போர்வாள் - 2 வைகோ கடிதம் இமைப்பொழுதும் நீங்காது என்இதயத் துடிப்போடும் இரத்தச் சூழற்சியோடும் கலந்துவிட்ட கண்ணின் மணிகளே!

விவகாரங்கள்: அரசியல்

மாவட்டம்: தமிழ்நாடு

செய்தித்துறை: தொகுப்புகள், தலைப்பு செய்திகள், சொற்பொழிவுகள்

Date: 
Sat, 16/04/2016

 

 

 

 

 

போர்வாள் - 2

வைகோ கடிதம்

இமைப்பொழுதும் நீங்காது
என்இதயத் துடிப்போடும்
இரத்தச் சூழற்சியோடும் கலந்துவிட்ட
கண்ணின் மணிகளே!

ங்களை இயக்கும் கிருஷ்ணன் யார்? என்று ஆனந்த விகடனில் பிரபல எழுத்தாளர், உயர்திரு திருமா வேலன் அவர்கள் என்னை நோக்கிக் கேள்விக்கணையை வீசி உள்ளார்.

என்னை இயக்குவது எனது உள்ளுணர்வு; எனது கூர்மையான மனசாட்சி.

திராவிட இயக்க நடவடிக்கைகளில் என் சிந்தனையைத் தீட்டி இயக்குபவர் பேரறிஞர் அண்ணா;

பகுத்தறிவையும் சுயமரியாதையையும் ஊட்டி இயக்குபவர் அறிவாசான் தந்தை பெரியார்;

29 ஆண்டுகள் என்னை திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில் இயக்கியவர் அண்ணன் டாக்டர் கலைஞர் அவர்கள்;

தமிழ் ஈழ விடுதலை  தாகத்தை என் இதயத்தில் ஏற்படுத்தி, அந்த இலக்கை அடைவதற்காக என்னை அர்ப்பணிக்கச் செய்து இயக்குபவர், நான் நெஞ்சால் பூசிக்கும் தமிழ் ஈழ விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் மாவீரர் திலகம் பிரபாகரன் அவர்கள்;

போராட்டக் களங்களில் என்னை இயக்குபவர்கள், தெர்மாபிளே வீரர்களைப் போல் தாயக விடுதலைக்காகத் தங்கள் குருதியைச் சிந்திக் களமாடி மண்ணுக்குள் புதைந்த மாவீரர்களாம் விடுதலைப்புலிகள்;

தோல்விகள் வளைக்கும்போதும், துன்பங்கள் என்னைத் தாக்கும்போதும் எனக்குத் தேறுதல் சொல்லி ஊக்குவித்து இயக்கியவர், என்னைப் பத்து மாதங்கள் வயிற்றில் சுமந்த எனது அன்புத்தாயார் மாரியம்மாள்.

இன்றும் அவர்தான் என்னை இயக்குகிறார். அவர் உயிர் ஓய்ந்து கலிங்கப்பட்டி சுடுகாட்டில் அவரது உடல் எரிந்து மண்ணோடு சாம்பலானாலும், என் சிந்தையணு ஒவ்வொன்றிலும் நீக்கமற நிறைந்து, என்னை இயக்கும் உன்னத சக்தியாக இன்றைக்கும் இனி நான் கல்லறை செல்லும் வரையிலும் இயக்குபவர் எனது அம்மா கரிசல்குளத்தில் பிறந்த மாரியம்மாள் மட்டும்தான்!

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட அந்த எழுத்தாளரை இப்படி எழுதத் தூண்டியவர் யார்? மனசாட்சியைக் கொன்று அதனைக் குழிதோண்டிப் புதைத்து விட்டுக் கொடிய விஷத்தை எழுதுகோலில் தோய்த்து எழுது என இயக்கியவர் யார்? இயக்கிய காரணி எது?

அதற்கு ஆணையிட்ட சக்திக்குப் பெயர் என்ன?

அந்த எழுத்து விற்பனையாளரை நோக்கி, இந்தத் திருக்குறளை வீசுகிறேன்.

தன்நெஞ்சறிவது பொய்யற்க; பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்

மனசாட்சி என ஒன்று அந்த எழுத்து வணிகருக்கு இருக்குமானால், அது நிச்சயமாகச் சாட்டையைச் சொடுக்கும். எதனால் இதை எழுதினோம் என்ற உண்மை அந்த மனிதருக்கு மட்டுமே தெரியும்.

நான் தேமுதிகவுக்குப் பிஆர்ஓ ஆக மாறி விட்டதாக வர்ணித்துள்ளார். இந்த எழுத்தாளர் எவருக்குப் பிஆர்ஓ ஆனார்?

அவரது கட்டுரையின் இரண்டாவது பாராவில்,

‘கருணாநிதியின் குடும்ப ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகச் சங்கநாதம் எழுப்பி மாற்றுத் தி.மு.க.வைத்தொடங்கிய வைகோ, அதே கோபாலபுரத்துக் குடும்பத்தோடு கூட்டணி வைத்துச் சிரித்தார்; ஜெயலலிதாவின் ஊழல் ஆட்சியை வீட்டுக்கு அனுப்புவேன் என மறுமலர்ச்சி நடைபயணம் கிளம்பிய வைகோ, அதே போயஸ் தோட்டத்தோடு கூட்டணி வைத்து மகிழ்ந்தார்’

என விமர்சனத்தை அள்ளித் தந்துள்ளார்.

இவருக்கு மட்டும் அல்ல; இதே கேள்விகளின் மூலம் கடந்த சில ஆண்டுகளாக என் மீது வசைபாடும் பலருக்கும் சொல்கிறேன்.

தி.மு.க. அண்ணா தி.மு.க. ஆகிய இரு கட்சிகளுடனும் கூட்டணி அமைக்க நேர்ந்தபோதெல்லாம் நானாகச் சென்று கூட்டணி அமைக்கவில்லை.

எந்தெந்தக் கட்டங்களில், எந்தப் பின்னணியில் கூட்டணி வைத்தோம்? என்பதை விளக்குகிறேன். அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பாக இந்தக் கடிதம் அமைகின்றது.

மாற்றுத் தி.மு.க.வை நான் தொடங்கவில்லை. தி.மு.க. தலைமையின் நன்றி மறந்த நயவஞ்சகச் செயலை எதிர்த்து, ஒரு தொண்டன் மீது கொலைப்பழி சுமத்தியதைக் கண்டித்து, நொச்சிப்பட்டி தண்டபாணி, இடிமழை உதயன், மேலப்பாளையம் ஜகாங்கீர், கோவை காமராசபுரம் பாலன், உப்பிலியாபுரம் வீரப்பன் ஆகிய ஐந்து தி.மு.க. தியாகிகள் தங்கள் மேனியை எரித்துச் சாம்பலானார்களே, அந்தச் சாம்பல்தான் மறுமலர்ச்சி தி.மு.கழகத்தைத் தொடங்கியது.

கோபாலபுரத்துக் குடும்பத்தோடு நான் கூட்டணி வைத்தேன் என்கிறார். இரண்டு முறை கூட்டணி அமைந்தபோதும், நானாகத் தேடிப் போய்த் தி.மு.கழகத்தோடு கூட்டணி வைக்கவில்லை என்பது மற்ற எல்லோரையும்விட, இந்தப் பிரமுகருக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியும்.

1996 ஆம் ஆண்டு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட், ஜனதா தளம் ஆகிய கட்சிகளோடு தொகுதி உடன்பாடு செய்து கொண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது, த.மா.கா. உதயமும், நடிகர் ரஜினிகாந்தின் ஆதரவும் நொறுங்கிக் கிடந்த தி.மு.க.வைத் தூக்கி நிறுத்தி எங்கள் தோல்விக்குக் காரணம் ஆயிற்று.

‘மலையின் உச்சியில் இருந்து பெருவெள்ளம் பாயும்போது, அம்மலைச்சரிவில் உள்ள சந்தன மரங்களும் சாயத்தான் செய்யும்’ என்று அறிக்கை கொடுத்தேன்.

அந்தத் தேர்தலில் மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் 177, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி 40 தொகுதிகளிலும், மீதமுள்ள தொகுதிகள் ஜனதா தளம் கட்சிக்கும் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது. வேட்பாளர்கள் அறிமுகக் கூட்டம் சென்னை பனகல் பூங்கா அருகில் நடைபெற்றது. பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பங்கேற்றனர். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மூத்தத் தலைவரும், கேரள மாநில முன்னாள் முதல்வருமான தோழர் ஈ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிபாட், தமிழ் மாநிலக்குழுச் செயலாளர் தோழர் என். சங்கரய்யா, இன்றைய மத்திய அமைச்சர் ராம் விலாஸ் பஸ்வான் ஆகியோர் கலந்து கொண்டு உரை ஆற்றினர். முன்னாள் பிரதமர் வி.பி. சிங் அவர்களும், சமாஜ்வாதி கட்சித் தலைவர் முலாயம் சிங் யாதவ் அவர்களும் அனுப்பி வைத்த வாழ்த்துச் செய்தி மேடையில் வாசிக்கப்பட்டது.

என்னுடைய குடும்பச் சொத்துகள், பூர்வீகச் சொத்துகள், என் பெயரில், என் மகன், என் தம்பி,  பெயர்களில் உள்ள சொத்துகள், நிலங்களின் சர்வே எண் அனைத்தையும் ஏடுகளில் விளம்பரமாகத் தந்து, மேடையிலும் சொத்துக் கணக்கை அறிவித்தேன்.

அதற்கு முன்பும் பின்பும், ஏன் இன்று வரையிலும்கூட, தமிழகத்தில் வேறு எந்த அரசியல் கட்சித் தலைவரும், தங்கள் சொத்துக் கணக்கைப் பகிரங்கமாக அறிவித்தது இல்லை.  

பனகல் பூங்கா கூட்டம் முடிந்தவுடன், அன்று இரவிலேயே பிரச்சாரப் பயணம் புறப்பட்டு விடிகாலையில் கிருஷ்ணகிரி போய்ச் சேர்ந்தேன். மறுநாள் காலை முதல் தொடங்கி, தமிழகத்தின் அனைத்துத் தொகுதிகளுக்கும் சென்று பிரச்சாரம் செய்தேன். கழகத் தோழர்களும், நானும் திரட்டிய நிதியைச் சமமாகப் பிரித்து, கழக வேட்பாளர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு இலட்சம் என வழங்கிக் கொண்டே சென்றேன். பாதியிலேயே பணம் தீர்ந்து போனது.

என்னிடம் உறுதி அளித்த பலர் நிதி கொடுக்காததால், தஞ்சை மாவட்டப் பயணத்தில் மன அழுத்தத்தால் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு இரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி, தாங்க முடியாத தலைவலியோடு தஞ்சை தமிழ்வாணன் அவர்களுடைய இல்லத்தில் மாடியில் இரண்டு நாள்கள் படுத்து இருந்தேன். நினைவில் வாழும் மருத்துவர் வேலுச்சாமி அவர்கள் உடன் இருந்து எனக்குச் சிகிச்சை அளித்தார்கள். கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றக் கடன் வாங்கினேன்.

அந்தத் தேர்தலில் நான் விளாத்திகுளம் சட்டமன்றத் தொகுதியிலும், சிவகாசி நாடாளுமன்றத் தொகுதியிலும் போட்டியிட்டேன்.

சமதர்மத்தைப் பற்றி உதட்டளவில் அல்ல, எண்ணத்தாலும் செயலாலும் நடத்திக் காட்டியவன் நான்.

விளாத்திகுளம் தொகுதிக்குப் பக்கத்துத் தொகுதியான ஒட்டப்பிடாரத்தில்  கழக வேட்பாளராக, தேவேந்திரகுல வேளாளர் குலத்தைச் சேர்ந்த தம்பி கணேசன் போட்டியிட்டார். என்னுடைய பிரச்சார வண்டிகளில் ஏழு வண்டிகளை அவருக்கு அனுப்பி விட்டேன். எனது பிரச்சார நேரத்தை 234 தொகுதிகளுக்கும், கிடைத்த நிதியைக் கழக வேட்பாளர்கள் அனைவருக்கும் சமமாகப் பிரித்துக் கொடுத்தேன். தூத்துக்குடித் தொகுதி பிரச்சாரத்தை முடித்துக்கொண்டு நினைவில் வாழும் அண்ணன் விவேகம் குருசாமி அவர்கள் இல்லத்து மாடியில் தங்கினேன்.

காலையில் ஒரு துயரமான செய்தி வந்தது. விளாத்திகுளம் தொகுதியில் என்னை ஆதரித்துப் பிரச்சாரம் செய்யச் சென்ற, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு கிராமக் கிளைச் செயலாளர் இரு சக்கர வாகனத்தில் பயணித்தபோது ஏற்பட்ட விபத்தில் உயிர் நீத்தார் என்ற செய்திதான் அது.

அன்று காலையில் விளாத்திகுளம் தொகுதியில் மட்டும் 20 கிராமங்களுக்குச் சென்று பிரச்சாரம் செய்யத் திட்டம் வகுக்கப்பட்டு இருந்தது. அதனால், தேர்தல் முடிந்தபிறகு அந்த வீட்டுக்குப் போய்த் துக்கம் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று தூத்துக்குடியில் இருந்த மார்க்சிஸ்ட் தோழர்கள் கூறினார்கள். அதை நான் ஏற்கவில்லை. விளாத்திகுளம் தொகுதியில் எங்கோ ஒரு வண்டிப்பாதைத் தடத்தில் அமைந்துள்ள அந்தக் கிராமத்திற்குச் சென்றபோது பகல் 11 மணி ஆகி விட்டது. அந்தத் தோழரின் சடலத்திற்கு மாலை வைத்து அஞ்சலி செலுத்தி,  அந்தக் குடும்பத்திற்குச் சிறிய உதவித் தொகை வழங்கி விட்டு, மீண்டும் நான் விளாத்திகுளம் பயணியர் விடுதிக்கு வந்தபோது பிற்பகல் 2 மணி ஆகிவிட்டது. காலையில் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டிய கிராமங்கள் அனைத்திற்கும் நான் செல்ல முடியவில்லை.

அன்று மாலை நான்கு மணிக்குத் தொடங்கி, இரவு பத்து மணி வரையிலும் மட்டும்தான், நான் போட்டியிட்ட விளாத்திகுளம் தொகுதியில் பிரச்சாரம் செய்தேன். அந்தத் தொகுதியில் 318 வாக்குகள் பெற்று இருந்தால் ஜெயித்திருப்பேன். மனிதாபிமானத்துடன் மார்க்சிஸ்ட் தோழரின் இல்லம் சென்று, இறுதி அஞ்சலியைச் செலுத்தியதால், இருபது கிராமங்களில் நான் பிரச்சாரம் செய்ய முடியவில்லை. அதனால்தான் நான் தோற்றேன். அதைப்பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை.  ஆனால், தலைநகர் சென்னையில் சின்னஞ்சிறு தொகுதியான, திமுக கோட்டையான சேப்பாக்கம் தொகுதியில் மட்டும் அண்ணன் கலைஞர் அவர்கள் எட்டு நாட்கள் பிரச்சாரம் செய்தார்.

அந்தத் தேர்தலில் மதிமுக வேட்பாளர்கள் அனைவருமே தோற்றனர். எங்கள் கூட்டணியில், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேட்பாளர் விளவன்கோடு தொகுதியிலும், ஜனதா தள வேட்பாளர் ஓசூர் தொகுதியிலும் வெற்றி பெற்றனர். சிவகாசி நாடாளுமன்றத் தொகுதியில், திமுக கூட்டணியில் போட்டியிட்ட இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேட்பாளரிடம் 24,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் நான் தோற்றேன்.  அண்ணா தி.மு.க. என்னை விட 4,000 வாக்குகள் அதிகம் பெற்றது. சிவகாசி தொகுதியிலும் மூன்று நாட்கள் பிரச்சாரம் செய்து இருந்தால் உறுதியாக வெற்றி பெற்று இருப்பேன்.

அடுத்த சில மாதங்களில், புதுக்கோட்டை தொகுதியில் இடைத்தேர்தல் வந்தது. நான் நேசமும் பாசமும் கொண்டு இருந்த மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிடம், எங்கள் வேட்பாளரை ஆதரிக்குமாறு நான் வேண்டிக் கொண்டேன். ஆனால் நான் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில், உண்மைக்கு மாறான காரணங்களைக் கூறி தனித்துப் போட்டியிட்டனர்.  

இந்த வேளையில் இந்திய அரசியலில் அதிர்வு ஏற்பட்டது. இந்தியத் தலைமை அமைச்சராக இருந்த தேவே கவுடா ராஜினாமா செய்து, ஐ.கே. குஜ்ரால் தலைமை அமைச்சர் ஆனார். அந்த ஆட்சியும் ஏழு மாதங்கள் கூட நீடிக்கவில்லை. ஜெயின் கமிசன் அறிக்கையில், ராஜீவ் காந்தி படுகொலையில் தி.மு.க. மீது குற்றச்சாட்டு இருப்பதாகக் கூறி, காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்த சீதாராம் கேசரி, தி.மு.க. அங்கம் வகிக்கும் ஆட்சிக்கு ஆதரவு தரமுடியாது என அறிவித்து,  காங்கிரஸ் ஆதரவைத் திரும்பப் பெற்றார்.

நினைவில் வாழும் ஐயா மூப்பனார் அவர்களும் தமாகா முன்னணியினரும் திமுக தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதியை அணுகி, சிறிது நாட்கள் அமைச்சரவையில் இருந்து திமுகவினர் விலகிக் கொண்டால் பின்னர் நிலைமையைச் சரி செய்து மீண்டும் சேர்ந்து கொள்ளலாம் என்று தெரிவித்தபோது, ‘ஒருநாள் என்ன? ஒரு மணி நேரம் கூட நாங்கள் அமைச்சரவையில் இருந்து விலக மாட்டோம்’ என்று கலைஞர் கூறியதால், அந்த முயற்சி தோற்றது. குஜ்ரால் அமைச்சரவை கவிழ்ந்தது.

இதற்கு முன்பாகவே, மத்திய அரசு ஆட்டம் காணத் தொடங்கிய ஏப்ரலிலேயே நான் எதிர்பாராத ஒரு நிலைமை ஏற்பட்டது.

1996 ஏப்ரல் 4 இரவில் விருதுநகர் மாவட்டத்தில் கழகக் கொடி ஏற்றுகின்ற கிராமச் சுற்றுப்பயணத்தில் ஈடுபட்டு இருந்தபோது, நினைவில் வாழும் என் உயிர் நண்பன் காளிமுத்து அவர்களின் சொந்த ஊரான ராமுத்தேவன்பட்டி கிராமத்திற்கும் சென்றேன்.

மேடையில் இருந்த என்னிடம் ஒரு அண்ணா தி.மு.க. தோழர், ‘காளிமுத்துவின் தாயார் உங்களைப் பார்க்க விரும்புகிறார்’ என்றார். நான் அவர்கள் வீட்டுக்குச் சென்றேன். என்னிடம் எப்போதும் அன்பு காட்டும் காளிமுத்துவின் தாயார், லட்டும், மிக்சரும் தேநீரும் தந்தார். அங்கிருந்து நான் கலிங்கப்பட்டி வீட்டுக்குச் சென்றபோது சரியாக நள்ளிரவு 12 மணி. என் தாயார் மாரியம்மாள் கண்விழித்துக் காத்திருந்தார். ஏனெனில், 1973 ஆம் ஆண்டு, இதே ஏப்ரல் 4 ஆம் நாள் நள்ளிரவு 12.00 மணி பத்து நிமிடத்தில்தான்  என் தந்தையார் நாகர்கோவில் மத்தியாஸ் மருத்துவமனையில் புற்று நோயால் உயிர் நீத்தார் என்பதைக் கடந்த மடலிலேயே குறிப்பிட்டு இருக்கின்றேன்.

நான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, காலையில் தந்தையார் படத்திற்கும், தந்தை பெரியார், அறிஞர் அண்ணா படங்களுக்கும், என் தந்தையின் ஒரே அக்காள், வாரிசுகள் இல்லாமலேயே இறந்துபோன நாரணம்மாள் படத்திற்கும் சூட்டுவதற்காக மாலைகள் தயாராக இருந்தன. அந்த நள்ளிரவில் என் வீட்டுத் தொலைபேசி மணி ஒலித்தது.

தம்பி ஜோதி ஓடிவந்து, ‘அண்ணா தி.மு.க. காளிமுத்து பேசுகிறார்’ என்றார். போன் ரிசீவரைக் காதில் வைத்து, ‘என்ன காளி ஆச்சரியமாக இருக்கு. இப்பத்தான் ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னால் உங்கள் வீட்டுக்குப் போய் உங்கள் அம்மாவைப் பார்த்து விட்டு வந்தேன். உடனே நீங்கள் பேசுவதை நம்பவே முடியவில்லை’ என்றேன்.

‘நான் சொல்றதைக் கேளுமய்யா. எங்கள் பொதுச்செயலாளர் ஜெயலலிதா உங்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்றும், நானே உங்களை அழைத்து வர வேண்டும் என்றும், ராத்திரி  9 மணிக்குத்தான் என்னிடம் சொன்னாங்க. அதற்குப்பிறகு உம்மைத் தேடினேன். சுற்றுப்பயணத்தில் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அதனால்தான் இப்போது தொடர்பு கொள்கிறேன்’ என்றார்.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. ‘என்னய்யா இது? உங்க பொதுச்செயலாளர் என்னை ஏன் பார்க்கணும்? நான்தான் உங்களைக் கடுமையாக எதிர்த்துக்கிட்டு இருக்கேனே?’ என்றார்.

‘யோவ், எத்தனை நாளைக்குத்தான் இப்படிப் போராடிக்கிட்டு இருப்பீரு? உங்களோடு கூட்டு வைக்கணும்னு அம்மா விரும்புறாங்கய்யா. அதற்காக உங்களைச் சந்திக்க நல்ல நாளும் பார்த்திருக்காங்க. நாளை மறுநாள் ஏப்ரல் 7 ஆம் தேதி சாயங்காலம் போயஸ் தோட்டத்திற்கு எப்படியாவது அழைச்சிட்டு வரச் சொன்னாங்க’ என்றார்.

‘இதெல்லாம் நடக்கிற காரியமாய்யா? உமக்கென்ன மூளை குழம்பிப் போச்சா?’ என்றேன்.

‘யோவ், இந்தப் பிடிவாதம்தானய்யா உம்மைக் கெடுக்குது. கலைஞரு உங்கள எப்படியும் ஒழிக்கணும்னு நெனக்கிறாரு. ஒரே நேரத்துல இரண்டு பேரோடயும் சண்டை போட்டுக்கிட்டு இருந்தா எப்படி?’  என்றார்.

இதோடு நிற்கவில்லை காளிமுத்து. சங்க இலக்கியங்களில் கரை கண்டவனான என் சகோதரன் காளிமுத்து, திருக்குறளின் பொருட்பாலில் நட்பியலில் 88 ஆவது அதிகாரமான பகைத்திறம் தெரிதல் எனும் அதிகாரத்தில், 875 பாடலைக் கூறி விளக்கமும் தந்தார்.

தன்துணை இன்றால் பகைஇரண்டால் தான்ஒருவன்

இன்துணையாக் கொள்கவற்றின் ஒன்று  

தனக்கு உதவியான துணையோ இல்லை; தனக்குப் பகையோ இரண்டு; தானோ ஒருவன்; இந்நிலையில் அப்பகைகளுள் ஒன்றை இனிய துணையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றார்.

‘உமக்குச் சொல்லியா கொடுக்கணும்? இப்பப் போயி உம்மகிட்ட இலக்கியச் சான்று சொல்லி வாதாட என்னால முடியாது. கொஞ்சம் போனிலேயே இரும்’ என்று சொல்லி விட்டு அம்மாவை அழைத்தேன். ‘என்னப்பா ஒரு மாதிரியா இருக்கே? என்ன விசயம்?’ என்று கேட்டார்.

‘ஒண்ணுமில்லம்மா. காளிமுத்து பேசினார். ஜெயலலிதா பார்க்கணும்னு சொல்றாங்களாம். எங்க கூட கூட்டணி வைக்கணுமாம். நாளை மறுநாள் பார்க்கணும்னு சொல்றாங்க’ என்றேன்.  

ஒரு நிமிடம் யோசித்த அவர், ‘நீ முப்பது வருடம் கருணாநிதி காலுக்குச் செருப்பா உழைச்சியே? உன்னைக் கொலைகாரன்னு சொல்லித் தூக்கி வெளியே போட்டாங்களே? ஜெயலலிதா உனக்கென்ன கெடுதல் செஞ்சா? அவ எப்படி இருந்தா நமக்கென்ன? கூட்டுச் சேர்ந்தா என்ன தப்பு? எம் மனசுல பட்டதைச் சொன்னேன்’ என்றார்.

நான் உடனே, ‘சரி காளி. நான் நாளைக்குக் காரிலேயே புறப்பட்டுச் சாயங்காலத்திற்குள்ளே மெட்ராசுக்கு வந்து சேர்ந்துருவேன். நேரில பேசிக் கொள்வோம்’ என்று கூறினேன்.

‘எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்யா. வாரும்’ என்றார்.

அந்த நேரத்திலேயே குளித்து நீராடி, இடுப்பில் பட்டு வேட்டி கட்டிக் கொண்டு என் தந்தையார்  படத்திற்கு மாலை அணிவித்து, என் தாயார் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றுக்கொண்டு  சென்னைக்கு காரிலேயே புறப்பட்டேன். டிரைவர் துரை ஓட்டினார். அப்போது மதுரையில் இருந்து சென்னைக்குக் காலையில் விமானமும் கிடையாது. மதுரையில் இருந்து தொலைபேசியில் எல்.கணேசன், மு.கண்ணப்பன், பொன்.முத்துராமலிங்கம், செஞ்சி இராமச்சந்திரன், கவிஞர் குடியரசு மற்றும் முக்கியச் செயலாளர்களுடன் பேசி அவர்களைச் சென்னைக்கு வருமாறு அழைத்தேன். நான் கண்டிப்பாக ஜெயலலிதாவை சந்திக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் அனைவரும் வலியுறுத்தினார்கள்.

மாலை நான்கு மணி அளவில் சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். அப்போதெல்லாம் எழும்பூரில் இராஜரத்தினம் ஸ்டேடியத்திற்கு எதிரே உள்ள குரு ஓட்டல் அறையில்தான் நண்பர்களைச் சந்திப்பது வழக்கம். அங்கே சகோதரர் காளிமுத்து வந்தார். பேசினோம்.

‘சரிய்யா, ஜெயலலிதாவைப் பார்க்க வருகிறேன். நாளைக்கு நண்பர் குரு வீட்டுக்கு நீங்கள் வந்து விடுங்கள். நீங்களும் அங்கே வந்து விடுங்கள். குருவோட காரில் நாம் இரண்டு பேரும் போயஸ் தோட்டத்திற்குப் போவோம்’ என்றேன்.

ஏப்ரல் 7 ஆம் தேதி பிறந்தது. மாலை மூன்றரை மணி அளவில் நண்பர் குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றேன். காளிமுத்துவும் வந்தார். காரில் புறப்பட்டோம். குரு காரை ஓட்டினார். முன் இருக்கையில் காளிமுத்து அமர்ந்தார். பின் இருக்கையில் நான் அமர்ந்தேன். போயஸ் தோட்டத்திற்குச் சென்றோம். வரவேற்பு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே தம்பிதுரை, சேடபட்டி முத்தையா இருந்தனர். காளிமுத்துவைப் பார்த்தவுடன், ‘அம்மா ஏற்கனவே தயாராக இருக்கின்றார்கள். வைகோ வந்து காத்திருக்கக் கூடாது; அவர் வருவதற்கு முன்பே நான் என் அறைக்கு வந்து விடுகிறேன் என்று கூறியதாகவும் தெரிவித்தனர்.

காளிமுத்துவுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்க முடியவில்லை. ஜெயலலிதா இருந்த அறைக்குள் சென்றோம்.  என்னைப் பார்த்தவுடன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து கைகளைக் கூப்பியவாறு ‘என்ன மிஸ்டர் வைகோ நல்லா இருக்கீங்களா?’ என்று கேட்டார். ‘நான் நல்லா இருக்கேன், நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?’ என்று கேட்டேன். ‘நல்லா இருக்கிறேன்’ என்று சொன்னேன்.

‘என்ன மிஸ்டர் வைகோ? ராஜ்யசபா லாபியில் நான் உங்களிடம் சொன்னதெல்லாம் நினைவு இருக்கின்றதா? இப்போது அப்படியே நடந்து விட்டதல்லவா? இன்றைக்கு நான் ஒரு கட்சிக்குத் தலைவர், நீங்கள் ஒரு கட்சிக்குத் தலைவர் என்றார். காளிமுத்துவுக்கு அடுத்த அதிர்ச்சி. மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஆப்பிள் ஜூஸ் வந்தது. ‘நீங்கள் மூவரும் கொஞ்சம் வெளியே இருங்கள்’ என்று அனுப்பிவிட்டார்.

அப்போது புரட்சித்தலைவர் எம்ஜிஆர் அவர்கள் அமெரிக்க மருத்துவமனையில் இருந்த நேரத்தில் உங்கள் மனக்குமுறல்களை எல்லாம் என்னிடம் சொன்னீர்கள் என்றேன்.

‘ஆமாம். சரி விஷயத்திற்கு வருவோம். மத்திய சர்க்கார் அநேகமாகக் கவிழ்ந்து விடும். நாடாளுமன்றத் தேர்தல் உடனே வந்து விடும். நானும் நீங்களும் கூட்டணி வைத்தால், எல்லாத் தொகுதிகளிலும் ஜெயிக்கலாம்’ என்றார்.

‘பாரதிய ஜனதா கட்சியோடு கூட்டு வைக்க நீங்க சம்மதிக்க மாட்டீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அவர்களைச் சேர்க்கலாமா?’ என்று கேட்டார். ‘பிஜேபி சரியா வராது மேடம். நான் எங்க கட்சியின் மாவட்டச் செயலாளர்களைக் கூட்டி ஆலோசித்து விட்டுச் சொல்கிறேன். ஆனால், இந்தச் சந்திப்பு ரகசியமாக இருக்க வேண்டும்’ என்றேன். அதற்கு அவர், ‘இங்கிருந்து ஈ எறும்பு கூட வெளியே போகாது’ என்றார்.

அன்று மாலையில் மயிலாப்பூரில் சங்கொலி க. திருநாவுக்கரசு அவர்களுடைய திருக்குறளும் திராவிட இயக்கமும் என்ற நூல் வெளியீட்டு விழா ஏற்பாடாகி இருந்தது. நாவலரும் அந்த விழாவில் கலந்து கொள்ள, திருநாவுக்கரசு தாமாக முயற்சித்து ஏற்பாடு செய்து இருந்தார்.

‘அந்த விழாவில் நாவலரோடு கலந்து கொள்கிறேன்; இன்றைக்கு நாம் சந்தித்தது நல்லதாகப் போயிற்று’ என்றேன். அவரும் மகிழ்ச்சி தெரிவித்தார். விடைபெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டேன். மாலையில் நடைபெற்ற விழாவில் நாவலரைச் சந்தித்தபோது, அவரது காதோடு காதாக ஜெயலலிதாவைச் சந்தித்தது குறித்துச் சொன்னேன். அவர் மகிழ்ச்சியோடு, ‘நல்ல காரியம் செய்தீர்கள்’ என்றார்.

அந்த விழாவில், காளிமுத்து கூறிய பகைத்திறம் தெரிதல் குறித்த திருக்குறளை மையமாக வைத்து நான் பேசினேன். மறுநாள் ஏடுகளில் என் பேச்சைக் குறிப்பிட்டு, ‘அண்ணா தி.மு.க.வோடு வைக்க கூட்டு வைக்க வைகோ தயாராகி விட்டது போலத் தெரிகிறது’ என்று எழுதின.

அடுத்தடுத்து  ஏற்பட்ட திருப்பங்களை அடுத்த கடிதத்தில் கூறுகிறேன். அதற்கு முன்பு, இன்று உங்களை எதிர்நோக்கி இருக்கின்ற கடமையைக் கவனப்படுத்த விழைகிறேன்.

ஏப்ரல் 10 ஆம் நாளான மாமேதை லெனின் பிறந்த தினத்தில் மாமண்டூரில் ஆண்டாள் அழகர் கல்லூரியை அடுத்துள்ள, 100 ஏக்கருக்கு மேல் பரந்துபட்ட மைதானத்தில், 1967 விருகம்பாக்கம் மாநாடு மீண்டும் அரங்கேற்றப்பட்டதை நீங்கள் அறிவீர்கள். நான் ஆற்றிய உரையையும் கேட்டீர்கள். அர்ஜூனன் கண்ணுக்கு அம்பின் நுனியும், குருவியின் கழுத்தும் மட்டுமே தென்பட்டதுபோல, உங்கள் கண்ணுக்கு நம் வெற்றி மட்டுமே தெரிய வேண்டும் என்று சொன்னேன்.

அண்ணா தி.மு.க., தி.மு.க. தலைமையை ஆழ்கடலுக்குள் தூக்கி எறிந்து, தமிழ்நாட்டை ஊழல் நரகத்தில் இருந்தும் மதுப்பிசாசிடம் இருந்தும் மீட்டு, நாம்தான் தமிழ்நாட்டுக்குப் புதியதோர் நம்பிக்கையை, புதியதோர் விடியலைத் தரப்போகின்றோம்.

ஏப்ரல் 12 ஆம் தேதி பகல் இந்தக் கடிதத்தை நான் சொல்லச்சொல்லத் தம்பி அருணகிரி தட்டச்சு செய்து கொண்டு இருக்கின்றார். இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் நமக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை தெரியவரும். அந்தத் தொகுதிகளில் போட்டியிட விழைவோர் உரிய கட்டணத்தைச் செலுத்தித் தலைமைக் கழகத்தில் விண்ணப்பிக்க வேண்டும். ஜனநாயக முறையில் அனைவரையும் நேர்காணல் காண்போம். யாரை நிறுத்தினால் வெற்றி பெறலாம் என்பதைத் தவிர, சாதி, மதம், வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என்ற வேறு எந்தப் பாகுபாடும் இருக்காது. இது ஒன்று மட்டும்தான் அடிப்படையாக இருக்கும்.

வேட்பாளர்களது பெயர்கள் அறிவிக்கப்பட்ட மறுநாளே நான் சுற்றுப்பயணம் புறப்படுகிறேன். தமிழகம் முழுவதும் சுற்றி வருவேன்.

தேர்தல் ஆணையம், ஆளுங்கட்சியின் பணப்பட்டுவாடாவைத் தடுக்க முயற்சி செய்யும் என்று நான் கொண்டு இருந்த கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையும் இரண்டு நாள்களில் மறைந்து போய் விட்டது.

தற்போது தலைமைத் தேர்தல் அதிகாரியாக இருக்கின்ற ராஜேஷ் லக்கானி, கன்னியாகுமரி மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்தபோது, அண்ணா திமுகவின் எடுபிடியாகவே செயல்பட்டார் என்பதற்குப் பல ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. அடுத்து இவர் வேளாண்துறைச் செயலாளராக இருந்தார். ஜெயலலிதா தொலைபேசியில் பேசினாலே தோப்புக்கரணம் போடுபவர் ராஜேஷ் லக்கானி என்பதை நான் இப்போது நன்கு தெரிந்து கொண்டேன். முந்தைய தேர்தல் அதிகாரி பிரவீன்குமாரை விடவும் இவர் மிக மோசமாக நடந்து கொள்வார் என்பதையும் புரிந்து கொண்டேன்.

அண்ணன் கலைஞர் அவர்களை நான் சாதி குறித்து வசை பாடியதாகத் தேர்தல் ஆணையமே என்மீது வழக்குப் போட, சங்கீதா என்ற அதிகாரிக்கு இந்தத் திருவாளரே உத்தரவிட்டு இருக்கின்றார். நான் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்களின் சாதிப் பெயரைக் குறிப்பிட்டு எதுவுமே பேசவில்லை என்பதை உலகமே அறியும். எனவே நான் வழக்கைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. இன்னும் எத்தனை வழக்குகள் வேண்டுமானாலும் போடட்டும்.

திராவிட இயக்கத்தின் போர்முரசாகத் திகழ்ந்த இ.எம். நாகூர் ஹனீபா அவர்களின் முதலாவது நினைவுநாளான ஏப்ரல் 9 ஆம் தேதியன்று, சென்னை எழும்பூர் இம்பீரியல் ஓட்டல் சிராஜ் மகாலில், ‘இசைமுரசு நாகூர் ஹனீபா’ எனத் தலைப்பு இட்டு, எனக்குக் கிடைத்த கருñலங்களுள் ஒருவரான வரலாற்று ஆய்வாளர் செ. திவான் அவர்கள் எழுதிய நூல் வெளியீட்டு விழா கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்றது. இந்த விழாவில் கவிக்கோ ஆற்றிய உரை என்னைத் திக்குமுக்காடச் செய்தது. என் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது. அந்த உரை சங்கொலியில் இடம் பெறும்.

அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்து நான் அண்ணா நகர் வீட்டுக்குத் திரும்பினேன். முதல் நாள் இரவு தூக்கம் இன்மையாலும் தேர்தல் பணிகளாலும் மிகவும் களைப்புற்று இருந்த நிலையில், இன்றைக்காவது சற்று ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள். சாப்பாட்டு மேசையில் உட்கார்ந்தேன். எனது துணைவியார் உணவைப் பரிமாறினார். ‘மிகவும் களைப்பாகத் தெரிகிறீர்கள். இன்றைக்காவது சற்றுத் தூங்குங்கள்’ என்று சொன்னார். அப்போது தம்பி பிரசாந்த் ஓடி வந்து, ‘ஐயா கழக குமார் பேசுகிறார்’ என்று சொன்னார். ‘என்ன குமார்?’ என்றேன்.

அண்ணாச்சி, நான் சத்யம் தியேட்டருக்கு அருகில் சென்று கொண்டு இருந்தேன். போலீசார் காரை வழிமறித்து நிறுத்தினார்கள். பக்கத்தில் திருவல்லிக்கேணி தாசில்தார் பழநி நின்றுகொண்டு இருந்தார். காரில் கட்டி இருந்த கொடியைக் கழற்றச் சொன்னார்.  வேண்டுமானால், காரைச் சோதனை போட்டுக் கொள்ளுங்கள்; ஆனால் காரில் இருந்து கொடியைக் கழற்ற முடியாது என்றேன். உடனே அந்த அதிகாரி, நான் நீதிபதி; உன்னைக் கைது செய்ய முடியும் என்றார். கைது செய்து கொள்ளுங்கள் என்றேன். உடனே என்னைக் கைது செய்து, அண்ணா சாலையில் ஸ்பென்சருக்கு எதிரே உள்ள காவல்நிலையத்தில் கொண்டு வந்து வைத்து இருக்கின்றார்கள்’ என்றார்.

நான் உடனே தென்சென்னை மாவட்டச் செயலாளர் வேளச்சேரி மணிமாறன், மத்திய சென்னை மாவட்டச் செயலாளர் அம்பிகாபதி, வடசென்னை ஜீவன் ஆகியோருக்குத் தகவல் தெரிவித்து உடனே காவல் நிலையம் செல்லுமாறு கூறினேன்.

வழியில், சகோதரர் தொல் திருமாவளவனைத் தொடர்பு கொண்டு நடந்த சம்பவத்தைக் கூறி, ‘நான் இப்போது காவல்நிலையம் சென்று கொண்டு இருக்கின்றேன்; நீங்கள் உடனே புறப்பட்டு வாருங்கள்’ என்றேன்.  பத்திரிகையாளர்களுக்கும் தொலைக்காட்சிகளுக்கும்  தகவல் தரும்படி மின்னல் முகமது அலியிடம் கூறினேன். அண்மையில் கழகத்தில் இணைந்து, தொலைக்காட்சி ஆங்கில ஊடகங்களில் நம் இயக்கத்தின் சார்பாகக் கருத்துகளைப் பதிவு செய்து வரும் அரசியல் ஆலோசனைக் குழு உறுப்பினர் வழக்கறிஞர் இராஜசேகரன் அவர்களிடம் விவரத்தைக் கூறினேன். அவர் காவல்துறை ஆணையாளரைத் தொடர்பு கொண்டார். கழக குமாரை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுவதாகக் கூறினாராம்.

‘அது முக்கியம் அல்ல. இனி நாள்தோறும் அரசியல் கட்சிக்காரர்களின் கார்களில் உள்ள கொடிகளை அகற்றும் அக்கிரமத்தைத் தேர்தல் ஆணையமும், காவல்துறையும் செய்யும். அதை நாம் தடுத்தாக வேண்டும். என்ன நடக்கிறது என்பதை நாட்டுக்குத் தெரிவித்தாக வேண்டும். எனவே, நான் காவல்நிலையத்திற்குப் போகிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு அங்கே சென்றேன்.

தாசில்தார் பழநி சுவரைப் பார்த்தவாறு ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து இருந்தார். நான் அவர் அருகில் சென்று, ‘நீங்கள் நீதிபதி என்றீர்களாமே? ஹைகோர்ட் நீதிபதியா? சுப்ரீம் கோர்ட் நீதிபதியா?’ இத்தனை ஆண்டுகளாக இல்லாத வழக்கம் எப்படிப் புதிதாக வந்தது? என்று கேட்டேன்.

கழகக் கண்மணிகள் ஆத்திரத்தோடு அருகில் வந்தபோது, ‘எல்லோரும் ஸ்டேசனுக்கு வெளியே நில்லுங்கள். இல்லையேல், தாசில்தாரைத் தாக்கினார்கள் என்று காவல்துறையினர் பொய் வழக்குப் போடுவார்கள்’ என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தேன். செய்தியாளர்களிடம் பேசினேன்.

தமிழகத்தில் உள்ள அண்ணா தி.மு.க., தி.மு.க, தே.மு.தி.க, ம.தி.மு.க., விடுதலைச் சிறுத்தைகள்,  காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்டுகள்,  பா.ம.க. பா.ஜ.க. அனைத்து அரசியல் கட்சிகளைச் சேர்ந்த தோழர்களுக்கும் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன். காரில் கொடிகளை அகற்றச் சொல்லத் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் கிடையாது. இத்தனை ஆண்டுகளில் நடந்த தேர்தல்களில், எவராவது கொடியைக் கழற்றச் சொன்னார்களா? இன்று கொடியைக் கழற்றச் சொல்லுவார்கள்; பிறகு நாம் அணிந்து கொண்டு இருக்கின்ற கட்சிக் கரை போட்ட வேட்டியைப் பறிப்போம் என்பார்கள். நம் அடிப்படை உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. முதல் அமைச்சர் ஜெயலலிதாவோடு 100 கார்கள் போனதே? அதில் இருந்த கொடிகளை அகற்றச் சொல்லும் துணிச்சல் தேர்தல் ஆணையத்திற்கோ காவல்துறைக்கோ உண்டா? எனவே காரில் கொடிகளை அகற்றாதீர்கள். தேர்தல் நாளன்று வாக்குச்சாவடிக்கு 100 அடிகள் தொலைவிற்குள் கொடி கட்டிக் கொண்டு வரக்கூடாது. அவ்வளவுதான் விதி.

தேர்தல் ஆணையர் லக்கானி ஒரு கையாலாகாத ஆள். ஜெயலலிதாவின் சிறுதாñர் பங்களாவுக்குள் இரவோடிரவாக இரண்டு கண்டெய்னர்கள், பத்து லாரிகளில் ஆயிரக்கணக்கான கோடி கரன்சி நோட்டுக் கட்டுகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன என்று கூறினேன். அதைச் சொன்னதற்காக ஜெயலலிதாவின் காவல்துறை பிணையில் வெளியில் வர முடியாத பிரிவுகளில் என் மீது வழக்குப் போட்டு இருக்கின்றது. அதைப்பற்றி நான் கவலைப்படவிலலை. காரில் இருந்து  கொடியைக் கழற்றச் சொல்லுகின்ற காவல்துறை, சிறுதாñர் பங்களாவில் பதுக்கப்பட்ட பணத்திற்குப் பாதுகாப்புக் கொடுத்தது. தேர்தல் ஆணையர் ராஜேஷ் லக்கானி, நான் மாவட்ட ஆட்சியர், மற்றும் காவல்துறை கண்காணிப்பாளரிடம் கேட்டேன். அப்படியெல்லாம் அங்கே பணம் பதுக்கப்படவில்லை என்று கூறினார்கள் என்கிறார்.

கலெக்டரும், எஸ்பியும்தான் முதல் அமைச்சரின் ஏஜெண்டுகள் ஆயிற்றே? தேர்தல் ஆணையம் மத்தியக் காவல்படையைக் கொண்டு உடனடியாக அங்கே சோதனை போட்டதா? இல்லையே, இதுதான் தேர்தல் ஆணையத்தின் லட்சணம். நான் ஏன் இங்கு வந்தேன் தெரியுமா? கைது செய்யப்பட்ட கழக குமார் கட்சியின் தொண்டன். நானும் கட்சியின் முதல் தொண்டன். ஒருவேளை என் தம்பி போலீசாரால் தாக்கப்படக் கூடும் என்ற பதற்றத்தோடு விரைந்து வந்தேன். என் உயிரான தம்பிகளுக்கு, கழகத்தின் தொண்டர்களுக்குச் சிறு ஊறு நேர்ந்தாலும் அதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது ; நானே களத்திற்கு வருவnன் என்பதை உணர்த்தவே, இங்கு வந்தேன்’

என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே திருமாவளவன் அவர்களும் வந்து விட்டார்கள்.  அவரையும் பேட்டி கொடுக்கச் சொன்னேன். இதன்பிறகு தம்பி கழக குமாரை காவல்துறையினர் விடுவித்து எங்களுடன் அனுப்பி வைத்தனர்.

தமிழகத்தின் அத்தனை முக்கிய ஊர்களிலும் அண்ணா திமுகவினர் கோடிகோடியாகப் பணத்தைக் கொண்டு போய்ப் பதுக்கி வைத்துள்ளனர். 50 வாக்காளர்களுக்குப் பணப் பட்டுவாடா செய்வதற்கு இரண்டு பேர் எனத் தயார் செய்து வைத்துள்ளனர். இப்படி வினியோகம் செய்யும் பத்துப் பேரைக் கண்காணிப்பதற்கு இரண்டு பேர் என்று சங்கிலித் தொடர்போல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. தேர்தல் நாளையொட்டி, விடியற்காலையிலோ, பகலிலோ, குறிப்பிட்ட அரை மணி நேரத்திற்குள் பட்டுவாடா முடிந்து விடும். அதற்குக் காவல்துறை முழு ஒத்துழைப்பு கொடுக்கும். இதனைத் தடுக்க 24 மணி நேரமும் நமது ஆறு கட்சியினர் இணைந்த கண்காணிப்புப் படையினர் சுற்றி வந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்; பணப் பட்டுவாடாவைத்  தடுக்க வேண்டும். மோதல் ஏற்பட்டால் நமது ஆறு கட்சிகளின் நிர்வாகிகளுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். நமது வழக்கறிஞர்களும், உடனடியாக சம்பவ இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும்.

இதுவரை தமிழ்நாட்டில் தேர்தல்களில் செயல்படுத்த முடியாத காரியத்தை நாம் இந்தத் தேர்தலில் கையில் எடுத்து இருக்கின்றோம். முன்னைய ஆட்சியில் கோடிகோடியாகக் கொள்ளை அடித்த தி.மு.க. தலைமை அனுப்பி வைத்த புரோக்கர்களும் தமிழ்நாடு முழுவதும் பணத்தைக் கொட்டி வைத்து இருக்கின்றார்கள். அவர்களும் வினியோகத்திற்குத் தயாராகி விட்டார்கள். இருதரப்பினரையும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கின்றது. எந்தத் தயக்கமும் வேண்டாம். வெற்றி பெறப் போவது நாம்தான். கூட்டணி ஆட்சி அமைக்கப் போவதும் நாம்தான்.

நமது கூட்டணியில் உள்ள ஐந்து  கட்சிகளின் வேட்பாளர்களும் நமது இயக்க வேட்பாளர்கள்தான் என்ற உணர்வோடு நாம் களப்பணி ஆற்ற வேண்டும். இந்தத் தொகுதி கிடைத்ததா? அந்தத் தொகுதி ஏன் கிடைக்கவில்லை? அவரை வேட்பாளராக ஆக்கி இருக்கலாமே? இவரை ஆக்கி இருக்கலாமே என்பது போன்ற விமர்சனங்கள் விட்டொழியுங்கள்.

தியாகத் தணலில் முகிழ்த்த நமது இயக்கத்தின் 23 ஆவது ஆண்டில்,  இயற்கை அன்னையின் அருட்கொடையாக இந்தத் தேர்தல் களம் அமைந்து இருக்கின்றது.  மே 19 ஆம் தேதி தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாகும். நான் பல ஆண்டுகளாகச் சொல்லி வருகின்ற காட்சியும் அரங்கேறும். நம் தோழர்களின் நெடுநாள் ஏக்கமும் வேட்கையும் நிறைவேறும்.

ஆம்; நமது அணியின் வெற்றிச் செய்தியைத் தொலைக்காட்சிகளில் கண்டு கண்மணிகளின் குடும்பத்தினர் குதூகலம் பொங்கக் கொண்டாடி மகிழ்வர்.

நிறைந்த நம்பிக்கையோடு விரைந்து பணி ஆற்றுங்கள்!

(போர்வாள் அட்டகத்தி ஆன கட்டுரைக்கு பதிலின் தொடர்ச்சி அடுத்த வாரம்)

எழுச்சி சங்கொலிக்கும் உங்கள் பணிகள் வளரட்டும்

பாசமுடன்,
வைகோ

சங்கொலி,
22.04.2016

Share/Bookmark

Friends of MDMK


Login | Register | Blogs by Friends

Share/Save

Share/Bookmark

Recent News, Articles, Speeches & Letters

 

உருவாக்கம் மற்றும் பராமரிப்பு
திரு. கார்த்திகேயன்
த. சுபாஷ், த/பெ Dr. இரா. தண்டபானி (Late)