இளைஞர்கள் நம்பிக்கையோடு நம்மை நெருங்குகிறார்கள்.... ஆம்; புதுவெள்ளம் பாய்கிறது! விருதுநகர் மாநாட்டில் வைகோ பெருமிதம்

Issues: Economy, Education, Energy, Environment, Healthcare, Human Rights, International, Law & Order, National, Politics, Poverty, Srilanka

Region: Viruthunagar, Tamil Nadu

Category: Articles, Headlines, Speeches

Date: 
Mon, 30/09/2013

 

 

 

 

இளைஞர்கள் நம்பிக்கையோடு நம்மை நெருங்குகிறார்கள்....
ஆம்; புதுவெள்ளம் பாய்கிறது!


விருதுநகர் மாநாட்டில் வைகோ பெருமிதம்

பேரறிஞர் அண்ணா பிறந்தநாள் விழா - மறுமலர்ச்சி தி.மு.க. மாநாடு, 15.09.2013 அன்று, விருதுநகரில் மாபெரும் எழுச்சியுடன் நடைபெற்றது. மாநாட்டில் கழகப் பொதுச் செயலாளர் வைகோ அவர்கள் ஆற்றிய உரையின் சென்ற இதழ்த் தொடர்ச்சி வருமாறு:

தியாகச்சுடர் காமராசர்

இது தியாகப் பெருஞ்சுடர் காமராசரின் மண். எட்டு ஆண்டுகள் வெஞ்சிறையில் வாடிய, வீரத்திருமகனின் பூமி.

காங்கிரஸ் தலைவர் தேர்தலில் யாருக்கு ஓட்டு? நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போசுக்கா? அல்லது மகாத்மா காந்தியின் வேட்பாளர் பட்டாபி சீதாராமையாவுக்கா? என்று, திரிபுராவில் நடைபெற்ற தேர்தலில், பசும்பொன் தேவர் திருமகனாரும், தியாகச்சுடர் காமராசரும் இணைந்து, நேதாஜிக்கு வாக்கு அளித்த வரலாறும் என் நினைவுக்கு வருகிறது.

52 தேர்தலில், திருவில்லிபுத்தூர் தொகுதியில், எம்.பி.யாக வெற்றி பெற்றார் காமராசர். குலக்கல்வித் திட்டத்தால், ராஜாஜி வெளியேறியபோது, தமிழ்நாடு முதல் அமைச்சராக முடிசூட்டியது காமராசருக்கு.

63 இல், சட்டமன்றத்தில் பெரும்பான்மை இருந்தும், நேருவின் கவலை போக்க, கட்சிக்குத் தொண்டு செய்ய முதல் அமைச்சர் பதவியை, தானாகவே ராஜினாமா செய்த தியாக மாமணி அல்லவா காமராசர்?

1985 இல், மும்பை நகரில், காங்கிரஸ் கட்சியின் நூற்றாண்டு விழா மலரை, ராஜீவ் காந்தி வெளியிட்டார். அந்த மலரில், பட்டாபி சீதாராமையா படத்தைப் போட்டு, அதற்குக் கீழே, கு. காமராஜ் நாடார் என்று எழுதி இருந்தார்கள். நான் எரிமலையாகச் சீறினேன் நாடாளுமன்றத்தில். சித்தரஞ்சன் தாசை அவமானப் படுத்தினால், நீ வங்காளத்தில் நுழைய முடியுமா? திலகரைக் கொச்சைப்படுத்தி விட்டு, மராட்டியத்திலே கால் வைக்க முடியுமா? எங்கள் தென்னகம் நாட்டுக்குத் தந்த, காமராசரை அவமரியாதை செய்த, இந்த நூற்றாண்டு விழா மலரைத் தீ வைத்துக் கொளுத்த வேண்டும் என்றேன்.

1999. குமரி முனையில் காமராசருக்கு மணி மண்டபம் கட்ட அனுமதி இல்லை. நாஞ்சில் நாடு கோபத்தால் கொந்தளித்தது.

டெல்லி அரசியலில் இக்கட்டான நிலைமை. அண்ணா தி.மு.க. தலைமை, சோனியா காந்தியோடு சேர்ந்து போட்ட திட்டத்தால், ஒரேயொரு ஓட்டு வித்தியாசத்தில் வாஜ்பாய் அரசு கவிழ்ந்தது.

அந்த நெருக்கடியான நேரத்திலும், பிரதமர் வாஜ்பாயைச் சந்தித்து, அதுவரை மத்திய அரசு அனுமதி மறுத்ததைச் சுட்டிக் காட்டி, நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லி, அடுத்த 48 மணி நேரத்துக்குள், கன்னியாகுமரியில் காமராசருக்கு மணி மண்டபம் கட்ட அனுமதியைப் பெற்றுத் தந்தவன் அடியேன் என்ற தகுதியோடு இந்த மண்ணில் நிற்கிறேன்.

நெய்வேலி நிலக்கரி நிறுவனம்

வாஜ்பாய் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில், தமிழ்நாட்டின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்துக் கொடுத்தோம்.

2002 நெய்வேலி நிலக்கரி நிறுவனத்தின் 51 சதவீதப் பங்குகளை விற்பதற்கு, அந்நிறுவனத்தைத் தனியார் மயம் ஆக்குவதற்கு, மத்திய அரசு முடிவு செய்தது. இனி இந்த முடிவை எவரும் மாற்ற முடியாது என்று, அமைச்சர்களும், ஏன் தி.மு.க.வின் முக்கியத் தலைவர் களுமே கைவிரித்த பின்னர், பிரதமர் வாஜ்பாயைச் சந்தித்து, இது அநீதி, தமிழ்நாட்டுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி; உங்கள் ஆட்சியில் இது நடக்கக் கூடாது என்று, அடுக்கடுக்கான வாதங்களை வைத்த போது, அப்பெருமகனார் வாஜ்பாய், அரசு எடுத்த முடிவை, ‘இரத்துச் செய்கிறேன்; என் எல் சி தனியார்மயம் ஆகாது’ என அறிவிக்க வைத்தவன் என்ற முழுத்தகுதியோடு இங்கே பேசுகிறேன்.

ஈழத்தமிழர் பாதுகாப்பு

அது மட்டுமா?

ஒருநாள் இரவு எட்டு மணி இருக்கும். தில்லி லோதி கார்டன் வீட்டில் இருக்கிறேன். தொலைபேசி மணி ஒலிக்கிறது. கையில் எடுக்கிறேன். மறுமுனையில், எனக்குப் பழக்கப்பட்ட, கரகரப்பான குரல். ஆம்; தமிழ் ஈழ விடுதலைப்புலிகளின் ஆலோசகர் ஆண்டன் பாலசிங்கம் பேசுகிறார். வைகோ வருத்தத்தோடு சொல்லுகிறேன். இந்திய அரசின் நடவடிக்கையால், தம்பி மிகுந்த கவலையோடு இருக்கிறார்; உடனடியாக உங்களுக்குத் தெரிவிக்கச் சொன்னார் என்றார். திடுக்கிட்டவனாக, என்ன நடந்தது? என்று கேட்டேன்.

நேற்றையதினம், இந்தியக் கடல் எல்லையில் இருந்து 400 நாட்டிகல் மைல்களுக்கு அப்பால், பன்னாட்டுக் கடல் பரப்பில், எங்களுக்குப் பொருள்கள் கொண்டு வந்த கப்பலை, இந்தியக் கடற்படைக் கப்பல் வழிமறித்து இருக்கிறது. நெடுந்தொலைவுக்கு விரட்டி இருக்கிறது. புலிகளுக்கு உலகப் புகழையும் வெற்றியையும் பெற்றுத் தந்த ஆனை இறவு யுத்தத்துக்கு சில நாள்களுக்கு முன்பு. பாலசிங்கம் சொல்லுகிறார்: பலத்த யுத்தத்தை எதிர்கொண்டு இருக்கிறோம். இந்தக் கட்டத்தில், எங்களுக்குப் பெருத்த இடையூறைச் செய்து, சிங்களவனுக்கு உதவுவதா? என்று தம்பி உங்களைக் கேட்கச் சொன்னார். நீங்கள் உடனடியாக, மேற்கொண்டு இதுபோல் நடக்க விடாமல் தடுக்க, ஆவன செய்யுங்கள் என்றார். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், தில்லி கிருஷ்ண மேனன் தெரு மூன்றாம் எண் வீட்டில், என் உயிர் நண்பர், இராணுவ அமைச்சர் இன்று பேசும் சக்தி இழந்து நோய்ப்படுக்கையில் வாடுகிறாரே, ஜார்ஜ் பெர்ணான்டஸ் அவர்களைச் சந்தித்தேன்.

இந்தியக் கப்பற்படைக் கப்பல், புலிகளின் கப்பலை, பன்னாட்டுக் கடல் பரப்பில் மறித்து உள்ளது, மிரட்டி விரட்டி உள்ளது. இது அடுக்குமா? என்று கேட்டேன். ஒருக்காலும் அப்படி நடந்து இருக்காது. இந்தியக் கடற்படை அதை ஒருபோதும் செய்யாது என்றார். புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன், பாலசிங்கம் மூலம் எனக்குத் தந்த தகவல் இது. நேற்று நடந்து இருக்கிறது. அதிர்ச்சி தருகிறது. இது தொடரக் கூடாது என்றேன்.

நான் உடனே விசாரிக்கிறேன்; அப்படி நடைபெற்று இருந்தால், சம்பந்தப்பட்டவர்களைக் கண்டிப்பேன்; எச்சரிப்பேன்; இதுபோல் இனி நடக்காது என்றார். பிரதமரிடமும் இதுபற்றி நான் சொல்லலாமா? என்று கேட்டேன். அவசியம் சொல்லுங்கள் என்றார். மறுநாள், காலை 11.30 மணி அளவில், நாடாளுமன்றக் கட்டடத்தில் அமைந்து உள்ள, பிரதமர் அலுவலகத்தில், வாஜ்பாய் அவர்களைச் சந்தித்தேன். ஈழத்தமிழர்களை அழிக்க, சிங்கள அரசு, பாகிஸ்தானிடம் இருந்தும், சீனாவிடம் இருந்தும் ஆயுதங்களை வாங்கிக் குவிக்கிறது என்று, நீங்களே சில நாள்களுக்கு முன் என்னிடம் சொன்னீர்கள்.

போரில் புலிகளை அழிக்க, சிங்களவனுக்கு ஆயுதங்களை அள்ளிக் கொடுக்கின்றன இந்த நாடுகள். புலிகளுக்கு இந்தியா ஆயுதம் கொடுக்குமா? உங்களால் முடியாது. போரை மேற்கொள்ள அவர்களுக்கு, மருந்துகள் வேண்டும், பொருள்கள் வேண்டும், ஆயுதங்களும் வேண்டும். அவற்றை, கப்பல்கள் வழியாகத்தான் அவர்கள் கொண்டு போக முடியும். அந்தக் கப்பலில் ஆயுதங்களே கொண்டு போகலாம். பன்னாட்டுக் கடலில் செல்லுகின்ற அவர்களது கப்பலை, இந்தியக் கடற்படைத் தடுக்க முனைந்தது நியாயமா? அவர்களைக் காத்துக் கொள்ள, அதுதானே வழி? அதையும் தடுத்து, அவர்கள் குரல் வளையை நெரிக்கப் பார்க்கிறீர்களா? னுடி லடிர றயவே வடி ளவசயபேரடயவந வாநஅ? ...நேற்றைக்கு நடந்து இருக்கிறது; இனி இப்படி நடக்காமல் நீங்கள் தடுக்க வேண்டும் என்றேன்.

என்னை மேலும் கீழும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, ‘ஜார்ஜ் பெர்ணான்டசிடம் இதுபற்றிச் சொல்லி விட்டீர்களா?’ என்றார். நேற்று இரவிலேயே சொல்லிவிட்டேன். உங்களுக்குத் தெரிவிக்கப் போகிறேன் என்பதையும் சொல்லி விட்டேன் என்றேன். தலையை அசைத்தார். அதன் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் எனக்குப் புரியும். கவலைப் படாதீர்கள் என்றார். அதன்பின், புலிகளுக்குச் சென்ற எந்தக் கப்பலையும் இந்தியக் கடற்படை நெருங்கவே இல்லை. இந்தப் பாதுகாப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவன் வைகோ.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசில் நாம் இருந்தபோது, 99 ஆம் ஆண்டில், ஈழத்தமிழர்கள் மீது சிங்களவரின் இராணுவத் தாக்குதல் கடுமையாக நடந்தபோது, அதைத் தடுப்பதற்கு, அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தைக் கூட்ட, பிரதமரிடம் கூறி ஏற்பாடு செய்ய, தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் ஒருங்கிணைப்பாளரான ஜார்ஜ் பெர்னாண்டசிடம் சொன்னேன். அதன்பேரில், பிரதமர் கூட்டத்தைக் கூட்டினார். அந்தக் கூட்டத்தில், சோனியா காந்தி, மன்மோகன்சிங், பிரியரஞ்சன் தாஸ் முன்ஷி, முலாயம் சிங் யாதவ், லல்லு பிரசாத் யாதவ், நிதீஷ் குமார், சோம்நாத் சட்டர்ஜி உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்கள் கலந்து கொண்டனர். அந்தக் கூட்டத்தில், 18 நிமிடங்கள் நான் பேசி இருக்கிறேன்.

சிங்கள அரசுக்கு எந்த உதவியும் செய்வது இல்லை என்று, அக்கூட்டத்தில் ஒருமனதாக முடிவு எடுக்கப் பட்டது. இலங்கை அரசு பணமே கொடுத்தாலும், இந்தியா எந்த ஆயுதத்தையும் விற்காது என்று பிரதமர் வாஜ்பாய் அறிவிக்கவும் செய்தார்.

இது அன்றைய நிலைமை. ஆனால், 2004 க்குப் பிறகு, தலைகீழாக மாறியது.

வெளிப்படையாக ஒப்பந்தம் செய்யாமலேயே, சிங்கள அரசுக்கு, காங்கிரஸ் அரசு, அனைத்து உதவிகளும் செய்தது; ஆயுதங்கள் தந்தது; வான்வழித் தாக்குதலுக்கு ரடார்கள் கொடுத்தது; பலாலி விமான தளத்தைப் புதுப்பித்துக் கொடுத்தது. முப்படைத் தளபதிகளை அனுப்பி வைத்து, யுத்தத்தை இயக்கியது. உலகம் தடைசெய்த குண்டுகளையும் கொடுத்தது.

2004, 2005, 2006 ஆம் ஆண்டுகளில், சிங்களவனுக்கு இந்திய அரசு இராணுவ உதவிகள் செய்யக்கூடாது என்று, அதைத் தடுப்பதற்குக் கடுமையாகப் போராடியது ம.தி.மு.க. என்பதும், அந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் வேறு எவரும் இதுகுறித்துக் கருத்துத் தெரிவித்தது இல்லை; அறிக்கைகள் வெளியிட்டது இல்லை என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை ஆகும். எவர் வேண்டு மானாலும் ஏடுகளைத் திருப்பிப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

காங்கிரசைத் தூக்கி எறிவோம்

மன்னிக்க முடியாத மாபாதகம் செய்த காங்கிரஸ் அரசை, வரலாற்றின் குப்பைத் தொட்டியில் தூக்கி எறிய வேண்டும்; இது மக்கள் விரோத அரசு. மக்கள் சொத்துகளை பகல் கொள்ளை அடித்த ஊழல் அரசு.

வெறும் 64 கோடி போஃபர்ஸ் ஊழலால், ராஜீவ் காந்தி அரசு துhக்கி எறியப்பட்டது. அதை விட ஆயிரம் மடங்கு ஊழல், இன்றைய காங்கிரஸ் அரசில் நடக்கிறது. கடல்தான் அலையலையாக எழும் என்பார்கள். ஆனால், இந்தக் காங்கிரஸ் அரசில், ஊழல் அலையலையாக எழுகிறது; அலைக்கற்றை ஊழல், ஸ்பெக்ட்ரம் ஜி ஊழல்; தி.மு.க.அமைச்சரையும், கலைஞரின் திருமகளாரையும், திகார் ஜெயிலுக்கே அனுப்பி வைத்த ஊழல். 50 கோடி 60 கோடி அல்ல. தொகையைக் கேட்டாலே மயக்கம் வந்து விடும். 1 இலட்சத்து 76 ஆயிரம் கோடி ஊழல். இதற்குப் பிறகும் வெட்கம், மானம், சூடு சொரணை இல்லாமல் கொட்டம் அடிக்கிறார்கள்.

உலகத்தில் இதுவரை எங்கும், விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடத்தியதில் ஊழல் கிடையாது. ஆனால், இந்த காங்கிரஸ் அரசில்தான் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 1000 கோடி ஊழல். ஆதர்ஷ் வீடு கட்டும் திட்டத்திலும் 1000 கோடி ஊழல்; நிலக்கரிச் சுரங்க அனுமதி வழங்குவதில், 1 இலட்சத்து 86 ஆயிரம் கோடி ஊழல். இது தொடர்பான 257 முக்கியக் கோப்புகள் அரசின் பாதுகாப்பில் இருந்து களவு போய்விட்டதாம். காணாமல் போய்விட்டதாம்.

ரயில்வே அமைச்சராக இருந்த பவன்குமார் பன்சல் மருமகன் விஜய் சிங்லா, 90 இலட்சம் இலஞ்சம் வாங்கினார் என்று, மே 3 இல் கைது செய்யப்பட்டார். மே 10 இல் பன்சால் பதவி இழந்தாரே?

இந்த சர்க்காரையே தன் கால் விரலால் ஆட்டி வைத்துக் கொண்டு இருக்கின்ற சோனியா காந்தியின் மருமகன் இராபர்ட் வதேரா, அடுக்குமாடி வீடுகளைக் கட்டுவதற்கு, அரசாங்க நிலத்தையே அபகரித்ததில், 800 கோடி ரூபாய் ஊழல் செய்தாரே, அவர் மீது ஏன் நடவடிக்கை இல்லை?

நாடாளும் எஜமானியின் மருமகன் அல்லவா? அவன் மீது இந்த சர்க்காரின் சட்டம் பாயாது.

ஆனால், மக்களின் சாட்டை பாயும். அதுதான் ஓட்டு. வருகின்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போடப் போகும் ஓட்டு.

சீரழியும் இந்தியப் பணம்

சுதந்திர இந்தியாவின் சரித்திரத்திலேயே இல்லாத பொருளாதார நெருக்கடி இன்று ஏற்பட்டு உள்ளது. இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு தரை மட்டமாகி விட்டது, காங்கிரஸ் கட்சியைப் போலவே.

நூறு ரூபாய் தாளுக்கும் மதிப்பு இல்லை; போகிற போக்கில் ஆயிரம் ரூபாய் தாளுக்கும் மதிப்பு இல்லை. ஜிம்பாவே நாட்டில் நடக்கின்ற விபரீதத்தைப் போல, இலட்ச ரூபாய் நோட்டு அச்சடிப்பார்கள். சாக்கு மூட்டையில் கரன்சி நோட்டுக் கட்டுகளைத் திணித்துக் கொண்டு போய்த்தான் காய்கறி வாங்க முடியும்.

ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் வாங்குவதற்கு, ஒரு வேன் நிறைய கரன்சி நோட்டுக் கட்டுகளை நிரப்பி எடுத்துக் கொண்டு போகிறார்களாம். ஒரு கூடைப் பணத்தைக் கொடுத்து, இரண்டு கோழி முட்டைகளை வாங்கு கிறார்கள். சாலை ஓரங்களில் கரன்சி நோட்டுகளைக் கட்டுக் கட்டாகக் குவித்து வைத்து இருக்கின்றார்கள். சோப்பு, சீப்பு கண்ணாடி கொடுத்து வாங்கலாம். இரண்டு மூட்டைக் கரன்சியைக் கொடுத்து, ஒரு சீப்பு வாழைப்பழம் வாங்குகிறான்.

இந்த நிலைமை நீடித்தால், ஆடம் ஸ்மித், கீன்ஸ் பொருளாதாரம், சந்தைப் பொருளாதாரம், பிரவ்தான் பொருளாதாரம் எல்லாம் வருவதற்கு முன்பு, பண்டமாற்றுதான் இருந்தது.

காய்கறியைக் கொடுத்து பதிலுக்கு அரிசி வாங்குவான்; ஆடு மாடுகளைக் கொடுத்து, ஜவுளிக்கடையில் துணி வாங்குவான்.

இந்த அபாய நிலைமைக்கு யார் காரணம்? மன்மோகன்சிங் தான் காரணம். காங்கிரசின் பொருளாதாரக் கொள்கை காரணம். பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளின் படையெடுப்பு காரணம். கோடிக் கணக்கான சில்லறை வணிகர்களின் வாழ்வைச் சீரழித்தது காரணம்.

இந்த அரசை இனியும் விட்டு வைக்கக் கூடாது. நாட்டைக் காப்பாற்ற ஒரே வழி. காங்கிரஸ் ஆட்சியை அதல பாதாளத்துக்குள் வீசி எறிவதுதான். அந்த வேலையைத்தான் நாம் செய்யப் போகிறோம். இந்த நிலைமை இந்தியாவுக்கும் வந்து விடக் கூடாது. இப்பொழுதே வந்து விட்டது, கரன்சி சுனாமி. இந்தச் சுனாமியில் காங்கிரஸ் காணாமல் போய்விடும்.


தமிழகத்துக்கு இழைத்த துரோகம்

பக்ரா நங்கல் அணைத் திட்டக் காலத்தில் இருந்தே, டெல்லி தர்பார் தமிழ்நாட்டுக்கு வஞ்சகம் செய்து உள்ளது. ஆனால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், தமிழ்நாட்டுக்குக் காங்கிரஸ் சர்க்கார் செய்த துரோகத்தைப் போல, வஞ்சகத்தைப் போல, இந்தியாவில் எந்த மாநிலத்துக்கும் கேடு இழைக்கப் படவில்லை.

இதோ, பக்கத்தில்தான் பரந்து கிடக்கின்றன முல்லைப் பெரியாறு பாசன நிலங்கள். இலண்டனில் பிறந்த பென்னி குயிக் கட்டித் தந்த அணையால் வாழ்ந்து வரும் தென்பாண்டி மண்டலம். அந்த அணையை உடைக்க, கேரளம் கச்சை கட்டுகிறது. 142 அடி உயரத்துக்கும் தண்ணீரைத் தேக்கலாம் என்று, உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்புத் தந்த 17 ஆம் நாள், முல்லைப்பெரியாறு அணையையும் உடைப்போம் என்று, கேரளம் சட்டம் போடுகிறது. நீதி கிடைக்குமா நமக்கு? உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு இருக்கிறது. ஆனால், இந்த அக்கிரமத்தை மத்திய அரசு தடுத்ததா? கண்டித்ததா? சட்டத்தைச் செல்லாது என்று சொல்ல முனைந்ததா?

அதற்கு மாறாக, குதிரை கீழே தள்ளியதும் அல்லாமல், குழியும் பறித்த கதையாக, கேரளத்தின் சட்டத்தையே, அணை பாதுகாப்பு மசோதா என்ற பெயரில், அனைத்து இந்தியாவுக்குமான மத்திய அரசின் சட்டமாக ஆக்கிட காங்கிரஸ் அரசு முடிவு செய்தது.

2011டிசம்பர் 5 ஆம் தேதி, பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கை அவரது வீட்டில் சந்தித்துச் சொன்னேன். இதை நீங்கள் சட்டம் ஆக்கினால், ஒவ்வொரு மாநிலமும் தங்கள் எல்லைக்கு உள்ளே ஓடுகின்ற தண்ணீர் குறித்தும், அங்கே அமைந்து உள்ள அணைக்கட்டுகள் குறித்தும் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம். முழு அதிகாரங்களும் அவர்களுக்கே.

அப்படியானால், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நாங்கள் அனுபவித்து வருகின்ற பாசன உரிமைக்கு, கேரளம், ஆந்திரம், கர்நாடக அரசுகள் வேட்டு வைக்கும். பன்னாட்டுச் சட்டங்கள் புதைகுழிக்குப் போகும்.

நான் எச்சரிக்கிறேன்; இதை நீங்கள் சட்டம் ஆக்கினால், நாங்கள் ஒரு முடிவு எடுப்போம். மாநிலத்துக்கு உள்ளே உள்ள மத்திய அரசு நிறுவனங்கள் அனைத்தும், மாநிலத்துக்குச் சொந்தம் என்று அறிவிக்க நேரிடும். இதுதான் உக்ரேனில் நடந்தது; உஸ்பெகிஸ்தானில் நடந்தது; கஜகஸ்தானில் நடந்தது; சோவியத் ரஷ்யா, 15 நாடுகளாக உடைந்து சிதறியது.

அதே நிலைமை, இந்தியாவிலும் ஏற்படும். மாநிலங்கள் தனித்தனி நாடுகள் ஆகும். அக்கிரமத்தை விதைக்காதீர்கள்; விபரீதத்தை அறுக்காதீர்கள் என்றேன். முகத்துக்கு நேராகப் பிரதமரிடம் சொன்னேன்.
காவிரிப் பிரச்சினையில் துரோகம்; பாலாற்றுப் பிரச்சினையில் துரோகம்; இதுதான் இந்தியா என்றால், எதற்குத் தேவை இந்தியா? ஏன் வேண்டும் ஒருமைப்பாடு? அந்த முடிவுக்குப் போவதற்கு முன்பு, ஜனநாயக வழியில் தீர்வு காண்போம். வஞ்சகம் செய்யும் காங்கிரசைத் தூக்கி எறிவோம். தமிழகத்தின் உரிமைகளைக் காக்கும் நிலையை, தில்லியில் ஏற்படுத்துவோம்.

பாவம் கருணாநிதி

புறநானூற்றை மூட வந்த புழுதிக்காற்றே, கலிங்கத்துப் பரணியை மறைக்க வந்த காரிருளே, ஓங்காரக் கூச்சலிட்டு ஓடும் ஓடும் என்று எழுதிய கலைஞர் எங்கே?

மானம் என் மகன் கேட்ட தாலாட்டு
மரணம் அவன் ஆடிய விளையாட்டு

என்று உணர்ச்சி வரிகளைத் தீட்டிய கலைஞர் கருணாநிதி எங்கே?

சோனியா காந்திதான் மணிமேகலை என்று இப்போது கூறுகின்ற கலைஞர் எங்கே? இவரா இப்படிப் பேசுவது?

பெரியாரின் சுட்டு விரலைப் பற்றியவரா? அண்ணாவின் இதயம் இந்த மகானுபாவருக்கா இரவலானது? சரித்திரம் கைகொட்டிச் சிரிக்கும்.

வானம் அளந்தது அனைத்தும் அளந்திடும் வண்டமிழ் மொழிக்கு, சீத்தலைச் சாத்தனார் பூட்டிய பொன் அணி அன்றோ மணிமேகலைக் காப்பியம்? சிலப்பதிகாரம் பெற்ற குலக் கொடி அன்றோ மணிமேகலை? பச்சிளம் பருவத்திலேயே அறநெறி ஏற்று, இகத்தின் சுகங்கள் எல்லாம் துறந்து, மணிமேகலா தெய்வத்தின் மறுவடிவ மாகவே, கையில் அட்சய பாத்திரம் ஏந்திய மாதவியின் மகள்,

ஆற்றுநர்க்கு அளிப்போர் அறம் விலை பகர்வோர்
ஆற்றா மாக்கள் அரும் பசி களைவோர்
மேற்றே உலகின் மெய்ந்நெறி வாழ்க்கை
மண் திணி ஞாலத்து வாழ்வோர்க்கு எல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே

என்று, பசித்த வயிற்றுக்கெல்லாம், அமுதசுரபியால் அன்னம் வழங்கி, உலகத்தின் எந்தக் காவியத்திலும் படைக்கப்படாத, ஓங்கு புகழ் மணிமேகலையா சோனியா காந்தி? அதுவும் ஆயிரம் மணிமேகலைகளாம்.

இப்படிச் சொன்னதற்கு மன்னிப்பே கிடையாது. தமிழ் இனத்துக்குச் செய்த துரோகம் போதாதா? இப்படியெல்லாம் தொடர வேண்டுமா? பசி போக்கியவரா சோனியா காந்தி? பட்டினிக்குச் சோறு போட்டவரா சோனியா காந்தி? எத்தனை ஆயிரம் தமிழர்கள் பசியால் செத்தனர்? பட்டினியால் துடிதுடித்துச் செத்தனர்? ஐ.நா.வின் பான்-கி-மூன் நியமித்த, மார்சுகி தாருஸ்மன் அறிக்கையில் என்ன சொன்னார்?

முல்லைத் தீவில், கிளிநொச்சியில், புதுக்குடியிருப்பில், புது மாத்தளனில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பட்டினி போட்டே கொன்றது சிங்கள அரசு. வயது முதிர்ந்தவர்கள், ஒருவேளை உணவு பல நாள் கிடைக்காமல், தொடர்ந்து நடக்க முடியாமல், உறவுகள் கண் எதிரிலேயே மண்ணில் விழுந்து செத்தார்கள்?

அந்தக் காடுகளில் விளைந்த புல் பூண்டுகளைப் பிடுங்கிச் சாப்பிட்ட பலர், விஷச்செடியால் செத்தார்கள். பச்சிளம் குழந்தைகளுக்குப் பால் பவுடர் வாங்க, அட்டைகளோடு வரிசையில் நின்ற தாய்மார்கள், மண்ணில் செத்துக் கிடந்தபோது, ஒரு கையில் செத்துப்போன குழந்தை, மறு கையில் பால் பவுடர் அட்டை.

தண்ணீர் தண்ணீர் என்று தாகத்துக்குத் தவித்தார்கள். தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. மூன்று நாள்களுக்குப் பிறகு ஒரு படகைத் தரையில் கொண்டு வந்து போட்டு, அதில் தண்ணீரை நிரப்பினானாம். ஒரு வாய்த் தண்ணீர் குடிப்பதற்கு முண்டியடித்து நெருங்கியதிலேயே மூச்சுத் திணறிப் பலர் செத்துப் போனார்களாம். இத்தனை பேரின் சாவுக்கும், சோனியா காந்திதானே காரணம்?

பலாலி விமானதளத்தைப் பழுது பார்க்க உத்தரவிட்டது சோனியா காந்திதானே? அங்கிருந்து சீறிப் பாய்ந்த கீஃபர் ஜெட் விமானங்கள்தானே, செஞ்சோலையில் 61 சிறுமிகளைத் துடிக்கத்துடிக்கக் குண்டுவீசிக் கொன்றது.

பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களின் பட்டினிச் சாவுக்குக் காரணமானவர் சோனியா காந்தி.

ஜூடாசுக்கா இயேசு விருது?
கோட்சேக்கா மகாத்மா பட்டம்?
சோனியா காந்தியா மணிமேகலை?

கழகத்தின் வலிமையைக் காட்டும் விருதுநகர் மாநாடு

மறுமலர்ச்சி தி.மு.க.வா? எங்கே இருக்கிறது? என்று, சில வயிற்றெரிச்சல்காரர்கள் கேட்கிறார்கள். அவசியம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா? உங்கள் ஏஜெண்டு களை, இந்த விருதுநகர் மாநாட்டுப் பக்கம் அனுப்பி வையுங்கள். இங்கே இருக்கிறது. பொங்குமாங்கடல் போல் திரண்டு இருக்கிறதே, மக்கள் கூட்டம் இலட்சக்கணக்கில்.

வேல் வரும் காலை விழித்த கண் இமைத்தல் வீரத்துக்கு இழுக்கு என்று வாழ்ந்த தமிழர்களின் களங்களை வர்ணிக்கும் புறநானூற்றில், ஒரு தாயிடம், ‘உன் மகன் எங்கே?’ என்று கேட்டபோது, ‘அவன் எங்கே இருக்கிறான்? என்று எனக்குத் தெரியாது. குகையை விட்டுப் புறப்படும் புலி எங்கு செல்லுமோ, அதுபோல, என் வயிற்றில் பிறந்த வேங்கை, வேலும் வாளும் உராய்கின்ற ஏதேனும் போர்க்களத்தில் இருப்பான்; அங்கு போய்ப் பார்’ என்று சொன்னாளாம்.

தூணிலும் இருப்பான்; துரும்பிலும் இருப்பான் என்ற வார்த்தைகளைப் புராணத்தில் கேட்டு இருக்கின்றோம். நமது இயக்கம், சூழும் தென்கடல் ஆடும் குமரி, தொடரும் வடபால் அடல்சேர் வங்கம் எனப் பரந்து உள்ள தமிழ்நாட்டில், எளியோர் இதயத்தில், உழவர் உள்ளங்களில், உழைக்கும் பாட்டாளிகள் நெஞ்சங்களில், பட்டிதொட்டி பட்டினக்கரை என அங்கிங்கெணாதபடி, மான உணர்வுள்ள தமிழர் நெஞ்சங்களில் இருக்கிறது.

மாற்று அரசியல்

ஊழல் ஒழியாதா? அரசியலில் நேர்மை மலராதா? என்று ஏங்கும் நல்லோர் எண்ணத்தில் இருக்கிறது. கடல் கடந்த நாடுகளில் வாழும் தமிழர்கள் மனதில் இருக்கிறது. ஈழத்தமிழர்களின் இதயத்தில் இருக்கிறது. நம் தமிழ்நாட்டின் உரிமை காக்கும் அறப்போர்க்களங்கள் அனைத்திலும், நாம்தானே முனைமுகத்துச் சிப்பாய்கள்.

தூத்துக்குடி நாசகார ஸ்டெர்லைட் நச்சு ஆலையை அகற்றும் போராட்டமா?

எமன் உலை ஆகப் போகிற கூடங்குளம் அணு உலையை விரட்டும் போராட்டமா?

தமிழ்நாட்டில் இலட்சக்கணக்கான வீடுகளில் கதறி அழும் பெண்கள்; கொலை கொள்ளை கற்பழிப்பு; பஞ்சமா பாதகங்களுக்கும் பலியாகும் குடும்பங்கள்; அனைத்துக்கும் காரணமான டாஸ்மாக் கடை, ஒயின் ஷாப் எனும் மது அரக்கனை ஒழிக்க, உவரி முதல் மதுரை வரை; கோவளம் முதல் மறைமலை நகர் வரை; பொள்ளாச்சி முதல் ஈரோடு வரை, 1500 கிலோ மீட்டர் நடைபயணமா?

நெய்யாற்றங்கரை இடதுகரை வாய்க்கால் உரிமை காக்கும் போராட்டமா?

செண்பகவல்லி தடுப்பு அணை உரிமைக் களமா?

முல்லைப் பெரியாறைக் காக்கும் கிளர்ச்சியா?

அமராவதி ஆற்று நீர் காக்கவா?

காவிரி உரிமைப் போரா?

பாலாற்றின் உரிமையா?

பெண்ணை ஆற்றைக் காக்கவா?

தூக்கு மரத்தின் நிழலிலே ஊசலாடும் பேரறிவாளன், சாந்தன், முருகன் மென்னியை நெருங்கும் மரணக் கயிறை அறுக்கவா?

கொங்கு மண்டலத்தில் கெயில் குழாய்களை அகற்றவா?

மீத்தேன் எரிவாயு அபாயத்தில் சோழ மண்டலத்தைக் காக்கவா?

கொடியவன் ராஜபக்சே சாஞ்சிக்கு வருகிறானா?

அதனை எதிர்த்து, விந்திய மலை வரை படை எடுக்கவா?

மீண்டுமா வருகிறான் ராஜபக்சே பீகாருக்கு?

அங்கிருந்து பிரதமரையா பார்க்க வருகிறான்?

அதை எதிர்த்துத் தலைநகர் தில்லியில் முற்றுகை இடும் போராட்டமா?

அக்கொலைகாரன் ஏழுமலையான் கோவிலுக்கு வருகிறானா?

அதை எதிர்த்து, மேல்மலையிலும், அடிவாரத்திலும் கருங்கொடிப் போராட்டமா?

கடற்கரைத் தாது மணலைக் கொள்ளை அடித்து, கடலோர மீனவர் வாழ்வை
அழிக்கும் அக்கிரமத்தைத் தடுக்கவா?

நமது மீனவர்களை, நமது கடலிலேயே, நாள் தவறாமல் சுட்டுக் கொல்லும் சிங்களக் கடற்படையின் வெறித் தாண்டவத்தை எதிர்க்கவா?

நஞ்சை விதைத்த இலங்கைத் தூதர் கரியவாசத்தின் கொட்டத்தை எதிர்க்கவா?

என அங்கிங்கெணாதபடி அறப்போர்க்களம் அனைத்திலும் ஓங்கி ஒலித்த குரல், நமது குரல். கிளர்ச்சிக் கொடி ஏந்திய இயக்கம், நமது இயக்கம்.

நதிநீர் இணைப்பு

நதியினில் வெள்ளம்; கரையினில் நெருப்பு என்றான் ஒரு கவிஞன். அதுதான், இன்றைய நாட்டின் நிலைமை.

ஒரு பக்கத்தில் வெள்ளப்பெருக்கு. இன்னொரு பக்கத்தில் நெருப்பாக வாட்டும் கொடிய வறட்சி. ஒருபுறம் நீரில் மூழ்கிப் பாழாகும் பயிர்கள். இன்னொரு பக்கம், பாசனம் இன்றிக் கருகும் பயிர்கள். இனி, தண்ணீருக்காகத்தான் மூன்றாம் உலகப் போர் மூளும் என்று பலரும் எச்சரிக்கிறார்கள்.

இதற்கெல்லாம் ஒரே தீர்வு, நதிகள் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று இப்போது சிலர் சொல்லுகிறார்கள். ஆனால், 2002 ஆம் ஆண்டிலேயே, நதிகள் இணைப்பு மசோதாவை, நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்து, விவாதிக்க வைத்தவன் வைகோ. குடியரசு மலர்ந்தபின், 63 ஆண்டுகளில், எனது மசோதாவைத் தவிர இது குறித்து, வேறு ஒரு மசோதா இந்திய நாடாளு மன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது உண்டா? கிடையவே கிடையாது.

மனிதன் உயிர் வாழ்வதற்கு, மூச்சுக் காற்று தேவை. குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் தேவை. புசிப்பதற்கு உணவு தேவை. இப்போது என்ன நிலைமை தெரியுமா? நாலா புறங்களிலும் நம்மைப் பேராபத்து வளைத்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. ஆம்; இனி குடிக்கவே தண்ணீர் கிடைக்காது.

எண்ணெய் விற்பதைப் போல தண்ணீர் விற்பனை நடக்கும். இப்போதே அதுதான் நிலைமை. பெரு முதலாளிகளும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், குடி தண்ணீருக்குக் கொள்ளை விலை வைக்கிறார்கள். நிலத்தடி நீர் அடியோடு அற்றுப் போய் விட்டது. குறிஞ்சியாவது, முல்லையாவது, மருதமாவது, நெய்தலாவது? அதெல்லாம் பழங்கதை.

ஊழல் அரசுகளால், பொதுச் சொத்தைச் சுரண்டிக் கொள்ளை அடிக்கும் ஊழல் திமிங்கலங்களால், அடியோடு நாசமாக்கப் பட்டு விட்டன. மக்களைக் காக்க, அன்றைய மன்னர்கள், ஏரி, குளங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள் அமைத்தனர். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டு களாக, நதிகள், ஆறுகளில் அடிநீரைப் பாதுகாக்கும் அரணாக மணல் படுகைகள் இருந்தது. அனைத்தையும், ஆண்ட கட்சியும், ஆளும் கட்சியும், அடிப்பாறை வரை சுரண்டி விட்டனவே? கொள்ளை கொள்ளை, இப்படி ஒரு பகல் கொள்ளை எங்கும் நடக்க முடியாது. நம் வருங்காலத் தலைமுறையின் வாழ்வே அழிந்து போகுமே?

போதாக்குறைக்கு, கடலோர மீனவர் வாழ்வை அழிக்க, தாது மணலையும் விட்டு வைக்கவில்லை. ஆளுங் கட்சியினரின் சொந்த கஜானாவில் கோடிகோடியாக நாளும் பணத்தைக் கொட்டுகின்ற மணல் கொள்ளை ஏஜெண்டுகள்; லஞ்சம் வாங்குகிறவன், சமூக அமைப்பைக் கெடுக்கிறான், அவ்வளவுதான். ஆனால் இயற்கை வளங்களை அழித்துச் சுரண்டுபவன், வருங்காலத் தலைமுறையின் வாழ்வையே அழிக்கிறான். அந்தப் படுபாவம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றது. மது மற்றும் இலவச போதைகளால், பித்துப் பிடித்துச் சித்தம் கலங்கிப் போன தமிழனுக்கு இது உறைக்கவா போகிறது? அவன் தலையில் அவனே மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறான். போதாக்குறைக்கு மத்திய அரசு, பிசாசு வடிவத்தில் வருகிறது. புதிதாக தண்ணீர்ச் சட்டம் கொண்டு வருகிறான். அப்படியானால், உன் வீட்டுத் தோட்டத்தில் கிணறு தோண்ட முடியாது; உன் வீட்டு முற்றத்தில் குழாய்க் கிணறு தோண்ட முடியாது.

போகிற போக்கைப் பார்த்தால், ஒரு மடக்குத் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும் என்றாலும், அதற்கும் எங்கள் அனுமதி வேண்டும் என்பார்கள் போலிருக்கிறது.

விவசாயிகளின் வேதனையை எடுத்துச் சொன்னால் சீறுவதா?

நொறுங்கிச் சிதறிச் சின்னாபின்னமாகிப் போய்விட்டதே விவசாயிகள் வாழ்க்கை? என்று குமுறும் வேதனையோடு, இதே விருதுநகர் தேசபந்து சித்தரஞ்சன் தாஸ் மைதானத்தில், பல்லாயிரக் கணக்கான விவசாயிகளைத் திரட்டி, பயிர்கள் தீய்ந்து விட்டன, கருகி விட்டன; கடன் வாங்கிப் போட்ட முதல் எல்லாம் பட்டுப் போய் விட்டது. இனி வாழ வழி இல்லை என்று, விவசாயி, எந்தப் பயிர்களைப் பாதுகாக்க, படரும் பூச்சிகளைக் கொல்ல வாங்கினானோ, அதே பூச்சிக்கொல்லி மருந்தைச் சாப்பிட்டுச் சாகிறான்.

மத்திய, மாநில அரசுகளே, கடன்களைத் தள்ளுபடி செய்யுங்கள்; நிவாரணம் வழங்குங்கள் என்று அறப்போர் நடத்தினோம். இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு அறிவிக்கப்பட்ட நிவாரணம், விவசாயிகளுக்குக் கிடைக்கவில்லை; உயிராக நேசித்த கிராமத்து வீடுகளை, தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்த வீடுகளை விட்டு, துன்பக் கண்ணீரோடு வெடித்துச் சிதறும் உள்ளத்தோடு வெளியேறுகிறான் விவசாயி. இந்த நிலையைத் தடுக்க முன்வரட்டும் தமிழக அரசு என்று அறிக்கை கொடுத்தேன்.

அவ்வளவுதான், ஆத்திரம் பொத்துக் கொண்டு வந்து விட்டது அரசாங்கத்துக்கு. விரக்தியின் விளிம்பில் இருக்கிறான் வைகோ; அவன் கண்ணிலே காமாலை; அதனால் காண்பதெல்லாம் மஞ்சள் நிறம் என்ற ஏளனமான கிண்டல் என் மீது. அமைச்சர் ஒருவர் பெயராலே இந்த அறிக்கை. பாவம், அந்த அப்பாவி அமைச்சர்.

வைகோவுக்கு விரக்தி என்று சொன்னால், அடப் பைத்தியக்காரா, கை கொட்டிச் சிரிப்பார்கள். அமாவாசை இருட்டிலும், நட்டுவாக்காலிக்கும், தேளுக்கும், நச்சுப் பாம்புக்கும் அஞ்சாது, மண்வெட்டியோடு நஞ்சைக்கும், புஞ்சைக்கும் தோட்டத்துக்கும் சென்று, தண்ணீர் பாய்ச்சுகின்ற விவசாயி, இதோ பார், அவன் உடம்பு தைலம் தீர்ந்து போன கட்டை போல் இருக்கிறது; வேகாத வெயிலில் மாடாக உழைக்கிறான்; உழுது பயிரிடுகிறான்; களை பறிக்கிறான்; கதிர் விளையக் காத்திருந்து காவல் காக்கிறான்; அனைவரும் உயிர் வாழ, பசி போக்கும் உணவு தானியத்தை விளைவிக்கிறான்; ஆனால்,

அவனது வாழ்வில் நிம்மதி இல்லை இப்போது. போட்டது விளையவில்லை; விளைந்தால் விலை இல்லை. பத்துக் காசு இலாபமும் இல்லை; பட்ட கடனை அடைக்க வழி இல்லை.

இன்றைக்கு இந்த நாட்டில் அடியோடு அழிந்து போன வாழ்வு யாருக்கு என்றால், அது விவசாயிக்கு மட்டும் தான். உழைக்கின்ற விவசாயி வீட்டில் குதூகலம் உண்டா? பொங்கலுக்கு, தீபாவளிக்கு, பண்டிகைக்கு நல்ல துணிமணி உண்டா அவன் வீட்டுப் பிள்ளை களுக்கு? அவன் மனைவி மக்களுக்கு? அவனைப் பெற்ற தாய் தந்தைக்கு? எதுவும் கிடையாது.

அவன் வீட்டுப் பெண் பிள்ளைகளுக்கு, கழுத்தில் போடத் தங்கச் சங்கிலி உண்டா? கைகளில் மாட்ட பொன் வளையல் உண்டா? எதுவும் கிடையாது.

வறுமையை, துன்பத்தை, மானத்துக்கு அஞ்சி வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், நடைப்பிணமாக வாழுகிறான் இன்றைய விவசாயி. இதுதான் இன்றைய அலங்கோல நிலைமை. இதை நான் உணர்ந்தவன்; முற்றிலும் அறிந்தவன். களத்து மேட்டில் கதிர்களைப் பொலி போடும் ஓசை கேட்டு ஒரு காலத்தில் மகிழ்ந்தவன். தொழுவத்தில் கட்டப்பட்டு உள்ள மாடுகளின் கழுத்து மணி ஓசையின் நாதத்தில் திளைத்துப் பூரித்தவன். பொற்கோழி கூவும் அதிகாலைப் பொழுதில், நம் தாய்மார்கள், முற்றம் தெளிக்கும் நேரத்தில், உழவு மாடுகள், பசுக்கள், பருத்திக் கொட்டை, தவிடு, புண்ணாக்கு ஊறலை, உண்டு களிப்பதைக் கண்டு களிக்கும் விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து கிராமத்திலேயே வளர்ந்தவன்.

இந்தக் கைகள், மேழி பிடித்த கைகள்; ஏர் பிடித்த கைகள். கிணற்று நீரை, கமலை கட்டி இறைத்த கைகள். மண்வெட்டி எடுத்து வரப்பைச் செதுக்கிய கைகள். அதனால் தெரியும் இன்றைய விவசாயியின் துன்பம். அந்த உழைக்கும் மக்களில் ஒருவன் நான். அவர்களின் விம்மல் ஒலியைத்தான் நான் எதிரொலித்தேன்.

நான் ஒரு இலட்சியவாதி

ஆத்திரம் அறிவுக்குச் சத்துரு. அது கண்ணையும் மறைக்கும். என் கண்கள், காமாலைக் கண்கள் அல்ல; எங்கெல்லாம் அநீதி ஆர்ப்பரிக்கிறதோ, அதனைச் சுட்டெரித்துச் சாம்பல் ஆக்க வேண்டும் என்று நெருப்பை உமிழும் கண்கள்.

எங்கெல்லாம் தமிழர்களுக்குக் கேடு நேர்கிறதோ, அதைத் தகர்த்துத் தரை மட்டம் ஆக்க வேண்டும் என மூண்டு எழுகின்ற உறுதியைச் சூளுரைக்கும் கண்கள்.

சாலை ஓரத்தில் விபத்தில் அடிபட்டுக் கிடக்கின்ற ஒரு சக மனிதனைப் பார்த்து, சாதி, மதம் அரசியல் கட்சி என்ற எல்லைக்கு அப்பால், கண்ணீரைக் கொட்டுகின்ற கண்கள்.

எனக்கு ஏன் விரக்தி வரப்போகிறது? விரக்தி என்ற சொல், என் பெயரை உச்சரித்தாலே காத தூரத்துக்கு ஓடிப் போகுமே?

நான் கவலைப்பட்டது உண்டு, தமிழ்நாட்டு மக்களுக்காக.

நான் வேதனையில் துடித்தது உண்டு, தரணி வாழ் தமிழர்களுக்காக.

நான் சஞ்சலத்தால் தவித்தது உண்டு, அன்னைத் தமிழகம் ஊழலின் கொடுங்கரத்தால் பாழாகிறதே என்று.

ஆனால், எந்தக் கட்டத்திலும், இது நம்மால் முடியுமா? ஆகக் கூடிய காரியமா? என்று, நான் முனகியதும் இல்லை; மூலையில் முடங்கியதும் இல்லை. இது சாத்தியம் ஆகாது என்று, அனைவரும் நினைக்கையில், ஏன் முடியாது? சாத்தியம்தான் என்று சாதித்துக் காட்டுபவன்தான், இலட்சியவாதி.

அந்த வரிசையில், இந்த நாட்டின் வரலாற்றில், ஒரு அத்தியாயமாக அல்ல; ஒரு பக்கமாக அல்ல; ஒரு வரியாக அல்ல, ஒரு எழுத்தாகவாவது, என் வாழ்நாளுக்குப் பிறகு இடம் பெற வேண்டும் எனத் துடிப்பவன் நான்; அதன்படி நடப்பவன் நான். இது நம்மால் முடியுமா? என்று நினைத்து இருந்தால், இலங்கைக் கடற்படையும், இந்தியக் கடற்படையும், இந்திய இராணுவமும், சிங்கள இராணுவமும் போட்டு இருந்த அரண்களை ஊடுருவி, மரண பயங்கரத்தை எதிர்கொண்டு, வன்னிக் காடுகளில், நான் நெஞ்சால் பூசிக்கின்ற தலைவர் பிரபாகரனை சந்திக்கப் புறப்படத்தான் முடியுமா?

ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில், இனி தலைநகர் சென்னைக்குள் சிவப்பு கருப்பு சிவப்புச் சீருடை அணிந்த தொண்டர் பட்டாளத்தோடு, நுழைவதற்கு அனுமதி இல்லை என்ற காவல்துறையின் தடையை உடைத்து, இரண்டேகால் மணி நேரத்தில், 17 கிலோ மீட்டர் தொலைவை நடந்தே கடந்து, அண்ணா சதுக்கம் வரை சென்று இருக்க முடியுமா? மூன்று மாகாணங்களைக் கடந்து, சாஞ்சிக்கே படை எடுக்க முடியுமா? இவை எல்லாம் தமிழ்நாட்டு அரசியல் வரலாற்றில், எங்களைத் தவிர செய்ய முனையாதது; செய்யத் துணியாதது; செய்ய முடியாதது.

மத்திய அமைச்சரவையில், நீ விரும்பும் இலாகாவைத் தருகிறேன் என்றாரே அடல் பிகாரி வாஜ்பாய்? 98 இலும் சொன்னார், 99 இலும் சொன்னார்.
வேண்டவே வேண்டாம் என்று நிராகரித்த வைகோவுக்கா விரக்தி?

2004 இல் பிப்ரவரி 7 இல் வேலூர்ச் சிறையை விட்டு நான் வெளிவந்தபின், இதே தொகுதியில் நான் போட்டியிட்டு இருந்தால், இலட்சக்கணக்கான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில், வெற்றி பெற்று இருப்பேன் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான்.
|அந்த வாய்ப்பையே வேண்டாம் என்று நிராகரித்த எனக்கா விரக்தி?

ஏன் ஒரு பொதுத் தேர்தலையே நிராகரித்து விட்டு, மக்கள் மன்றத்தில், இன்று கம்பீரமாக, தலைநிமிர்ந்து நடைபோடுகின்ற, மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்துக்கா விரக்தி?
இல்லை தோழர்களே. சோதனை நெருப்பில் புடம் போட்டு எடுக்கப்பட்ட தங்கமாக ஒளிர்கிறது நமது இயக்கம்.

கொலைகாரனைக் காப்பாற்ற முயலும் இந்தியா

இதுவரை நடைபெற்ற தமிழ் இன அழிவின் தொடர்ச்சியாக, சகிக்க முடியாத ஒரு அக்கிரமத்தை, இந்திய- இலங்கை அரசுகள் கூட்டாகச் செய்கின்றன. அதுதான் காமன்வெல்த் அரசுகளின் மாநாடு. 53 நாடுகள் பங்கு ஏற்பு. இது நடந்தால், காமன்வெல்த் அமைப்புக்கு அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகள் ராஜபக்சே தான் தலைவராக இருப்பான். நீதி நிரந்தரமாகக் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டு விடும். இந்த அமைப்புக்குச் செயலாளராக இருப்பவன், இந்தியாவைச் சேர்ந்த கமலேஷ் சர்மா. கொழும்பில் மாநாடை நடத்த, இந்தியாதான் திட்டமிட்டது. அது நடந்து விட்டால், பின்னர் மனித உரிமைகள் ஆணையத்திலும் நீதி கிடைக்காது. ஐ.நா. பொதுச்சபையிலும் குரல் எழாது.

பெர்வேஷ் முஸாரப் சர்வாதிகாரியானான் என்பதால், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு காமன்வெல்த் அமைப்பில் இருந்தே பாகிஸ்தான் நீக்கப்பட்டது.

ஒரு பழங்குடித் தலைவனைத் தூக்கில் இட்டதற்காக, நைஜீரியா, காமன்வெல்த் அமைப்பில் இருந்து நீக்கப்பட்டது.

இப்போது ஜனநாயகத்துக்கு ஆபத்து என்று, பிஜித் தீவுகள் நீக்கப்பட்டு உள்ளது. அப்படியானால், இலட்சக் கணக்கான தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்களே, அவர்கள் எல்லாம் மனிதர்களே இல்லையா? உலகில் நீதியே கிடையாதா? காமன்வெல்த் அமைப்பில் இருந்து இலங்கை நீக்கப்பட வேண்டும். தமிழர்களின் சவக்குழி மீது, ராஜபக்சேவுக்குக் கிரீடம் வைக்க அனுமதிக்கக் கூடாது. கொழும்பில் இம்மாநாடு நடக்கவே கூடாது. இந்தியா கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்பது அல்ல நமது கோரிக்கை. மாநாடே அங்கு நடக்கக்கூடாது.

பாம்புக்குத் தலையும் மீனுக்கு வாலையும் காட்டும் விலாங்கு மீன் வேலையை, காங்கிரஸ் செய்யக்கூடும். மன்மோகன் சிங் செய்யக்கூடும். தமிழக மக்களை, வாக்காளர்களை ஏமாற்ற, மாநாட்டில் இந்தியா கலந்து கொள்ளாமல் கூட இருக்கலாம். ஆனால், அவர்களின் வஞ்சக நோக்கம் நிறைவேறி விடும். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ராஜபக்சே தலைமையில் காமன்வெல்த் அமைப்பு என்பதைக் கற்பனை செய்து பார்க்கவே முடியவில்லை.


கிளர்ந்து எழுங்கள்

கொழும்பில் காமன்வெல்த் மாநாடு கூடாது; இலங்கையை நீக்கு, என்ற குரல் எங்கும் ஒலிக்கட்டும்.

இளைஞர் கூட்டத்தை அழைக்கிறேன்; மாணவர்களை அழைக்கிறேன். போராடுங்கள். இதைவிட வேறு கடமை இல்லை. இலங்கையை நீக்கு, கொழும்பில் நடத்தாதே என்ற பட்டயங்களை உயர்த்துங்கள்; தெருக்கள்தோறும் உயர்த்துங்கள். போராட வாருங்கள். தமிழகம் கொந்தளிக்கட்டும். மீண்டும் திரும்பியது 65 என்ற நிலையை ஏற்படுத்துங்கள்.

செப்டெம்பர் 25 ஆம் நாள் புதன்கிழமை அன்று, தமிழ்நாடெங்கும் மாவட்டத் தலைநகரங்களில், கொழும்பில் காமன்வெல்த் மாநாட்டுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவோம்.
இந்த அறப்போரில் பங்கு ஏற்க, ஈழத்தமிழ் உணர் வாளர்களை அழைக்கிறேன். தமிழ் ஈழ விடுதலைக்குத் தொடர்ந்து போராடி வரும் அமைப்புகள் அனைத்தையும் அழைக்கிறேன்.

என்ன தீர்வு?

ஈழத்தமிழர் தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கு என்னதான் தீர்வு? எப்போது விடியல்?

அதைத்தான் திட்டவட்டமாகச் சொன்னேன் பிரஸ்ஸல்ஸ் மாநாட்டில்.

சிங்கள இராணுவமும், போலீசும், முற்றாக வெளியேற்றப் பட வேண்டும். சுதந்திரத் தமிழ் ஈழத்துக்கான பொது வாக்கெடுப்பு நடக்க வேண்டும். இந்த உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்கள், அந்தந்த நாடுகளிலேயே வாக்கெடுப்பில் பங்கு ஏற்க, ஐ.நா. மன்றம், அனைத்து உலக சமுதாயம், ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். எத்தனையோ பொது வாக்கெடுப்புகள் உலகில் நடைபெற்று இருக்கின்றன. ஆனால், அவர்களின் தாயக மண்ணைத் தவிர வேறு நாடுகளில் வாக்குப்பதிவு நடந்தது கிடையாது. இந்தக் கருத்தை உலக அரங்கத்தில் முதன்முதலாகச் சொன்னவன், மறுமலர்ச்சி தி.மு.க.வின் பொதுச் செயலாளர். வரலாற்றில் கல்வெட்டாக இது பதிந்து விட்டது.

ஆயிரமாயிரமாகப் புதிய இளைஞர்கள் நம் மீது நம்பிக்கை கொண்டு வருகிறார்கள். பட்டதாரிகள் வருகிறார்கள். பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் வருகிறார்கள். ஆம்; புது வெள்ளம் பாய்கிறது. பொங்கிப் பிரவகித்து வருகிறது.

வலைதளத்தில் முகநூலில், இணையத்தில் குறுஞ் செய்திகளில், தமிழ்நாட்டில் மட்டும் அல்ல, கடல் கடந்த நாடுகளில் உள்ள இளைஞர்கள் நம்மீது நேசம் காட்டுகிறார்கள். நம்பிக்கையோடு நம்மை நெருங்கு கிறார்கள்.

அதனால்தான் நான் சொன்னேன். வீறு கொண்ட இளைஞர்களே, இலட்சிய தாகம் மிக்க மாணவர்களே, நீங்கள்தான் உரிமைப் போர்ப்படையின் ஈட்டியின் முனைகள். நடமாடுகின்ற எஃகுக் கம்பிகள். அச்சம் அறியாதவர்கள். சூழும் அபாயத்தைப் பற்றிக் கவலைப் படாதவர்கள். கொள்கைக்காக மார்பில் குண்டுகளை ஏந்தவும் சித்தமாக இருப்பவர்கள் என்று, கடந்த கால சரிதம் சொல்லுகிறது.

அயர்லாந்து விடுதலைக் கனல்

உலகமெலாம் நடைபெற்ற களங்களும், புரட்சிக் காவியங்களும் சொல்லுகின்றன. இதோ என் மனதை விட்டு அகலாத ஒரு கல்லூரி மாணவனை உங்கள் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறேன். பல்லாயிரக்கணக்கில் இந்த மாநாட்டுக்கு வந்து இருக்கின்ற இளைஞர்களே, தமிழகத்துக்கான மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்த, போராட்டச் சுடரை உங்கள் கைகளில் ஏந்தி முன்னேறிச் செல்லுங்கள் என்பதற்காக, நெஞ்சை உலுக்குகின்ற, இதயத்தை உருக்குகின்ற, 19 ஆம் நூற்றாண்டில் அயர்லாந்தில் நடைபெற்ற, அந்தச் சம்பவத்தைச் சொல்லுகின்றேன்.

அவன் பெயர் இராபர்ட் எம்மெட். பிரெஞ்சுப் புரட்சி நடப்பதற்குப் பதினோரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்தவன். அப்போது, அயர்லாந்து நாடு, இங்கிலாந்தின் காலனியாக முடங்கிக் கிடந்தது. அந்த அடிமை விலங்கை உடைத்து எறியத் துடித்தான் எம்மெட். டப்ளின் கல்லூரியில் மாணவர்களைத் திரட்டினான். அவன் பேச்சில் அனல் பறந்தது. அதில், எரிமலையின் சீற்றம். பிரளயத்தின் பாய்ச்சல். பூகம்பத்தின் வெளிப்பாடு. பல்லாயிரக்கணக்கில் திரண்டனர். பிரித்தானியப் பேரரசு, அடக்குமுறையை ஏவியது. தப்பிச் சென்றான். ஐரோப்பிய மண்டலம் எங்கும் சுற்றித் திரும்பினான். ஆயுதப் புரட்சிக்கு ஆயத்தப்படுத்தினான். பிரிட்டிசாரின் ஆயுதச் சாலையைக் கைப்பற்ற நடத்திய தாக்குதலில் தோற்றுப் போனான். சிறைப்பட்டான். அவனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. சம்பிரதாயத்துக்காக, நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தப்பட்டான்.

நீதிபதியும், ஜூரர்களும் இருந்தனர். உனக்கு ஏன் மரண தண்டனை விதிக்கக் கூடாது? என்பதற்கு விளக்கம் சொல் என்றனர். எனக்குத் தூக்குத் தண்டனைதான் என்பதை அறிவேன்; சாவு நிச்சயம். அதைப்பற்றிக் கடுகு அளவும் கலங்கவில்லை. அதோ, மரணப் புதைகுழி உறைபனியோடு என்னை வரவேற்கக் காத்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. அந்தப் புதைகுழியின் குளிர்ந்த மார்புக்குள் நான் சென்று விடுவேன்.

என் நாட்டு இளைஞர்களே, ஆக்கிரமிப்பாளனை நம் மண்ணில் நுழைய விடாதீர்கள். கையில் வாளோடும், தீப்பந்தத்தோடும் சென்று மோதுங்கள். இதோ, நான் சாகிறேன். ஆனால், நான் புதைக்கப்பட்ட இடத்தில் எவரும் ஒரு கல்லறையை எழுப்பி விடாதீர்கள். அதில், ஒரு எழுத்தையும் எழுதி விடாதீர்கள். என்றாவது ஒரு நாள், என் தாயகம் விடுதலை பெறும்; அயர்லாந்து விடுதலை பெறும். அப்பொழுது, விருப்பப்பட்டவர்கள், நான் புதைக்கப்பட்ட இடத்தில், எழுதிக் கொள்ளலாம் என்றான்.

1803 செப்டெம்பர் 19. மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நாள். மறுநாள் அவனுக்குத் தூக்கு என்று அறிவித்தவுடன், ஒரு பெண், வேதனைக் குரலோடு ஒரு மலர்க்கொத்தைத் தர முன்வந்தாள் எம்மெட்டிடம். காவலர்கள் அவளை அடித்துச் சாய்த்தனர். மறுநாள் அவன் தூக்கு மரத்தை நெருங்குகின்ற வேளையில், ஒரு காவலன் கவலை ததும்பும் கண்களோடு எம்மெட்டைப் பார்த்தான். தன் கைகளை நீட்டினான். கைகளில் விலங்குகள் பூட்டப்பட்ட எம்மெட்டால் கை கொடுக்க முடியவில்லை. நெருங்கி வந்தபோது, அவன் தலையில் முத்தம் இட்டான். அடுத்தநொடியில் அந்தக் காவலன் மூர்ச்சையுற்றான். இராபர்ட் எம்மெட் தூக்கில் இடப்பட்டான்.

அதே நாளில், அவனது பள்ளித்தோழன் ஒரு அருமையான கவிதையை எழுதினான். என்ன உயிரோட்டமான கவிதை.

டுநவ ரள செநயவா nடிவ hளை யேஅந
டநவ வை ளடநநயீ in வாந ளாயனந
றாநசந, உடிடிட யனே ரnhடிnடிரசநன சநடiஉள யசந டயனை
எங்கே? பெருமைப்படுத்தப்படாத அவனது எலும்புகள்
அந்தக் குளிர்ந்த மண்ணுக்கு உள்ளே கிடக்கின்றதோ
அங்கே, அந்தப் பெயர் தூங்கட்டும்.
அந்தப் பெயர் கல்லறை நிழலில் உறங்கட்டும்
அவன் அமைதியாகத் தூங்கட்டும் அந்தப் புதைகுழியில்
அவன் பெயரை இப்போது யாரும் உச்சரிக்காதீர்கள்
குளிர் காலத்தில் வடிகின்ற ஒரு பனித்துளியைப் போல
நமது கண்ணீர்த் துளி அந்தப் புதைகுழியின் மேல் படட்டும்
நாம் சிந்துகின்ற கண்ணீர்த் துளிகள்
இருண்டு போன, துக்ககரமான, நிசப்தமான,
ஒளியற்ற கண்ணீர்த்துளிகள்.
புல்தரையின் மீது ஒரு பனித்துளி விழுகிறது அல்லவா?
அந்த இரவு நேரத்துப் பனித்துளி போல, நமது கண்ணீர்த்துளி விழட்டும்
அது சப்தம் இல்லாமல் விழுந்தாலும்,
அந்தப் பனித்துளி அழுகிறது.
நிசப்தத்தில் அழுகிறது.
அவனது புதைகுழிக்கு அது ஒளி தரட்டும்.
அந்தப் பனித்துளியைப் போலவே,
நாம் ரகசியமாகச் சிந்திய கண்ணீர்த்துளியும்
உருள்கிறது, அழுகிறது.
நம் இருதயங்களில் அவனது நினைவை,
என்றைக்கும் பசுமையாக வைத்து இருக்கட்டும்.

அயர்லாந்து விடுதலை பெற்றது; தூக்குக் கயிறுக்குத் தன் உயிர் கொடுத்த இராபர்ட் எம்மெட் புகைப்படம், அயர்லாந்து மக்களின் வீட்டுச் சுவர்களை அலங்கரித்தது. சுதந்திர கீதப் பாடல்களில் அவன் பெயர் ஒலித்தது.

தமிழ் இன விடியலுக்குப் போராடுவோம் வாருங்கள்

இளைஞர்களே, மாணவர்களே, அயர்லாந்தின் இராபர்ட் எம்மெட்டைப் போல், நெஞ்சில் உறுதி பூணுங்கள். தியாகத்துக்குத் தயாராகுங்கள். தமிழ் இன விடியலுக்குப் போராட வாருங்கள்.

தோழர்களே, நம் கண்முன்னால் நிற்கும் உடனடிக் கடமை என்ன?

நம் கண்முன்னால் நிற்கும் அடுத்த தலையாய கடமை என்ன?

தமிழ்நாட்டுக்கும், தமிழ் ஈழத்துக்கும் துரோகம் இழைத்து வரும் காங்கிரஸ் கட்சியை, தோல்விப் பள்ளத்தாக்கில் தூக்கி எறியச் சூளுரைப்போம். வரலாற்றின் குப்பைத் தொட்டியில் எறியப்பட வேண்டும் காங்கிரஸ் கட்சி. அது நடக்கத்தான் போகிறது. நாடு முழுவதும் அலை வீசுகிறது; காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு அலை வீசுகிறது.

முன்னேறிச் செல்வோம்; அதிகாரத்தைக் கைப்பற்று வோம் என்றேன். அதுவும் நடக்கத்தான் போகிறது.

நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்கு இப்போதே தயார் ஆகுங்கள். இங்கெல்லாம் நாம் களம் காண்போம் என்று நீங்களே ஊகித்துப் பணி ஆற்றுங்கள்.

திண்ணைக்குத்திண்ணை, தெருவுக்குத் தெரு, ஊருக்கு ஊர் நமது பிரச்சாரம் நடக்கட்டும். நானும் வருகிறேன், மக்களைச் சந்திக்க வருகிறேன்.

நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் நமக்குக் கிடைக்கப் போகும் வெற்றி, எதிர்கால வெற்றிகளுக்கும், அதுவே பாதை அமைத்துக் கொடுக்கும்.

மீண்டும் நன்றி சொல்லுகிறேன் உங்களுக்கு. வீடு திரும்புங்கள். பத்திரமாகப் பயணத்தை மேற்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் நலனும், நாட்டு நலனும் உறவாடும் சிந்தையோடு நான் விடைபெறுகிறேன்!

பொதுச்செயலாளர் வைகோ இவ்வாறு உரை ஆற்றினார்.

Share/Bookmark

Friends of MDMK


Login | Register | Blogs by Friends

Share/Save

Share/Bookmark

Recent News, Articles, Speeches & Letters

 
Copyright © Marumalarchi DMK, All rights reserved
Best viewed in Firefox, 1024x768 resolution or greater
Terms and Conditions
Post your feedback

Developed and Maintained by
G. Karthikeyan
D. Subhas, S/o Dr. R. Dandapani (Late)