் திகைக்கவைத்த புரட்சிகளாகட்டும் அதைத் தந்தவர்கள் எழுத்தாளர்கள். இலட்சக்கணக்கானவர்கள் உள்ளங்களில் உணர்ச்சியை ஊட்டக்கூடியவன் எழுத்தாளன். எழுத்தாளரின் ஆற்றல்தான் ,பிரெஞ் நாட்டில் ஜான் லாக்கேவும் , ரூசோவும் எழுப்பிய வாதங்களால் ஒரு புரட்சியை உருவாக்கமுடிந்தது. டிராக்கின் எழுத்துகள்தான் சோவியத் மண்டலத்தில் இலட்சக்கணக்கானவர்களுக்கு உணர்ச்சியை ஊட்டியது.

அதேபோலதான் அமெரிக்க நாட்டின் அமெரிக்க சரித்திரத்தில் அழியாத புகழ் படைத்து இருக்கிற ஆபிரகாம்லிங்கன் அவன் சொல்கிறான் அவன் குடியரசுத் தலைவராக வெள்ளை மாளிகைக்குள் 1862 ஆம் ஆண்டு நுழைகிறபோது அவரை சந்திப்பதற்கு வெள்ளைமாது காத்திருக்கிறாள். பெயரைக் கொடுக்கிறாள் பெயரைப் பார்த்துவிட்டு அவளிடத்தில் லிங்கன் சொல்கிறார் இங்கே ஒரு உள்நாட்டு யுத்தம் வந்து இன்றைக்கு அமெரிக்காவில் அடிமை விலங்குகள் உடைக்கப்படுவதற்கு நீதான் காரணகர்த்தாவா? நீதான் அந்தப் பெண்மணியோ? என்று கேட்கிறார்.

Uncle Tom's Cabin என்ற அற்புதமான நூலை தந்த எழுத்தாளரைப் பற்றிச் சொல்கிறார். அந்த நூலைப்படிக்கிற பொழுதே கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்துவிடும் ஹாரியெட் பீச்செர் ஸ்டோவ் எழுதியிருக்கிற அற்புதமான புத்தகம். அதைப்போல இந்த வடக்குவாசல் இதழில் அந்தச் சிறுகதை பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டினுடைய விடுதலைப் போராட்டத்தைப்பற்றி விளக்கின் கதை என்ற தலைப்பில் அருமையாக எழுதி இருக்கிறார். ஜோசே ரிசால் என்ற புரட்சிக்கார இளைஞர் 1861 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தவன் 35 ஆண்டுகள்தான் வாழ்கிறான். அவன் எழுத்தாளன் - ஓவியன் - கலைஞன். நாடகங்கள் வடிக்கக்கூடியவன். அடிமை விலங்குகளை உடைக்க வேண்டும் என்று ஸ்பானீக்ஷ் ஆட்சியில் இருந்து விடுபட போராடுகிற காரணத்தால் அந்தப் போராட்டக்காரன் மீது அடக்குமுறை பாய்கிறது. கைது செய்யப்படுகிறான். கொட்டடியில் அடைக்கப்படுகிறான்.

சிறைக்குள்ளேயே சுட்டுக்கொல்ல முடிவுசெய்கிறார்கள். தேதி குறிப்பிடப்படுகிறது. 1896 ஆம் ஆண்ட டிசம்பர் 30இல் அவன் கொல்லப்படப் போகிறான். இது அவனுக்குத் தெரியவருகிறது. 1896 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 29 ஆம் தேதி இரவு அவன் ஒரு கவிதை எழுதுகிறான்

நான் கடைசியாக விடைபெறுகிறேன்
என் தாயகத்தில் இருந்து விடைபெறுகிறேன்

என்று 30 வரிகளைக் கொண்ட கவிதையை எழுதுகிறான். அந்த கவிதையை எழுதிவிட்டு அது இந்த நாட்டு மக்கள் கரங்களுக்குப் போய்ச்சேர வnண்டும் என்று அந்தக் கவிஞன் கவிதை காவலர்கள் கையில் கிடைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக அங்கே இருக்கக்கூடிய சிம்னி விளக்குக்குள் இதை சிறிதாக மடித்து திரிக்குப் பக்கத்தில் சிமினி விளக்கின் கண்ணாடிக்குள் பதியுமாறு வைத்துவிட்டான். நாளை இந்த விளக்கை சரிசெய்வதற்கு வரக்கூடிய பணிப்பெண் கையில் கிடைக்கும். அவள் இதை இந்த நாட்டு மக்களுக்குத் தருவாள் என்ற நம்பிக்கையோடு கவிதை எழுதுகிறான்.

காலையில் அவனை சுட்டுக்கொல்கிறார்கள். அதற்குப்பிறகு இந்த விளக்கை சுத்தப்டுத்துவதற்குப் பணிப்பெண் வருகிறாள் அவள் கரங்களில் இந்தத் தாள் கிடைக்கிறது. அந்தத் தாளை பத்திரமாக மறைத்து வைத்துக்கொண்டு சிறைக்குள் இருந்து வெளியேபோய் இந்தப் போராட்டக்காரனின் நண்பர்கள் இடத்தில் கொண்டுபோய் கொடுக்கிறாள். அவர்கள் இந்தக் கவிதையை இலட்சக்கணக்கில் துண்டுபிரசுரங்களாக அச்சடித்து நாடெங்கும் பரவியது. கிளர்ச்சி எழுந்தது. அதன் காரணமாக 300 ஆண்டுகளாக அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தவர்களைத் தட்டி எழுப்பி 3 ஆண்டுகளுக்குள் அவர் போராட்டத்தில் வெற்றிபெற்று அடிமைவிலங்குகளை உடைத்து எறிந்து அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டார்கள் என்று சரித்திரத்தை எழுதினார்கள்.

அந்த நாட்டில் அவனுக்கு சிலை எழுப்பப்படுகிறது. எந்த சிம்னி விளக்கு இந்தக் கவிதையைப் பாதுகாத்ததோ அதை அவர்கள் இன்று கோட்டையில் அருங்காட்சியகத்தில் பத்திரப்படுத்தி வைத்து, வருகிற மக்கள் பார்த்துவிட்டுச் செல்கிறார்கள் என்ற செய்தி இந்த டிசம்பர் மாத வடக்குவாசல் இதழில் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது. அந்தக் கவிதையின் கடைசிவரிகளை மாத்திரம் சொல்கிறேன்.

‘நான் சாகிறேன் அதோ விடியல் தெரிகிறது’

மரணம் எல்லோருக்கும் உண்டு. மரணத்தை உடலால் வென்றுவிடமுடியாது. ஆனால், மரணத்தை வெல்பவர்கள் யார்? மரணத்தை வெல்கிறவர்கள் சரித்திர புருஷர்கள். எழுத்தாளர்கள். எந்தக் கவிஞனின் நினைவுநாளில் நீங்கள் தொடங்கினீர்களோ பாரதி மரணத்தை வென்ற மகாகவிஞன் பாரதி. உலகப் பொதுமறை தந்த திருவள்ளுவர் பெயரால் அரங்கம் அமைத்து இருக்கிறீர்கள். திருவள்ளுவர் மரணத்தையும் வென்று காலத்தையும் வென்றிருக்கிற தமிழ்ப் புலவர். அவன் எழுதுகிறான் நான் சாகிறேன் அதோ விடிகிறது அழுத்தமான இரவு போய் விடிகாலை தெரிகிறது என்று சொல்லிவிட்டு நிறம் போதாவிட்டால் என் இரத்தத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என் இரத்தம் உங்களுக்கு பயன்படட்டும். இரதத்தின் சிகப்பு நிறத்தில் விடிகாலை கதிர் எழட்டும் ஊற்றுகிறேன் என் இரத்தத்தை என்று அவன் எழுதினான். இந்த அருமையான சரித்திரத்தை வடக்குவாசலின் இந்த இதழில் பார்த்தேன். அரிய பணிகளைச் செய்துகொண்டு இருக்கிறீர்கள்.

பொன்னியின் செல்வனில் கடந்தகால வரலாற்றைக் காண்பிக்கிறார். இராஜாதித்யர் இறந்துபோனார். ஆனால், அந்தத் தக்கோலப்போர் அவர் நினைவாக சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது . இராஜாதித்தரின் சகோதரர் கண்டராதித்த சோழர் அவர் ஒரு சிவபக்தர் இவருக்கு முதலில் பிள்ளை இல்லை. மீண்டும் ஒரு திருமணம் செய்துகொள்கிறார் மழப்பாடி நாட்டில் இருக்கிற குறுநில மன்னர் மகள் செம்பியன்மாதேவியைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். குழந்தை பிறக்கிறது.

இதில் என்ன கதை என்றால்? சிவபக்தராக இருந்த அவருக்கு அவரது தம்பி அதிதீரசோழன் அடிபட்ட காரணத்தினால் அந்த அதிதீரசோழன் மகன் சுந்தரசோழர். இவர் அழகில் மன்மதனை நிகர்த்தவர். ஆக, பராந்தகச்சோழருக்கு பேரன் பட்டம் சூட்டுகிறபோது கண்டராதித்தன், அதிதீரசோழன் மகன் சுந்தரச்சோழர் இனி பட்டத்துக்கு வரவும். சுந்தரச்சோழரின் பிள்ளைகள் பட்டத்துக்கு வரட்டும் என்று வரையறுத்துவிட்டுப் போனான். இதுதான் கதை.

சுந்தரச்சோழருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் மூத்தவர் ஆதித்தகரிகாலன் வீராதி வீரர் சோழவம்சத்தில் அப்படிப்பட்ட வீரன் பிறக்கவில்லை என்கிறார்கள். தன் 12 ஆம் வயதில் போர்க்களத்துக்குச் சென்றவர். 18 ஆம் வயதில் சேவூர் போர்க்களத்தில் வீரபாண்டியன் தலையை வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு வந்தவன். அவன் வடதிசை தளத்துக்கு தலைமையாக இருக்கிறான்.

இரண்டாமவர் இவனுடைய தம்பி அருள்மொழிவர்மர் இவனின் தமக்கை குந்தவை பிராட்டியார். இப்பொழுது முதல் அத்தியாயத்தில் இந்த சோழ நாட்டின் வரலாற்றில் உள்ளுக்குள் ஏற்படும் பிரச்சனைகள் காரணமாக கண்டராதித்தன் மகன் மதுராந்தகச் சோழன் இருக்கிறான். அவனுக்கு பட்டம் சூட்டலாம் என்று பழுவேட்டரையர் மன்னர்கள் முடிவெடுக்கிறார்கள்.

பெரிய பழுவேட்டரையர் தன அதிகாரி, சிறிய பழுவேட்டரையர் கோட்டை காவல். தஞ்சாவூருக்குச் சென்று கோட்டைக்குள் போகிறபோதே வடக்குவாசல் கோட்டைக்குள்தான் வந்தியத்தேவனும் நுழைகிறான். பிரச்சனைகள் எல்லாம் அந்த வடக்குவாசல் கோட்டைக்குள்தான் உருவாகிறது.

இந்த நாவலை நான் பலமுறை படித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொருமுறை படிக்கிற போதும் அதில் தெரியக்கூடிய செய்திகள், எந்தகாலத்திலும் பொன்னியின் செல்வன் புகழ் அழியாது. அதற்கு என்ன காரணம் எனில் அது செயற்கையான வர்ணனை அல்ல. எழுத்தில் இருக்கக்கூடிய உயிரோட்டம் நம்மை சோழ மண்டலத்துக்கு அழைத்துப்போகும். பழையாறையில் இருப்போம். தஞ்சாவூரில் இருப்போம். அங்கே இருக்கும் சோதிடர் வீட்டுக்குள்ளே கொஞ்ச நேரம் போய்விட்டு வருவோம். இலங்கைக்கு கடலில்போய்க் கொண்டு இருப்போம். காஞ்சிக்கு வருவோம். ஒவ்வொரு இடத்திலேயும் அவர் எழுதக்கூடிய முறை அப்படி.

வந்தியத்தேவன் தஞ்சைக்கோட்டைக்குள் நுழைந்து ஆதித்தகரிகாலனின் ஓலையைக் கொண்டுவருகிறான். சுந்தரச்சோழரின் மகன் ஆதித்கரிகாலன் காஞ்சியில் பொன்மாளிகை கட்டி இருக்கிறான். எப்படி குலோத்துங்கன் தில்லையில் பொன்வேய்ந்தானோ அதைப்போல பொன்மாளிகை கட்டி இருக்கிறான். தந்தையை அங்கு அழைக்கிறார். அங்கே அவரை சிறைக்குள் வைத்திருப்பதைப்போல செய்திகள் எல்லாம் வருகிறது. எனவே தந்தை காஞ்சியில் வந்து பொன்மாளிகையில் இருக்கட்டும் என்று ஓலையை வந்தியத்தேவனிடம் கொடுத்து அனுப்புகிறார்.

இரண்டு கடிதம் கொடுக்கிறார். ஒரு கடிதம் தந்தைக்கு . மற்றொரு கடிதம் தமக்கை குந்தவை பிராட்டிக்கு. எந்தக் காரியத்தையும் வந்தியத்தேவனிடம் நம்பி ஒப்படைக்கலாம் நீ பயன்படுத்திக்கொள் என்று அடுத்த கடிதம். இவர் இந்தக் கடிதங்களைக் கொண்டு உள்ளே போவதற்கே முடியாது. அகடவிகட சமார்தியம் செய்த அந்தக் கோட்டைக்குள் எப்படி தந்திரமாக செல்கிறான் என்று இங்கே சொன்னார்கள். பாண்டிய நாட்டுக்காரர்களே சற்று ஆபத்தானவர்கள். அபத்துதவிகள் அங்கே இருக்கிறார்கள் என்று பாண்டிய நாட்டில் மட்டுமல்ல சோழ நாட்டிலும் வேளக்காரப் படைகள் அப்படித்தான். அன்றைக்கு இருந்த மன்னர்களுக்கு இருந்த படைவீரர்கள். மெய்க்காப்பாளர்கள் வேளக்காரப்படை வீரர்களும் துர்காபரமேஸ்வரி கோவிலுக்குச் சென்று இரத்தத்தில் சத்தியம் செய்தவர்கள்தான்.

மண்ணைக்காக்க தலைகொடுப்போம். கடமைதவறினால் எங்கள் தலைகளை வெட்டிக் கொள்வோம். மன்னருக்கோ மன்னர் குடும்பத்துக்கோ யாராவது துரோகம் செய்தால் அவர்களை அந்த இடத்திலேயே வெட்டிச்சாய்ப்போம் என்று துர்கா பரமேஸ்வரி கோவிலுக்குள் சபதம் எடுத்தவர்கள்தான் வேளக்காரப் படையினர். தஞ்சை அரண்மனையில் அத்தனை கட்டுக்காவலையும் மீறி உளே சென்று மன்ரைச் சந்தித்து ஓலையைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நிiன்கிறபோது உள்ளேசெல்வதற்கு வழியில்லை. அந்தக்கோட்டைக்குள் செல்லவேண்டும் என்றால் பழுவேட்டையர்களைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டும்.

பெரிய பழுவேட்டையர் மணந்து கொண்டிருக்கிற நந்தினியை அற்புதமான கதாபாத்திரமாக படைத்து இருக்கிறார் கல்கி. அந்த நந்தினியின் சொல்லுக்கு மயங்காதவர்கள் கிடையாது. அவள் விழிப்பார்வையில் மயங்கி விழாத வீரன் கிடையாது. அப்படிப்பட்ட நந்தினி பல்லக்கில் உள்ளே ஒரு இடத்தில் போய்க் கொண்டு இருக்கிறார் அப்போது எப்படி உள்ளே நுழைவது என்று யோசித்த வந்தியத்தேவன் பல்லக்கில் போகிறவர்கள் மீது குதிரையைவிட்டு மோதிக் கொண்டு பாருங்கள் பாருங்கள் உங்கள் சேவகர்கள் என் குதிரையைத் தாக்குகிறார்கள் என்று கூச்சல் போடுகிறார்.

பட்டுத் திரையை விலக்கிக் கொண்டு நந்தினி பார்த்து யார் என்று கேட்கிறாள். உடனே உங்கள் சகோதரன் அனுப்பினான் என்று அழ்வார்க்கடியான் பெயரைச் சொல்கிறான் அருகில் போகிறான். அவளிடத்தில் சொல்லவேண்டிய விதத்தில் சொல்லி முத்திரை மோதிரத்தை வாங்கிக்கொண்டு வருகிறான். அப்பொழுது கல்கி நந்தினியின் குரலைப் பற்றி எழுதுகிறார் அந்த வர்ணனை கல்கிக்கே உரியது நந்தினியின் குரலில் ‘காசிப்பட்டின் மென்மையும் கள்ளின் போதையும் காட்டுத்தேனின் இனிப்பும் கார்கால மின்னலின் ஜொலிப்பும் இணைந்ததுதான் இந்த குரல்’ என்று வந்தியத்தேவன் நினைப்பதாக கல்கி எழுதுகிறார்.

ஆக, கோட்டைக்குள் வந்ததற்குப்பிறகு புலவர்கள் எல்லாம் மன்னரைச் சந்திக்க போகமுடியாது அன்றைக்கு சின்ன பழுவேட்டரையர் புலவர்களை அழைத்துக்கொண்டு மன்னரைச் சந்திக்கப் போகிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அந்தப் புலவர் போகின்ற கூட்டத்தோடு வந்தியத்தேவனும் போய் சேர்ந்து கொள்கிறான். சக்கரவர்த்தி சுந்தரச்சோழர் இரண்டுகால்களும் சுவாதீனம் இழந்து படுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார் நடக்கமுடியாது.

புலவர்கள் எல்லாம் வருகிறார்கள் சுந்தரச்சோழரைப் பற்றிச் சிறப்பாக பாடுகிறார்கள் அதில் ஒரு புலவன் எழுந்து பாடுகிறான். அந்தப் பாடலைக் கேட்டுவிட்டு சுந்தரச்சோழர் சிரிக்கிறார் ஏன் என்றால் அந்தப் பாடலில்

“இந்திரன் ஏறக் கரி அளித்தார்
பரி ஏழளித்தார் செந்திரு மேனித்தினகரற்கு
சிவனார் மணத்துப் பைந்துகிலேறப் பல்லக்கிளித்தார்
பழையாறை நகர்ச்
சுந்தரச் சோழரை யாவரொப்பார்கள்
இத்தொன்னிலத்தே!”

இந்தப் பாடலுக்குப் பொருள் விளக்கம் என்று கேட்டவுடன் நல்லன்சாத்தனார் எழுந்து விளக்கம் தருகிறார்.

“தேவேந்திரனுக்கும் விருத்தாசுரனுக்கும் யுத்தம் வந்து விட்டது. விருத்தாசுரன் தாக்குதலில், தேவேந்திரனின் ஐராவதம் செத்துப்போய்விட்டது. யுத்த களத்தில் ஏறிச் செல்வதற்கு யானை இல்லையே என்று அவன் கவலைப்பட்டபோது, சுந்தரச் சோழரிடம் வந்தான். சுந்தரச்சோழர் தன் யானை லாயத்திற்கு அழைத்துப் போனார்.

‘இங்கே நிற்கக்கூடிய போர் யானைகளில் உனக்கு எந்த யானை வேண்டும்?’ என்று கேட்டார்.

தேவேந்திரன் திகைத்து. ‘எந்த யானையைத் தேர்ந்து எடுப்பது எனக்குத் தெரியவில்லை’ என்கிறான்.

உடனே சுந்தரச்சோழச்சக்கரவர்த்தி, சரியான போர் யானையைக் கொடுத்து, ‘இதை வைத்து விருத்தாசுரனிடம் சண்டைக்குப் போ’ என்றார்.

அப்போது,‘இதைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கிறது - இதை அடக்குவதற்கு என்னிடத்திலே வஜ்ராயுதம் இல்லையே’ என்றான்.

வஜ்ராயுதம் இல்லாவிடில் என்ன? நான் தருகிற இந்த அங்குசத்தைக் கொண்டுபோ என்று தந்தார். அவ்வாறு, இந்திரனுக்குக் கரி (யானை) அளித்தார். எதற்கு? யுத்த களத்திற்குப் போவதற்கு!

பரி (குதிரை) அளித்தார் தினகரனுக்கு. எதற்கு? ராகுவுக்கும், சூரியனுக்கும் சண்டை வந்தது. சூரியனின் வெப்பத்திலே இராகு தளர்ந்தாலும்கூட, இராகுவின் விஷத்தில் சூரியனின் ஏழு குதிரைகளும் இறந்து விட்டன. சூரியன் திகைத்தான். நாம் பயணம் செய்ய முடியாதே?

என்ன செய்வது என்று, அவனும் சுந்தரச்சோழரிடம் மனு போட்டான். ‘கவலைப்படாதே. நான் என் ரதத்தில் பூட்டப்படுகிற ஏழு குதிரைகளை அனுப்பி வைக்கிறேன். நீ பயப்படாமல் போய் உன் பயணத்தைத் தொடர்’ என்று சொன்னான்.

அடுத்து சிவனுக்கும் - பார்வதிக்கும் திருமணம் நடக்கிறது. அவசரத்தில் பெண் வீட்டார் பல்லக்குக் கொண்டுவரவில்லை. என்ன செய்வது என்று திகைத்துச் சுந்தரச் சோழரிடம் வந்தார்கள். ‘நாங்கள் சங்கடத்தில் மாட்டிக் கொண்டோம்’ என்றார்கள். அதற்கு அவர், ‘நான் முத்துப் பல்லக்கை அனுப்பி வைக்கிறேன். சிறப்பாக நடைபெறட்டும் வரவேற்பு வைபவம்’ என்று முத்துப் பல்லக்கை அனுப்பி வைத்தான்.

இதையெல்லாம் சொல்லி எல்லாம் அனுப்புவதற்குச் சுந்தரச்சோழனைவிட வேறு யாரால் முடியும்? என்று அந்தப் புலவர் பாடினார். உடனே சுந்தரச் சோழர் கேட்கிறார். ‘இந்தப் பாட்டை எழுதியவர் யார் என்று தெரியுமா?’ உடனே புலவர் பெருமக்கள் எல்லாம், யார் இந்த அற்புதமான பாட்டை எழுதியவர்? என்று யோசிக்கிறார்கள்.

உடனே சுந்தரச்சோழர் சொல்கிறார். ‘நான்கு வரிகளுக்கு உள்ளே இவ்வளவு பொய்யைச் சொன்னவன், வெட்கப்பட்டுப் பெயரைச் சொல்லாமல் போய்விட்டான். யார் எழுதியது?’ என்று தெரியவில்லையா அது வேறு யாரும் அல்ல நீங்கள் யாரைப் புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டு இருக்கிறீர்களோ அந்த அடியேன் நான் தான் எழுதினேன். ஒரு நாள் சபையில் புலவர்கள் எல்லாம் இப்படித்தான் பாடினார்கள். அந்தப்புரத்துக்குப் போய் இருந்தபோது இன்று என்னைப்பற்றி பாடினார்கள் என்று சொன்னேன். என் மகள் குந்தவைதேவி இவ்வளவு அருமையாக பாடி இருக்கிறார்களே என்று சொல்லி இந்தப் பாட்டை நான் பாடினேன். என் மகள் குந்தவை என் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அடி அடித்தாள். அதை என் மகள் சிவஞானப் பட்டரிடம் சொல்லி இருக்கிறாள் அது வெளியே பரவி இந்த சபைக்கு வந்து சேர்ந்து இருக்கிறது என்று மன்னர் சொன்னவுடன்,

அரசே அது பொய்யல்ல இது கவிஞனின் இல்பொருள் உவமை அணி இதை எப்படி கற்பனை என்பீர்கள் என்று வந்தியத்தேவன் சொல்லிக்கொண்டு வருகிறான் .

சப்போர்ட்டுக்கு ஒரு ஆள் வந்தது என்று சொல்லி அருமையான பதில் சொல்கிறான். உடனே அடுத்துச் சொல்கிறான் இப்பொழுது நான் பாடுவதாக இருந்தால் இன்னொன்றையும் சேர்ந்து இருப்பேன். இன்றைக்குப் பாடினால், ‘மறலியை உதைத்தார் சிவபெருமான், மார்க்கண்டேயனைக் காப்பதற்கு எமனை உதைத்தார் சிவன், எமன் தப்பித்துக் கொண்டான். எருமை கிடா இறந்து விட்டது . சிவன் உதைத்ததில், எமன் தப்பித்தான் - எருமை இறந்து விட்டது. என்னடா செய்வது? என்று திகைத்துப் போய் நிற்கும்போது, எமன் சுந்தரச்சோழரைப் பார்க்கிறார். ‘உனக்கு ஒரு எருமைக்கிடா அனுப்புகிறேன் என்று சுந்தரச்சோழர் அனுப்புகிறார்.

அந்த எருமையின் மீது ஏறி, எமன் வந்துகொண்டு இருக்கிறான். கோட்டைக்கு உள்ளே சின்னபழுவேட்டரையர், காலந்தக கண்டராலும், அந்த எமதர்மராஜனை தடுக்க முடியாது. அதாவது எனக்கு சாவு வந்துவிட்டது என்று சுந்தரச்சோழர் இவ்வளவு நகைச்சுவைக்கு மத்தியில், ‘எமன் இப்பொழுது என்னை நோக்கி வருகிறான், சின்னப் பழுவேட்டரையர், காலந்தக கண்டராலும் இதைத் தடுக்க முடியாது’ என்று சொன்னவுடன், அதுவரை சிரிப்புக் கும்மாளமுமாக இருந்த சபையில் கண்ணீர் மழையாகக் கொட்டுகிறது. இப்படி எழுத, கல்கியைத் தவிர இனி வேறு எவரால் முடியும்?

உடனே சின்னப்பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார் சங்கப் பாடல்களை எல்லாம் கேட்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டீர்களே சக்கரவர்த்தி அவர்களே ஒரு பாடலைப் பாடச்சொல்கிறேன் என்கிறார். சுந்தரச்சோழரோ சரி பாடுங்கள் என்றார். அந்தப் பாடலைப் படித்தவுடன் சுந்தரச்சோழரின் மனதில் சுருக்கென்று பட்டது நான் இதை படிக்கும்போது தெரிந்துகொண்டேன்.

காவிரிப்பூம்பட்டணத்து கடற்கரையில் வந்து குவிந்து கிடந்த அம்பாரம் அம்பாரமாக பொருட்கள், உருத்திரங்கண்ணனார் பட்டினப்பாலையில் எழுதுவார் உலகத்தில் பழமையான நகர் எது? அழகிய கட்டட கலைகளைக் கொண்டு இருந்த நகரம் எது? பாபிலோனா என்று சரித்திர ஆசிரியர்கள் சொன்னார்கள். இல்லை, அதற்கு பதினொராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே ஒரு அழகிய நகரம் இருந்தது என்பதை அமெரிக்க நாட்டு ஆய்வாளர்களும், இங்கிலாந்து நாட்டு ஆய்வாளர்களும் நேரிடையாக கடலுக்கு அடியில் ஆய்வு நடத்தித் தந்து இருக்கிறார்களே அதுதான் காவிரிப்பூம்பட்டிணம் மொகஞ்சதாரோ கரப்பாவுக்கு முன்னாலேயே மிகவும் பழமையான நகரமாக கணிப்பொறியில் அறிவித்து இருக்கிறார்கள். தனி வெப்சைட் போட்டு இருக்கிறார்கள்.

அப்படிப்பட்ட காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் கடற்கரையில் வணிகர்கள் காத்து கிடந்தனர். மரக்கலங்கள் வந்துபோய்க் கொண்டிருப்பதைப்பற்றி பட்டினப் பாலையில் சொல்கிறார் கப்பல்கள் கடலில் ஆடுவது எப்படி இருக்கிறது என்றால் குதிரைதாளை அசைபோடுவது போன்று இருக்கிறது என்று சொல்கிறார். என்னென்ன பொருட்கள் வந்தது என்று சொல்கிறார்கள்

நீரின் வந்த நிமிர்வறிப் புரவியும்,
காலின் வந்த கருங்கறி மூடையும்,
வடவரை பிறந்த பொன்னும் மணியும்
குடவரை பிறந்த காவிரிப் பயனும்
ஈழத்து உணவும் காளகத்து ஆக்கமும்

என்று சொன்னவுடன் சுந்தரச்சோழர் பாட்டை நிறுத்து என்று சொல்லிவிட்டார் என்ன காரணம் என்னவெனில், அப்பொழுது எல்லாம் ஈழத்தில் இருந்து உணவு இங்கு வந்தது என்று எனக்குச்சுட்டிக்காட்டத்தான் இதை எனக்குப் பாடச் சொன்னீர்களா என்கிறார்? என்ன காரணம்?

இப்பொழுது அருள்மொழிவர்மர் படையோடு இலங்கையில் இருக்கிறார். கொடும்பாளூர் பெரிய வேளார் சேனாதிபதி பூதி விக்கிரமகேசரி இருக்கிறார். அங்கே போர் நடக்கிறது என்று சொன்னாலும் வெற்றிபெற்ற இடத்தில்கூட அங்கே உள்ள சிங்களவர்களுக்கு எந்தத் தொல்லையும் கொடுக்காமல் இடிந்த புத்தவிகாரங்களைக் கட்டிக் கொடுத்துவிட்டு அந்த உயர்ந்த பெளத்த விகாரங்களைப் பார்த்துவிட்டு வந்தியத்தேவனிடத்தில் அருள்மொழிவர்மர் சொல்கிறார் பாருங்கள் பெளத்தர்களின் விகாரங்கள் எவ்வளவு அழகாக கட்டப்பட்டு இருக்கிறது.

இவற்றை எல்லாம் பார்த்து நம் தென்னாட்டுச் சிவன்கோவில்கள் பார்ப்பதற்கு மிச்சிறியதாக அல்லவா இருக்கிறது என்று சொல்வதாக கல்கி எழுதுகிறார் பின்னர் அதே அருள்மொழிவர்மர் ராஜராஜசோழனாக சோழமண்டலத்தின் சக்கரவர்த்தியாக ஆனபின்பு அதன் நிழல் கீழே விழாத பெரிய ஆவுடையார் கோவிலை அவர் பின்னால் எடுக்கிறார். ஏன் இதை சொல்கிறேன் என்று சொன்னால் அந்த இடத்தில் அங்கு சிங்களவர்களிடம் உணவு வாங்கக்கூடாது என்று அருள்மொழிவர்மர் சொன்னார். இதெல்லாம் சொன்னவுடன் இப்ப இலங்கைக்கு உணவு அனுப்பாதது பற்றி சொல்கிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம்.

இலக்கிய மேடைகளை வேறு நோக்கத்துக்காக பயன்படுத்தும் வழக்கம் எனக்கு என்றும் கிடையாது. நீங்களாக எதையும் எடுத்துகொண்டால் அதற்கு நான் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. அதாவது, சோழ நாட்டில் இருந்து சோழ படைகளுக்கு உணவு போகட்டும் என்று ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார் இதை விமர்சனம் செய்கிறார்கள் இங்கே, பழுவேட்டரையர்கள் ஏற்கனவே ஆதித்த கரிகாலனுக்கும் அருள்மொழிவர்மருக்கும் விரோதம். அங்கே போய் சண்டைபோட நமது வீரர்களுக்கு நாம் ஏன் உணவு அனுப்பவேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். அதைத்தான் சுந்தரச்சோழ சக்கரவர்த்தி இதற்குத்தான் பாடச் சொன்னீயா என்று கேட்கிறார். இது முதல் கேள்வி.

“வந்தியத்தேவனும் குந்தவையும் முதல்முதலாக சந்திக்கும் காட்சியை கல்கி வர்ணிக்கும் பாங்கே அற்புதமானது. குந்தவை பிராட்டி சந்திப்பை வர்ணிக்கிறார் பாருங்கள். ஏற்கனவே ஜோதிடர் வீட்டில் பார்க்கிறார்கள். அதற்குப்பிறகு அரிசிலாற்றங்கரையில் பார்க்கிறார்கள். நேருக்கு நேராக நதியில் ஓடத்தில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது ஆழ்வார்க்கடியான் வந்தியத்தேவனை அழைத்துவருகிறார்.

ஆதித்தகரிகாலன் கடித்தைக் கொடுப்பதற்காக வருகிறார் அதாவது விரசம் இல்லாத காதலை அவ்வளவு நளினமாக, ஆழமாக, அற்புதமாக எவராலும் எழுத முடியாது அந்த இடத்தில் இரண்டு பேருக்கும் ஏற்படுகிற உணர்வுகள் இருக்கிறது அல்லவா ஒரு மெல்லிய பூங்கொடி இளம்குருத்தை வீசிக்கொண்டு நிற்கிறது அதில் ஒரு பட்டுப்பூச்சி இருக்கிறது வந்தியத்தேவனும் பார்க்கிறான் குந்தவைப் பிராட்டியும் பார்க்கிறாள். அலைகள் நின்றன இலைகள் ஓய்ந்தன காற்றும் நின்றது, கடந்தது நேரம்.

ஆதிமனிதனைப் படைத்தார் இறைவன் அவன் ஒரு மலையின் உள்ளே இருந்தான். புசிப்பதற்கு உணவும் பருகுவதற்கு நல்லநீர் எல்லாம் கிடைத்தது. அவன் ஒரு குகைக்குள் போய் நின்றான். அவனுக்கு எல்லா தேவைகளும் இருந்தது. ஆனால், உள்ளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் தாகம் வெளுமை இருந்தது. தான் பெறவேண்டிய மகிழ்ச்சி தான்பெறவேண்டிய கற்பகம் தன் வாழ்வில் கிடைக்கவில்லையே என்ற ஏக்கம் இருந்தது. அதை எங்கு காண்போம் அந்த காந்தத்தை என்று ஆதிமனிதன் எண்ணிக் கொண்டே இருந்தான். அந்த மலைச்சரிவின் இன்னொரு பக்கத்தில் ஆதிமனுஷி படைக்கப்பட்டு இருந்தால் அவளுக்கும் உணவு கிடைத்தது எல்லாம் கிடைத்தது அவளுக்குள்ளும் ஒரு நெருப்பு இருந்தது. தான் அனுபவிக்கவேண்டிய ஒன்றை தன் வாழ்வில் பெறவில்லை என்று அவளும் நினைக்கின்றாள்.

ஒருநாள் மலையில் சரிவில் காட்டுத்தீ பரவியது. தீ பரவிய காரணத்தினால் இரண்டுபேரும் தங்களiப் பாதுகாத்துக்கொள்ள மலையின் இரண்டு பக்கத்தில் இருந்து வந்தும் மலையின் உச்சிக்கு வந்துவிட்டார்கள். முதன்முதலாக இருவரும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறார்கள். அப்படி சந்திக்கிற போது இருவரும் நெருப்பை மறந்தார்கள். மலைச்சரிவை மறந்தார்கள். சுற்றுப் புறத்தை மறந்தார்கள். ஒருவர்மீது ஒருவர் ஈர்க்கின்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. பிரம்மதேவன் பார்த்தான் இனி படைப்புத் தொழில் ஒழுங்காக நடக்கும் என்று எண்ணினான்.

வந்தியத்தேவனும் குந்தவை பிராட்டியும் சந்தித்தபின் அடுத்து ஒரு வேலை தருகிறேன் செய்வீர்களா என்று குந்தவை கேட்டவுடனேயே வந்தியத்தேவன் உள்ளத்தில் ஆயிரம் ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகடித்துப் பறந்தன. ஆயிரம் ஆயிரம் குயில்கள் கானத்தை வழங்கின. ஆயிரம் ஆயிரம் வண்ணமலர் அவன் மேனியில் விழுந்தன. அற்குப்பிறகு அவர் சொல்கிறார் ஆயிரம் ஆயிரம் சிங்கங்களோடு ஆயுதமின்றி அவன் சண்டைபோடுவதற்கு மேரு பர்வத்தின் உச்சியில் இருந்த நட்சத்திரங்களiப் பறித்துக் கொண்டு வந்து கொடுப்பதற்கும் ஏழுகடல்களைத் தாண்டிச் செல்வதற்கும் வந்தியத்தேவன் சித்தமானான். அவன் கண்களில் வந்த கவிதைகள் இருக்கிறதே அது காளிதா[ரால் எழுதமுடியாதவை. முத்தொள்ளாயிரத்தில் கவிஞர்களால் எழுதமுடியாதவை. இதுதான் கல்கி. காதலை வர்ணிக்கும்போது இவர்கள் இருவரும் சந்திப்பை பற்றிச் சொல்லியதற்குப்பிறகு இலங்கைக்குப் போகிறார்.

அருள்மொழிவர்மரை சந்திக்கிறார் எடுத்த எடுப்பிலேயே அருள்மொழிவர்மருடன் சண்டைபோடுகிறார் வந்தியத்தேவன். மல்யுத்தம் செய்கிறார் வாளெடுத்து மோதுகிறார். அந்தச் சண்டையில் கொஞ்சம் கவனம் பிசுகுவதைப் போல பாவனைசெய்து வாள் கீழே விழுவதைப்போல செய்கிறார். அதற்குப் பிறகு இளவரசர் அருள்மொழிவர்மரை தஞ்சைக்கு சக்கரவர்த்தி அழைத்து வரச் சொன்னதை சொல்கிறார் . கையோடு அழைத்துவரச் சொன்னார். வராவிட்டால் கைதுசெய்து கொண்டுவரச்சொன்னார் என்று கூறுகிறார் .

இலங்கையில் இருந்து திரும்பி வருகிறபோது, கடலில் கப்பல் மூழ்குகிறது. அந்தக் கப்பலில் வந்தியத்தேவன் இருக்கிறான். முரட்டு அராபியர்கள் அவனைக் கைது செய்து கொண்டுபோய்விட்டார்கள். அங்கே பாண்டிய நாட்டு ஆபத்து உதவிகள் இருக்கிறார்கள். வந்தியத்தேவன் உயிருக்கு ஆபத்து. அவனை மரத்தில் கட்டி வைத்து இருக்கிறார்கள். கப்பல் தீப்பிடித்து எரிகிறது.

தன் கண்ணுக்கு எதிரே கப்பல் எரிந்துகொண்டு இருப்பதைப் பார்க்கிறார் அருள்மொழிவர்மர். என் நண்பன் அதில் இருக்கிறான், வல்லவராயன் வந்தியத்தேவன் அந்தக் கப்பலில் இருக்கிறான். அது நெருப்புப் பிடித்து எரிகிறது, அதனால் இறந்து விடுவான் வாணர்குல வீரன் வந்தியத்தேவன் என்பதனால், சுழல் காற்றும் சூறைக்காற்றும் அடிக்க, பனை மர உயரத்திற்கு அலைகள் பொங்கி எழ, உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் எவர் தடுத்தும் கேளாமல் கடலில் குதிக்கிறார் அருள்மொழிவர்மர்.

இருக்கிற கப்பலில் இருந்து ஓடவில்லை. இன்னொரு கப்பல் மூழ்குகிறபோது, அந்தக் கப்பலுக்குள் சென்று, வந்தியத்தேவனைக் காக்க என் உயிரைத் தருவேன் என்கிறார். யார்? சோழர் குலத்தின் இளவரசன், நாடாளப்பிறந்தவர். அவர் அந்தக் கடலில் குதிக்க வேண்டிய அவசியமே கிடையாது. உயிரோடு திரும்பிவர முடியாது என்று தெரிந்து, அந்தக் கடலில் குதித்து அவனைக் காப்பதற்காகக் குதிக்கிறார். இளவரசர் இறந்துவிட்டார் என சோழ நாடு முழுவதும் செய்தி பரவுகிறது. கொந்தளிக்கிறது சோழநாடு. அதற்குப்பிறகு இளவரசரும் உயிர் பிழைத்து, வந்தியத்தேவனும் காப்பாற்றப்பட்டு, படகில் ஏறி நாகப்பட்டிணம் வந்து, சூடாமணி விகாரத்திலே வந்து தங்குகிறார்கள். இதெல்லாம் கதை.

இந்தக் கதையில் எதைத்தேர்ந்து எடுத்துச் சொல்வது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. எதை விடுவது என்றும் தெரியவில்லை. ஆயினும், சினிமா டிரெயிலர் போல ஆங்காங்கு சொல்கிறேன். இந்த நாவலில் மிக முக்கியமான ஒன்று.

பாண்டிய மன்னனாக இருந்த வீரபாண்டியன் கொல்லப்பட்டு விட்டான் சிவகிரி போரில் மாண்டான். பாண்டியன் நிராயுதமாக நிற்கும்போது அவன் தலையை வெட்டுகிறான் ஆதித்தகரிகாலன். காலில் விழுந்து நந்தினி மன்றாடுகிறாள் கொல்லாதே என்று. அதைமீறி தலையை வெட்டினான். பாண்டிய நாட்டு ஆபத்து உதவிகளோடு சேர்ந்து நந்தினி கரிகாலனைக் கொல்லவும் சோழ வம்சத்தைப் பூண்டோடு அழிக்கவும் சதித்திட்டம் வகுக்கிறார்கள்.
சதித்திட்டம் வகுத்து இருக்கிற இடத்தைப்பற்றிக் குறிப்பிடும்போது திருப்புறம்பியம் பள்ளிப்படை கோவில்பற்றி ஆழ்வார்க்கடியான் போகும்போது குறிப்பிடுகிறார் கல்கி. அங்கே பெரிய படைவருகிறது. அபராஜிதவர்மன் பல்லவ நாட்டு மன்னன். அதேபோல வரகுணவர்மன் பாண்டியநாட்டு மன்னன் இந்த இரு நாட்டு படைகளும் மோதுகிறது. பல்லவர்கள் பக்கம் சோழர்கள் இருக்கிறார்கள். மூன்று நாள் சண்டைக்குப்பிறகு சோழப்படையும், பாலலவர் படையும் தோற்றுவிட்டது. அப்போது விஜயாலாயச் சோழனுக்கு வயது 80 ஆகிவிட்டது. வயது முதிர்ந்துவிட்டது கால்கள் இரண்டும் நடக்கவில்லை. அந்த நிலையில் சோழர்கள் தோற்றால் இனி என்றைக்கும் தலைதூக்க பாண்டியர்கள் விடமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறார்கள்.

சோழர் படைகளும் - பல்லவ படைகளும் தோற்றுவருகிறது. விஜயாலாயச் சோழன் மகன் ஆதித்த சோழன் அவனும் சிறந்த வீரன்தான். காங்க நாட்டுப் பிரதிவீபதி என்ற மிகபெரிய வீரனும், சோழர்படைகளுக்குப் பக்கபலமாக நிற்கிறான். தோற்று வருகிறார்கள் பின்னாலேயே விரட்டிக்கொண்டு பாண்டியர்கள் வருகிறார்கள் என்கிறபோது பாசறைக்கு விஜயாலாயச்சோழன் வருகிறார். அப்போது அவன் கேட்டான் இங்கே யானைப்படையைச் சேர்ந்த யானை இருக்கிறதா என்று என்று கேட்டான். இல்லை எல்லா யானையும் இறந்துவிட்டது என்கிறார்கள். ஒரு தேர் இருக்கிறதா? இல்லை. ஒரு குதிரை இருக்கிறதா? எந்தக் குதிரையும் இல்லை. அப்படியானால் நல்ல பீமசேனர்களைப்போல உடல் ஆகிருதகொண்ட இருவர் வாருங்கள் என்றவுடன் வேளநாட்டு படையினர் வருகிறார்கள்.

வரிசையா இரண்டிரண்டு பேராக வாருங்கள் என் பாட்டன் முப்பாட்டன் சுழற்றிய வாட்கள் என் கைகளில் இருக்கும் என்னை உங்கள் தோள்களில் சுமந்து கொண்டு செல்லுங்கள். நீங்கள் வெட்டுப்பட்டுச் செத்தால் அடுத்த இருவர் தூக்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று விஜயாலாயன் சொல்கிறான்.

விஜயாலாயச் சோழனுக்கு 96 விழுப்புண்கள். ‘90ம் 6ம் சுமந்தோன்’ என விஜயாலாயச் சோழனுக்கு ஒரு பெயர் உண்டு.

“எண்கொண்ட தொண்ணூற்றின்
மேலுமிரு மூன்று
புண்கொண்ட வெற்றிப் புரவலன்”

என்று கல்வெட்டு உள்ளது.

இப்படிச்சொல்லி சோழன் போருக்குப் புறப்பட்டவுடன் சோழர்படை வெற்றி பெறுகிறது. அந்தப் போரில் வெற்றி பெற்று சோழசாம்ராஜ்யத்துக்கு அடிகோலினான். அந்தப் போரில் உதவி இறந்தபோன காங்க நாட்டுப் பிரதிவீபதிக்கு அமைக்கப்பட்ட பள்ளிப்படை கோவில்தான் திரும்புறம்பியம் கோவில். அங்கு தான் இந்த பாண்டியநாட்டு ஆபத்துதவிகள் வந்து ஆலோசனை செய்கிறார்கள். சுந்தரச்சோழரைக் கொன்றுவிடுவது ஆதித்தகாரிகாலனைக் கொன்றுவிடுவது அருள்மொழிவர்மரைக் கொல்வது இந்த மூவரையும் ஒரேநாளில் ஒரே நேரத்தில் கொல்வது என்று முடிவெடுக்கிறார்கள்.

இந்த மூன்று பேரையும் கொல்லும் சதித்திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக கடம்பூர் சம்புவராயர் மாளிகைக்கு ஆதித்தகரிகாலனை அழைத்து வருகிறார்கள். திருப்புறம்பியம் பள்ளிப் படைக்குச் சென்று சத்தியம் செய்யும்போது பாண்டிய நாட்டு ராஜகுமாரனான சிறுவனை நாற்காலியில் உட்காரவைத்து இதுதான் உனக்கு அரியாசனம் என்று சொல்லி மீன் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட இந்த வாளை நீங்கள் யார் இடத்தில் தருகிறீர்களோ அவரே ஆதீத்த கரிகாலனை கொல்லட்டும் என்றபோது அந்தப்பிள்ளை நந்தினி கையில் அந்த வாளைத் தூக்கிக் கொடுத்தது.

இந்த இடத்தில் என்னவென்றால் சின்ன பழுவேட்டரையரும், பெரிய பழுவேட்டரையும் நல்லவர்கள்தான். அவர்கள் கண்டராதித்தன் பிள்ளைதானே பட்டத்துக்கு உரியவன். கண்டராதித்தன் தம்பியின் மகனின் மகன்தானே இவர்கள் உரியவாரிசு அவர்கள்தானே என்று இவர்கள் நினைக்கிறார்கள். சின்ன பழுவேட்டரையர் மகளைத்தான் மதுராந்தகச்சோழருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்து இருக்கிறார்கள். இந்த சதித்திட்டம் வகுக்கப்பட்டது அவர்களுக்குத் தெரியாது.

ஆனால், இந்தச் சதித்திட்டம் வகுக்கப்பட்டவுடன் சந்தர்ப்பச் சூழல் நீங்கள் தஞ்சைவரை போய் வாருங்கள் என்று பழுவேட்டரையரை அனுப்பிவிட்டாள் நந்தினி. வருகிற வழியில் வெள்ளத்தில் படகு அடிபட்டு வெள்ளத்தில் சிக்கி கரையேறி திருப்புறம்பியம் பள்ளிப்பட்டுக் கோவிலில் வந்து இவர்கள் ஆலேசனை செய்கிற இடத்துக்குப் பக்கத்தில் இரவு தங்கி பேசுவதைக் கேட்கிறார். ஆக நம் அரண்மனைப் பொக்கிஷத்தை வைத்தே நமக்கு எதிராக அழிக்க நந்தினி சதிசெய்கிறாள் ஆதித்தகரிகாலனைக் கொன்று விடுவார்கள். அருள்மொழிவர்மர் கடலில் இருந்து காப்பாற்றிக் கொண்டு வருகிறார்கள். அந்த அருள்மொழிவர்மர் யானைமீது வரும்போது பாகன் அங்குசத்தைக் கொண்டு கொன்றுவிடுவான் என்று திட்டம் தீட்டினார்கள் அதற்கு ஏற்பாடு செய்தவன் பெயர் கிரமபுத்திரன்.

அதே நேரத்தில் படுக்கையில் இருக்கும் சுந்தரச் சோழரைக் கொல்ல பழுவேட்டரையர் வீட்டுக்குள் இருக்கும் பொக்கிஷ அறை வழியாக ஆள்போய் விட்டது. அவன் வேலோடு இருக்கிறான் குறித்த நேரத்தில் வேல் எறிந்து கொன்றுவிடுவான். ஆதித்தகரிகாலனை நந்தினி கொன்றுவிட வேண்டும். இந்த மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் நடக்க வேண்டும் என்று ஏற்பாடுகள் ஆயிற்று. இந்தச் செய்திகளை அறிந்துகொண்ட பழுவேட்டரையர் துடிக்கிறார். அங்கிருந்து அவர் தகவல்கள் அனுப்புகிறார்.

குடந்தை சோதிடர் வீட்டுக்கு வருகிறார் அங்குவரும் குந்தவையிடமும் வானதியிடமும் அருள்மொழிவர்மருக்கு ஆபத்து இருக்கிறது மோசம் போய் விட்டேன் நந்தினி துரோகம் செய்துவிட்டாள். பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகள் என் பக்கத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆபத்து நிகழப்போகிறது. ஆகவே, இதை தடுக்க வேண்டும். அரண்மனையில் சுந்தரச்சோழரைக் காப்பாற்ற வேண்டும். நான் கடம்பூருக்குப் போய் கரிகாலனைக் காப்பாற்றுகிறேன் என்று பழுவேட்டரையர் செல்கிறார்.

யானையில் யானைப்பாகனாக வருகிறவரின் கையில் இருக்கும் அங்குசத்தில் விஷம் தடவி அதை அருள்மொழிவர்மரின் நெஞ்சில் பாய்ச்ச வேண்டும். ஏற்கனவே இலங்கையில் இருந்து வரும்போது கடலில் இறந்துபோய் விட்டார் என்று சோழநாடே கொந்தளித்து இருக்கிறது ஏனென்றால் அருள்மொழிவர்மரை கடவுளாக வழிபடுகிறார்கள் சோழ நாட்டில். யானையில் அவர் வருவதே தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக தலைப்பாகை கட்டி வருகிறார். யானைப்பாகன் வரும்போது அவனுடைய துர்நோக்கத்தைத் தெரிந்து கொண்டு அவனை அந்த யானை தூக்கி எறிகிறது. அருள்மொழிவர்மர் புரிந்து கொண்டார். அவர் யானைக்கு உத்தரவிடும் ஆற்றல் பெற்றவர். அவர் காதோடு காதாக ஒரு உத்தரவு இடுகிறார். யானை மதம் பிடித்ததைப்போல ஓடுகிறது. சதி தோற்றது. அருள்மொழிவர்மர் தப்பித்தார்.

இங்கே அரண்மனைக்கு உள்ளே சுந்தரச்சோழர் மேல் வேல்வீச சதிகாரன் வருகிறான். சுந்தரச் சோழருக்கு ஒரு கதை இருக்கிறது. அவர் இளம்பிராயத்தில் இலங்கைக்குப் போய் இருந்த நேரத்தில், மனம்பறிகொடுத்த ஊமைராணி என்று அழைக்கப்படுகிற மந்தாகினியை நேசித்தார். ஆனால், பின்னாளில் கண்டராதித்தன் முடிவு செய்து சுந்தரச் சோழர் பட்டத்துக்கு வரவேண்டும் என்று அவரைத் தேடிப் பிடித்து மன்னராக்கினார். மந்தாகினியோ கலங்கரை விளக்கு உச்சியில் இருந்து கடலில் குதித்தாள்; இறந்து விட்டாள் என்று மந்திரி அநிருத்த பிரமராயர் சொல்லிவிட்டார். அந்த ஊமைப்பெண்ணான மந்தாகினியின் தோற்றம்தான் நந்தினிக்கு இருக்கிறது. இரவு வேளையில் சக்கரவர்த்திக்கு முன்போய் நின்றால் அடிப்பாவி இங்கேயும் வந்து என்னை வதைக்கிறாயே என்று சத்தம் போடுகிறார். அவர் மனம் யாருக்கும் புரியவில்லை.

இந்த நிலையில் ஆதித்த கரிகாலனின் கொலைக்காட்சி இருக்கிறது அல்லவா எந்த எழுத்தாளரும் எழுத முடியாது. அப்படி சஸ்பென்ஸ் வைத்து எழுதுவார். நந்தினி யார்? இது கடைசி அத்தியாயம் வரையில் சஸ்பென்ஸ்தான். நந்தினி யார்? கொல்லப்பட்ட வீரபாண்டியனின் காதலி - மனைவி காலில் விழுந்த போதும் மீறி கொலை செய்தார் என்பதற்காக சோழர்களைப் பழிவாங்க அவள் இருக்கிறாள். ஆனால், மந்தாகினி என்ற ஊமைப்பெண்ணின் மகள்தான் நந்தினி. அப்படியானால் சுந்தரச் சோழரின் மகள் நந்தினி. சுந்தரச் சோழருக்கு மந்தாகினி மூலம் பிறந்த மகள் நந்தினி. அந்த ஊமைப்பெண்ணான மந்தாகினிக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறந்தன.

பொன்னார் மேனியனே
புலித்தோலை அரைக்கசைத்து
நின்னார் செஞ்சடைமேல்
மிளிர் கொன்றை அணிந்தவனே
மண்ணே மாமணியே மழபாடியுள் மாணிக்கமே

என்ற பாடல் இருக்கிறது அல்லவா அதற்குச் சொல்கிறார் ,மழபாடி வழியாக சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்
போய்க்கொண்டிருந்தார். அப்போது சுந்தரா என்னை மறந்தாயோ என்ற குரல் கேட்டுப் போனார். போன இடத்தில் செடிகொடிகள் மூடிக்கிடந்த சிவன் ஆலயத்தை பிறகு புதுப்பித்தார்கள். அங்கு பாடியதுதான் மழபாடி பாடல். அந்த மழபாடி பழவரையின் மகள்தான் செம்பியன் மாதேவி இந்த இலக்கியத்தில் இன்னும் பல செய்திகள் 12 திருமுறைகளைத் தொகுத்தார்கள் அல்லவா? திருஞான சம்பந்தர் திருமுறை, திருநாவுக்கரசர் திருமுறை, சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருமுறை என்று அத்தனையும் தொகுத்தவர் திருநாரையூரைச் சேர்ந்த நம்பியாண்டார்நம்பி. அந்த நம்பியாண்டார்நம்பியை இந்த நாவலில் கொண்டுவருகிறார் கல்கி. கடைசியாக சொல்கிறார் அருள்மொழிவர்மர் முன்னோர்கள் பெருமையைச் சொல்லி பயன் இல்லை. ஆகவே, இனி நான் செய்யப்போவது மெய்கீர்த்தியாக வரட்டும். இராஜராஜனின் மெய்கீர்த்தி பின்னாளில் எழுதப்பட்டது. இதையும் நாவலில் சொல்லி இருக்கிறார்.

ஒவ்வொரு செய்தியையும் ஒவ்வொரு காரணத்தோடு சொல்லியிருப்பார்.

இங்கே ஆதித்தகரிகாலனைக் கொல்ல நந்தினி வருகிறாள். நந்தினி யார் என்றால் சுந்தரச்சோழர் மகள் இதை தமக்கை குந்தவைபிராட்டி வந்தியத்தேவனை அழைத்து கரிகாலனை வரவிடாதீர்கள் கடம்பூருக்கு, மீறி வந்தால் அவரிடம் சொல்லுங்கள் நந்தினி உன் தமக்கை என்று. நந்தினியிடமும் சொல்லுங்கள் என்கிறாள். அந்தக் கொலை நடக்கக்கூடிய இடத்துக்கு கரிகாலன் வருகிறான் அவன் மனதில் அமைதியே இல்லை. மூன்று ஆண்டுகளாயிற்று நான் தூங்கி என்கிறான் கடிதத்தில். அவன் உள்ளே வருகிற போது இந்த வாள் நந்தினியின் கையில் இருக்கிறது சதிகாரர்கள் பக்கத்து வேட்டை மண்டத்தில் இருக்கிறார்கள். நந்தினியின் அறையில் ரகசிய இடத்தில் இருக்கிறார்கள் இன்னொரு வாசல் வழியாகச் சென்றால் யாழ் களஞ்சியம் இருக்கிறது. இசைக்கருவிகள் இருக்கின்ற இடம். இந்த இடத்துக்கு வந்தியத்தேவன் வருகிறான் நந்தினி சொல்கிறாள் அவர்வருகிற சத்தம் கேட்கிறது நீங்கள் போய்விடுங்கள் என்றவுடன் வந்தியத்தேவன் இந்த வாளை என்னிடம் கொடுத்து விடுங்கள் என்கிறான். அப்போது இந்த வாளை அவன் கொடுக்கப் போவதாகவும் அது தவறி கீழே விழுந்துவிட்டது. அப்போது இங்கே யார் பேசிக்கொண்டிருப்பது என்று கரிகாலன் வருகிறார்.

அப்ப ரொம்ப ஆத்திரமாக இரண்டு பேருக்கும் இடையில் வாக்குவாதம் நடைபெறுகிறதுபோது என்னைக்கொல்ல வேண்டும் என்றால் கொல் அதற்காகத்தானே வந்திருக்கிறாய் என்கிறபோது, இல்லை இல்லை என்று நந்தினி கூறுகிறாள் அப்ப நீ யார்? என்று கரிகாலன் கேட்டதாகவும் இதை கல்கி எழுதவில்லை அப்பொழுது நந்தினி உண்மையைச் சொன்னதாகவும் அன்றைக்கு நீ என் காலில் விழுந்து கேட்கும்போது நான் கேட்காமல் வீரபாண்டியனை கொலைசெய்தேன். அது என் மனதைவிட்டு போகவில்லை இனி எனக்கு மரணம் ஒன்றுதான் சரி. அதுதான் எனக்கு பிராயசித்தம் என்று கரிகாலன் சொன்னதாகவும், இதே நேரத்தில் பழுவேட்டரையர் கரிகாலனை காப்பாற்ற கடம்பூர் மாளிகைக்கு வந்துவிட்டார். அப்போது வேகமாக வருகிறார் வந்தியத்தேவன் அவனை யாரோ பின்னால் இருந்து கழுத்தை நெறிக்கிறார்கள் ,யார்? கழுத்தை நெறித்தவுடன் கீழே விழுகிறார் நினைவில்லை. நினைவுவந்தபோது அங்கு யாரும் இல்லை யாரோ அங்கும் இங்கும் ஓடும் சத்தம் கேட்கிறது. ஈரமாக இருக்கிறது. கைக்குப் பக்கத்தில் ஒரு திருகுகத்தி இருக்கிறது. அதை எடுத்துப்பார்கிறான் வெளிச்சம் இல்லை ஈரமாக இருக்கிறது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அந்த அரண்மனை மன்னர் சம்புவராயர் மகன் கந்தமாறன் கரிகாலனைக் கொன்றுவிட்டான் வந்தியத்தேவன் என்கிறான்.

வேட்டை மண்டபத்தில் கதவு திறந்தது ரவிதாசர் முகம் தெரிந்தது. இடும்பன் கரி முகம் தெரிந்தது என்கிறான். சதிகாரர்கள் உள்ளே வருகிறார்களே அவர்கள் கத்தியை வீசினார்களா? ஆதித்தகரிகாலனே தற்கொலை செய்துகொண்டானோ? அப்படியும் இருக்கலாம். நந்தினியே கொலை செய்தாலோ? அப்படியும் இருக்கலாம். ஆனால், அதற்கு அடுத்து இதை எப்படிக் கொண்டு போகிறார் என்றால் பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார்.

அந்த திருகுக் கத்தியில் இரத்தம் இல்லை என்கிறார். பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார் நான் கத்தியை நந்தினியின் மேல் வீசி எறிந்தேன் அது கரிகாலன் மேல் பட்டுவிட்டது. அதில்தான் கரிகாலன் இறந்தான். நந்தினிமேல் பழிவர வேண்டும் என்பதைவிட வந்தியத்தேவன் மீது பழிவந்துவிடக்கூடாது. அவன்தான் இந்த சோழ அரசுக்கு எதிர்காலத்தில் பாதுகாப்பாக இருக்கப்போகின்றவன். குந்தவை பிராட்டியின் இதயம் கவர்ந்தவன் அவனுக்கு ஏதும் நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்று பழியை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன். கத்தியை நான் வீசியதாக சொன்னேன். ஆனால், அதற்கு முன்னரே கரிகாலன் கீழேவிழுந்தான் என்கிறான் இதுவும் சஸ்பென்ஸ் கடைசிவரைக்கும். இந்த நந்தினி யார் என்றால் சுந்தரச்சோழருக்கப் பிறந்தவள் என்ற எண்ணமே நமக்கு கடைசிவரை வரும் ஆனால், கடைசியில் அதுவும் இல்லை. இந்த நந்தினி வீரபாண்டியன் மகள்.

அதுவும் கடைசி அத்தியாத்தில் அதற்கும் ஒரு சந்தேகத்தை உருவாக்குகிறார், நந்தினி வீரபாண்டியன் மகள்தானா? என்ற சந்தேகத்தை எழுப்பி இவ்வளவும் நடந்து கொலையும் முடிந்தபிறகு கடைசியாக தன்பேரன் இறந்துவிட்டான் என்று மலையமான் கோபத்தில் இருக்கிறார் , கொடும்பாளூர் பெரிய வேளார் படை திரட்டி வருகிறார். பழுவேட்டரையர்கள் பக்கம் பழிவந்துவிட்டது பெரியமோதல் வந்துவிடும் என்ற நிலைமை.

அந்தப் பக்கம் சுந்தரச்சோழரைக் காப்பாற்றும் நேரம் வேல்பாய்கிறபோது அந்த ஊமைராணி மந்தாகினியே காப்பாற்ற வருகிறார். அந்த நிலவறைக்கு உள்ளே வந்து வேல் வீசுகிறபோது குறுக்கே பாய்ந்து வேலைத் தாங்கிக் கொண்டு மந்தாகினி மடிகிறார், சக்கரவர்த்தி பிழைக்கிறார். அந்த நேரத்தில் வேல்வீசிய நேரத்தில் விளக்கை அணைக்கிறார். அய்யோ என மகாராணி வானமாதேவி சத்தம் போடுகிறாள் பிடியுங்கள் பிடியுங்கள் என்று சின்னபழுவேட்டரையர் சொல்கிறார். விளக்கு ஏற்றிப் பார்க்கிறார்கள் வேல்பாய்ந்த நிலையில் ஊமைராணி மந்தாகினி கிடக்கிறாள். நடக்க முடியாத நிலையில் இருந்து சுந்தரச்சோழர் படுக்கையைவிட்டு எழுந்து ஓடிச்சென்று அவளை மடியில்போட்டு அழுகிறார்.

இந்த கொலை எப்படி நடந்தது என்று விசாரணை வருகிறது. அப்போதுதான் முக்கியமான ஒன்று சிவஞானசெல்வராகிய அவருக்கு குழந்தை பிறந்த உடனே இறந்த மாதிரி அசைவில்லாமல் கிடந்தது செத்துப்போனதாக கருதி புதைக்கப்படப்போன இடத்தில் ஊமைராணியின் தங்கை இன்னொரு பெண் குழந்தை சத்தம் போடுவதைப் பார்த்து வருகிறவர்கள் உயிர் இருக்கிறது என்று சொல்லி எடுக்கிறார்கள். ஆக, கண்டராதித்த மன்னருக்குப் பிறந்த குழந்தை பூக்கார சேந்தன் அமுதனாக வாடி என்கிற சித்தியிடத்தில் வளர்கிறான்.

மதுராந்தகன் யார்? என்றால் இரட்டைப்பிள்ளைகளில் ஒருவன். மதுராந்தகன், நந்தினி இருவரும் இரட்டைப்பிள்ளைகள். கண்டராதித்தருக்குப் பிள்ளை என்றவுடன் ஊமைராணிக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளுள் ஒருவரை இங்கு கொண்டு வந்து வைத்துவிடுகிறார்கள். அவர்தான் மதுராந்தகன். அவர் சுந்தரச்சோழர் பிள்ளைதானே என்று நினைக்கிறார்கள். இல்லை அவன் வீரபாண்டியன் பிள்ளை. ஆகவே, கடைசியில் உண்மை தெரிந்து அவன் போய்விடுகிறான். இந்தச் சேந்தன் அமுதன்தான் கண்டராதித்தன் பிள்ளை.

விசாரணை நடக்கிறது யார் குற்றம் செய்தது என்ற பிரச்சனை வருகிறபோது பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார் நான் கடமைதவறிவிட்டேன் கரிகாலனைப் பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டேன். அவருடைய மரணத்துக்கு நான்தான் காரணம் ஆகவே என்னை மாய்த்துக் கொள்கிறேன் என்று வாளை எடுத்து வீசப்போகிறான் இது நடக்கும் என்று தெரிந்து அருள்மொழிவர்மர் வாளை எடுத்து வீசாதீர்கள் என்கிறார். அடுத்த சிறுதுநேரம் கழித்துத் திரும்ப பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார் என்ன நடந்தது என்று? கத்தியை எடுத்து நான் நந்தினிமீது வீசினேன் அது நந்தினியின் மீது படாமல் கரிகாலன் மேல்பட்டது. எனவே, இந்தக் கொடும்செயலுக்குக் காரணமான நான் என்னைநானே மாய்த்துக்கொள்கிறேன் என்று பெரிய பழுவேட்டரையர் சொல்கிறார்.

நாம் துர்காபரமேஸ்வரி கோவிலில் சத்தியம் செய்துகொடுத்து இருக்கிறோம். மன்னருக்கு யார் கேடு செய்தாலும் அவரை நாம் உடனே கொல்லவேண்டும் நீ கடமை தவறிவிட்டதால் நானே உன்னைக் கொல்கிறேன் என்று வாளை எடுத்துக்கொண்டு சின்னபழுவேட்டரையர் அண்ணனைக் கொல்ல வருகிறார். மன்னரின் முன் அண்ணன் தம்பிகள் எல்லாம் கிடையாது. அப்படி கொல்லவருகிறபோது சுந்தரச்சோழர் சத்தம் போடுகிறார். அருள்மொழிவர்மர் சத்தம் போடுகிறார். ஆனால், கடைசியில் பெரிய பழுவேட்டரையர் முதலில் காண்பித்த அந்தக் கத்தியை அவரே தன் மார்பில் குத்தி கிழே விழுந்து மடிகிறார். உயர்ந்த தேவதாரு மரம் கீழே விழுவதைப்போல பெரிய பழுவேட்டரையர் கீழே விழுந்தார்.

இதில் விஷயம் என்னவென்றால் மன்னர்கள் எப்படி இருந்தார்கள் என்பதை இலக்கியம் சொல்கிறது , உலகத்துக்கே அறவழியைத் தந்தவர்கள் தமிழர்கள் நம் அறநூலுக்கு நிகரான நூல் ஒன்று இல்லை. சமுதாயம் எப்படி இருக்க வேண்டும். தனிமனித வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும். ஒரு குடும்பம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமல்ல அரசு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான இலக்கணங்களை வகுத்தவர்கள் தமிழர்கள். அப்படி வகுத்த காரணத்தினால்தான் எடுத்த எடுப்பிலேயே நான்கைந்து இடத்தில் மனுநீதிச் சோழரின் சரித்திரத்தைச் சொல்கிறார்கள். சேக்கிழார் சுவாமிகள் அழகாக மனுநீதிச்சொழன் கதையைச் சொல்கிறார்.

இந்த நாவலில் மனுநீதிச் சோழர் மரபில் வந்தவர்கள் என்று கரிகாலன் சொல்கிறார். அருள்மொழிவர்மர் சொல்கிறார். ஒவ்வொருவரும் சொல்கிறார்கள்.

ஏனென்றால் தேர்க்காலில் பட்டு இறக்கிறது பசுங்கன்று அதன்காரணமாக ஒருநாளும் கேட்காத ஆராய்ச்சி மணியின் ஓசை கேட்கிறது. கேட்டவுடன் பதறி வருகிறான் மன்னர். இதை நான் இங்கு ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் அப்படிப்பட்ட நீதிநெறிகள் இருந்திருக்கிறது என்று நேருவே எழுதுகிறார். சோழர் வரலாற்றைப்பற்றி எழுதும்போது. இதை நான் இங்குமட்டுமல்ல அமெரிக்க மாணவன், மாஸ்கோ பன்னாட்டு கலாச்சாரத்தை ஆய்வுசெய்யும் மாணவன் ஒருவன் என்னுடன் பிராங்பாட்டிலிருந்து கிரீன்லேண்டுக்கு பயணித்த விமானத்தில் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து வந்தான் அவனிடம் நீங்கள் என்ன படிக்கிறீர்கள் என்றேன். அவர் சொன்னார் நான் பன்னாட்டுக் காலாச்சாரங்களை ஆய்வுசெய்கிறேன் என்றார்.

நான் அப்போது சொன்னேன் உங்கள் ஜெபர்சன் சொன்னதை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நாங்கள் சொன்னோம். சட்டத்துக்கு முன் எல்லோரும் சமம் அது மன்னராக இருந்தால் என்ன குடிமக்களாக இருந்தால் என்ன என்று சொன்னவர்கள் நாம். இதுபோன்ற கோட்பாடுகள் உலகத்தில் எகிப்தில், சீனாவில், பாபிலோனில் என எங்கும் கிடையாது. இந்தப் பெருமை எங்களுக்கு மட்டுமே உண்டு என்றேன் - திகைத்துப்போனான் அம்மாணவன் இதை ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்று சொன்னால் மன்னனின் அவைக்குச்சென்று நீதிகேட்ட கண்ணகியிடம் மன்னர் நீ யார் என்று கேட்டவுடன் மனுநீதிச் சொழனைத்தான் சொன்னாள்

வாயிற் கடைமணி நடுநடுங்க
ஆவிற் கடைமணி உகுநீர் நெஞ்சு சுட
தான் தன் அரும்பெறல் புதல்வனை
ஆழியில் மடித்தோன் பெரும் பெயர் புகார் என்பதியே

என்று கண்ணகி கூறினாள்.

அந்த வரலாறு

என்ன இப்படி நடந்துவிட்டது என்று மனுநீதிச் சோழன் கேட்கும்போது அமைச்சர் சொல்கிறார்.

“வளவ, நின்புதல்வன் ஆங்கோர்
மணி நெடுந்தேர் மேல் ஏறி
அளவில் தேர்த்தானை சூழ
அரதலான் தெருவில் போங்கால்
இளைய ஆண்கன்று தேர்க்கால்
இடைபுகுந்து இறந்ததாக
தளர்வுற்ற இத்தாய்வந்து
விளைத்து இத்தன்மை என்றார்!

மந்திரி சொல்கிறார் அரசர் வீட்டுப்பிள்ளைகள் மட்டுமே போகிற தெருவில் பெரும் கூட்டம் உடன்போகிற காரணத்தால் அந்தச் சத்தம்தானே கேட்கும். அப்படிப் போய்க்கொண்டு இருக்கிறபோது ஒரு இளம்கன்று அந்தத் தேர்க்காலில் இடைமறித்து புகுந்து இறந்ததனால், தளர்வுற்று இத்தாய் வந்து , வேதனையில் துடிக்கிற தாய்ப்பசு இந்த ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தது. அதில் கருத்து என்னவென்றால் பெரும்கூட்டம் வருகிறபோது அவர்கள் எழுப்பும் சத்தத்தில் கன்றுவரும் சத்தம் கேட்கவாய்ப்பில்லை. உன் பிள்ளைமீது தவறு இல்லை என்று மந்திரிமார்கள் கூறினார்கள்.

அதற்கு அடுத்தும் சொல்கிறார்கள் இதற்காக ஏழுவருடங்கள் மாட்டுக் கொட்டகையில் இருந்து தொண்டுசெய்து இந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்ளலாம் என்கிறார்கள் அதை மன்னன் ஏற்கவில்லை. இந்தப் பசு எப்படி கண்ணீர் விடுகிறதோ அதைப்போல நான் என் பிள்ளையை இழந்து கண்ணீர் விட வேண்டும்.

என் பிள்ளையின்மேல் தேரைச் செலுத்துங்கள் அங்கேபோய் என்கிறார் மன்னர். இளவரசரோ தன்னால் தகப்பனுக்கு அவலம் நேர்ந்துவிட்டதே என்று நடுநடுங்கிய வீதிவிடங்கன் தன்மீது தவறு என்று கருதி தெருவில் படுக்கிறான். அந்த மந்திரிக்கோ மன்னரின் கட்டளையையும் மீற முடியவில்லை. மன்னர் மகன் மீதும் தேரைச்செலுத்த முடியவில்லை. அந்த இடத்துக்கு வந்து அங்கேயே மூச்சு நின்று கீழேவிழுந்து இறந்தார். என்னால் பசுதான் கன்றையும் இழந்தது அமைச்சரும் இறந்தார் நானே தேரைச்செலுத்துகிறேன் என்று மன்னனே வந்தான்.

ஒருமைந்தன் தன் குலத்துக்கு உள்ளான்
என்பதும் உணரான் மருமந்தன்
தேராழி மகன்மீது கூற உற ஊர்ந்தான் மனுவேந்தன்
அருமந்த அரசாட்சி அறிதோ மற்று எளிதோ அம்மா

என்றார் சேக்கிழார்

இதை ஏன் கூறுகிறேன் என்றால், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன் மக்களாட்சி காலம் அல்ல. மன்னர் ஆட்சிக்காலத்தில், பதவிக்கு, பொறுப்பிற்கு அரசுக்கு வருகிறவர்களுக்கு பந்நதபாசங்கள் இருக்கமுடியாது. மற்றவர்களுக்காக வாழ்கிறவர்களுக்கு தனக்கென்று இருக்கமுடியாது. அதைக்கடந்து அறநெறியைத் தான் நம் முன்னோர்கள் காட்டி இருக்கிறார்கள்.

தியாக சிகரம் என்று ஏன் பெயர் சூட்டினார்கள் தெரியுமா? இன்று தியாக திருநாள். உலகெங்கும் வாழுகிற இஸ்லாமியர்கள் கொண்டாடுகிற தியாகத் திருநாள். அரபாத் பெருவழியில் இனவேறுபாடுகளைக் கடந்து இலட்சக்கணக்கான இஸ்லாமியர்கள் ஒன்றுகூடி நின்று இறைதூதர் இப்ராகிம் அவர்கள் இறை ஆணையை ஏற்று தன் ஒரேமகனை நெடுங்காலத்துக்கு பிறகு முதியவதில் பிறந்த பிள்ளை இஸ்மாயிலை பலிகொடுக்கத் துணிந்தானே அந்த தியாகத்தை நினைவுகூறுகிற நாள். இலட்சியத்துக்காக, உண்மைக்காக உயிர்களைத் துறப்பது அழிந்து போனாலும் மெழுகுவார்த்தியின் சுடர் வெளிச்சம் தருவதைப்போல அல்லாமு இக்பால் சொன்னாரே அந்த தியாக உணர்வு இருப்பதனால்தான்,

முடிசூட்டுகிற காலம் வருகிறது. சுந்தரச்சோழர் கண்ணெதிரே அந்தக் காட்சி அருள்மொழிவர்மருக்கு முடிசூட்ட வேண்டும். அருள்மொழிவர்மருக்கு முடிசூட்டுவதாக எல்லோரும் காத்து இருக்கிறார்கள். சபை கூடியிருக்கிறது. மணிமுடியை சூட்டவேண்டிய நேரத்தில் அதை கையில் எடுக்கிறார். எனக்குத் தானே மணிமுடி என்று முடிவெடுத்தீர்கள் இப்போது நான் கூறுகிறேன். என்னைவிட இந்த அரசுக்கு உரிமையானவர் சேந்தன் அமுதன் எனவே அவனுக்கு முடிசூட்டுகிறேன் என்று அவனுக்கு பட்டம்சூட்டினான். இது கல்வெட்டு செய்தி.

உத்தமசோழன் என்ற பெயர்பெற்ற மதுராந்தகச்சோழர் 15 ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தார். தனக்குவந்த மணிமகுடத்தை சேந்தன் அமுதனுக்கு சூட்டினார் அல்லவா அதனால்தான் கடைசி அத்தியாயத்துக்கு தியாக சிகரம் என்று பெயர் வைத்தார். இது ஒன்றும் கற்பனை கிடையாது. தனக்கு கிடைத்த பட்டத்தை சேந்தன் அமுதனுக்கு கொடுத்து கடற்கொள்ளையர்களை அடக்க கடற்படையோடு புறப்பட்டு அவர்களை அடக்கி ஒடுக்கி, ஈழத்தை வென்று,கீழ்த்திசையில் பல நாடுகளை வென்று, கடாரத்தைவென்று, பழந்தீவுகள் பன்னீராயிரத்தை வென்றான், பற்பல நாடுகளை வென்று அங்கெல்லாம் புலிக்கொடி பறக்கவிட்டான் அருள்மொழிவர்மன். அவன் தியாகத்தை குறிக்கத்தான் தியாகசிகரம் என்று கடைசிபாகத்துக்கு பெயர்வைத்தார்கள்.

நான் 1986 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 26 ஆம் தேதி இந்திய நாடாளுமன்ற மாநிலங்களவையில் ஈழத்தமிழர்கள் குறித்து கவனஈர்ப்புத் தீர்மான வாதத்தை கொண்டுவந்து உரையாற்றுகிறபோது சொன்னேன். அப்போது நரசிம்மராவ் அவர்கள் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராக இருந்தார்கள். அங்கு உரையாற்றும்போது நான் , இலங்கைக்கு படை எடுத்துச் சென்றான் ராஜராஜசோழன். பல நாடுகளை வென்றான். பண்டித ஜவகர்லால் நேரு தன் உலகச் சரித்திரக் கடிதங்களில் குறிப்பிட்டார் ஒரு பலம்வாய்ந்த கப்பற்படை இருந்தது போர் யானைகளை ஏற்றிச்செல்லக்கூடிய கப்பல்படை இருந்தது என்று எழுதினாரே அந்த இராஜராஜசோழனைப்பற்றி நான் நாடாளுமன்றத்தில் சொன்னேன்.

ஈழத்தில் மக்கள் மிகுந்த துன்பத்திற்கு ஆளாகி இருக்கிறார்கள் எங்களுக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பலநாடுகளை வென்றவர்கள் எங்கள் முன்னோர்கள். இது ஒன்றும் கட்டுக்கதை அல்ல நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே இந்திய நாடாளுமன்ற வெளிச்சுவற்றின் உட்பிரகாரத்தில் அருமையான அஜெந்தா வண்ண ஓவியங்களைப்போல சித்திரங்கள் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். இங்கிருக்கும் சகோதரர்கள் நாளைக்கும் பார்க்கலாம். அங்கு இந்திய நாட்டின் பல்வேறு சரித்திரச் சம்பவங்கள் வண்ண ஓவியங்களாக வரையப்பட்டு இருக்கின்றன.

மகாராணா பிரதாப்சிங் அவர் எந்தப் புரவியின் மீது ஏறிச்சென்றாரோ அதுதான் சேடக். அவன் ஹால்டிகட் யுத்தகளத்தில் எவ்வாறு போராடினான் என்று ஒரு காட்சி இருக்கிறது. அவன் அடிபட்டு இருக்கும்போது அவனுடைய குதிரை காப்பாற்றிக் கொண்டு வருகிறது. மன்னன் காயப்பட்டான் அவனை சுமந்துகொண்டு போர்க் களத்தைவிட்டு ஓடுகிறது. பிரதாப் சிங்கைக் கொல்வதற்கு குதிரையைப் பின்தொடர்ந்து பகைவர்கள் வருகிறார்கள். அவருடைய சகோதரர்களே எதிரிப் படையில் இருப்பவர்கள்தான் ஆனால், அவர்கள் அவனைக் காப்பாற்றுகிறார்கள் பகைவர்களைக் கொன்றார்கள். பிரதாப்சிங் மூர்ச்சை தெளிந்து நதிக்கரையில் எழுந்து பார்க்கிறான். அவனுடைய அரிய குதிரை இறந்துகிடக்கிறது. ‘இறைவனே என் சகோதரனை என்னிடம் இருந்து பிரித்து விட்டாயே’ என்று அழுகிறான். இந்தக் காட்சியை நாடாளுமன்றத்தில் ஓவியமாக வரைந்து வைத்து இருக்கிறார்கள். இதைச் சொல்லிவிட்டு நான் சொன்னேன் இந்தப் படத்துக்கு அடுத்த படம் ஓர் அற்புதமான ஓவியம் அலைகடல் மீது மரக்கலங்கள் கைகளில் வேலும் வாளும் தாங்கிய வீரர்கள் கடற்கரையிலே இருந்து கிரீடம் தரித்த ராஜராஜசோழ மன்னன் சோழ சக்கரவர்த்தி விரலை நீட்டுகிறான். படைகள் போகிறது. இந்தக் காட்சி அழகான காட்சி. அந்த ஓவியம் அற்புதமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டு இருக்கும். வேலும், வாளும் தாங்கிய சோழப் படைவீரர்கள் கடலில் போகிறார்கள். மன்னன் கடற்கரையில் நின்று ஆணை பிறப்பிக்கிறான். இப்படி ஒரு அற்புதமான சித்திரம் இருக்கிறது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே நான் சொல்வது கட்டுக்கதை அல்ல. எங்களுக்கு இப்படி ஒரு வரலாறு உண்டு. எங்கள் துயரங்களை, எங்கள் கண்ணீரை நீங்கள் அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள் என்று சொன்னேன்.

இதைச் சொன்ன நான்காவது நாள் அந்தப் படம் அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டது இன்றுவரை நான் தேடிப்பார்க்கிறேன் அந்தப் படம் எங்கே போயிற்று என்று தெரியவில்லை. 1986 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 30ஆம் தேதி அந்தப் படத்தை அங்கிருந்து எடுத்தார்கள்.

ராஜராஜச் சோழனின் வரலாற்றைப் பொன்னியின் செல்வனாக தியாகம், தீரம், வீரம், மனிதநேயம், தவறு செய்தாலும் திருத்திக்கொள்கிற பாங்கு அத்தனையும் சித்தரித்து, கடைசியில் காதலித்த மணிமேகலை உயிர் பிரியும் தருவாயில் வந்தியத்தேவன் மடியிலேயே உயிர் துறந்தாள் அந்த சம்புவராயர் மகள் மணிமேகலை என்று கடைசி அத்தியாயத்தில் சோகமயமான முடிவுதான். ஆனால் அற்புதமான காவியம். எத்தனைமுறை படித்தாலும் திகட்டாத தேனாக தித்திக்கின்ற காவியம். இதைப் படிக்கிறபோது ஒரு உணர்வு ஏற்படும் தமிழர் வரலாறு பற்றிய எண்ணம் ஏற்படும். நாவுக்கரசரைப் பார்க்கலாம், ஞானசம்பந்தரைப் பார்க்கலாம். அப்படிப்பட்ட பொன்னியின் செல்வன் என்ற அரிய காவியத்தைத் தந்த கல்கி தமிழ் உள்ளளவும் வாழ்வார் என்று சொல்லி இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்துகிற இதழாசிரியர் பென்னேஸ்வரன் அவர்களுக்கும், இந்த பனிகொட்டும் இரவிலும் எளியவன் பேசிய பேச்சை இவ்வளவு நேரம் கேட்ட பெருமக்களாகிய உங்களுக்கும் நன்றிகூறி விடைபெறுகிறேன் வணக்கம்.

Share/Bookmark

Friends of MDMK


Login | Register | Blogs by Friends

Share/Save

Share/Bookmark

 
Copyright © Marumalarchi DMK, All rights reserved
Best viewed in Firefox, 1024x768 resolution or greater
Terms and Conditions
Post your feedback

Developed and Maintained by
G. Karthikeyan
D. Subhas, S/o Dr. R. Dandapani (Late)