தமிழ் ஈழம் என்ற குறிக்கோளை அடைந்தே தீருவோம்! “ஈழம் 87 சித்திரக் காவியம்“ வெளியீட்டு விழாவில் வைகோ உரை

விவகாரங்கள்: மனித உரிமை, சர்வதேசம், சட்ட ஒழுங்கு

மாவட்டம்: தமிழ்நாடு

செய்தித்துறை: தொகுப்புகள், தலைப்பு செய்திகள்

Date: 
Sat, 02/12/2017

 

 

 

 

தமிழ் ஈழம் என்ற குறிக்கோளை அடைந்தே தீருவோம்!

“ஈழம் 87 சித்திரக் காவியம்“ வெளியீட்டு விழாவில் வைகோ உரை

மிழ் ஈழம் என்ற குறிக்கோளை அடைந்தே தீருவோம்! என்று சென்னையில் 04.11.2017 அன்று நடைபெற்ற “ஈழம் 87 சித்திரக் காவியம்“ வெளியீட்டு விழாவில் கழகப் பொதுச்செயலாளர் வைகோ அவர்கள் உரை ஆற்றினார். அவரது உரை வருமாறு:

வெட்ட வெட்ட ‘மறம் துளிர்க்கும்’.

இது, வல்லின ‘ற’ கரத்தை உள்ளடக்கிய ‘மறம்’

தீமையை மறுத்தல், அநீதியை மறுத்தல், அக்கிரமத்தை மறுத்தல், அடக்கு முறையை மறுத்தல். அந்த மறுத்தல் களின் அடிப்படையில், அகமும் புறமும் தமிழர்களின் கருவூலம் எனில், அறமும் மறமும் தமிழர்களின் இருவிழிகள் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்திய மாபெரும் தலைவன் பிரபாகரன்  புகழ் வாழ்க!

நெஞ்சை இரணமாக்குகின்ற ஒரு நிகழ்ச்சி. ஈழ விடுதலையை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு இருக்கின்ற, தியாக இரத்தினங் களாக வாழத் துடிக்கின்ற சகோதரர்கள், என்னை விட மூத்தவர்கள் எல்லோரும் அமர்ந்து இருக்கின்ற ஒரு மன்றம்.

ஒரு நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தராக இருந்தாலும், பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் அன்று ஊட்டிய உணர்வுகளில் சற்றும் தடம் மாறாமல், எதற்கும் அஞ்சாமல் இப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி களில் பங்கேற்று வருகின்ற அண்ணன் ஜி.வி. அவர்கள், ஈழம் 87 என்ற இந்த நிகழ்ச்சிக்குத்  தலைமை ஏற்றுச் சிறப்பித்து இருக்கின்றார்கள்.

1976 ஆம் ஆண்டு, பாளையங்கோட்டை மத்தியச் சிறையில் நான் மிசா கைதியாக அடைபட்டுக் கிடந்தபோது, செந்தூரப் பூவே செந்தூரப் பூவே என்ற ஒரு பாடலின் ஒலி காற்றோடு கலந்து வந்து என் இருதயத்தை வருடியபோது, இது யாருடைய படம்? யார் இயக்கியது? என்று கேட்டு, சிறையில் இருந்து விடுதலையாகி வந்ததற்குப் பின்னர், 16 வயதினிலே என்ற காவியத்தைக் கண்டதுமுதல், முதல் மரியாதை திரைப்படத்தில், சத்தியராஜ் அவர்கள் அன்றைக்கு எதிர்வினைப் பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு நடித்து, பரிசலில் வருகின்றபொழுது, அந்தப் பரிசலை ஓட்டிக் கொண்டு வருகின்ற நடிகை இராதாவிடம், அந்தக் காரை வீட்டுக் காரி பொன்னாத்தா எப்படி இருக்கா? நல்ல கட்டுமஸ்தா இருப்பாளே? அங்கதான் போறேன் என்று சத்யராஜ் சொல்கின்ற போது, (பலத்த சிரிப்பு),

அதைக் கேட்டு மனம் குமுறித் தன் கையில் இருக்கின்ற துடுப்பைக் கொண்டு அவரது தலையில் தாக்கி அடித்துக் கொன்று விடுவார்; அதற்காகச் சிறை சென்று பரோலில் வருகின்றாள்;  அதே ஓலைக் குடிசையில், நடிப்பின் இமயம் ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்து இருப்பார்.

அப்போது, இராதா படகில் இருந்து அந்த மண்ணில் கால் எடுத்து வைக்கின்ற பொழுது, சிவாஜியின் உடல் ஒரு சிலிர்ப்பு சிலிர்க்கும். இப்படி ஒரு காட்சியை வேறு எந்தப் படைப்பாளியும் தர முடியாது, இயக்குநர் இமயம் பாரதி ராஜாவைத் தவிர. (பலத்த கைதட்டல்).

அப்படிப்பட்ட காவியங்களைத் தந்த பாரதிராஜா அவர்கள், ஆருயிர்த் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களுடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப ஒரு படைப்பைத் தந்து இருந்தார். அந்த உணர்வோடு, தெற்குச் சீமையின் மான உணர்வோடு, வீரத்தின் மண் வாசனையைத் தந்ததைத்தான் தலைவர் பிரபாகரன் சுட்டிக் காட்டி இருக்கின்றார். அந்தப் படத்தின், கடைசிக் காட்சியில், எதிர்த்து வருகின்றவர்களை எல்லாம் வீச்சரிவாளால் வெட்டிச் சாய்த்து விட்டு வருவான்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் அதை ஒரு கலைக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்த்தோம். ஆனால், இப்பொழுது எந்தத் திரைப்படத்தை எடுத்தாலும், அதுகுறித்துக் குதர்க்கமான எண்ணங்களை விதைத்து, எதிர்ப்புகளைத் தூண்டுகின்ற நிலையில், இன்றைக்கு நான் வேதம் புதிது எடுக்க முடியுமா? என்று அவர்கள் இங்கே கேட்டார்கள்.

ஆனாலும் எங்களுக்கு ஒரு கனவு இருக் கின்றது.

ஈழம் 87 குறித்து ஏதேனும் எழுதித் தாருங்கள் என்று பதிப்பாளர் லோகேஷ் அவர்கள் கேட்டார்கள். எனக்குத் தெரிந்த சில வரிகளை எழுதினேன். அதை வாங்கி வாசித்த இயக்குநர் இமயம் அவர்கள், தன் புருவங்களை உயர்த்தி என்னை ஒரு பார்வை பார்த்தார்கள்.

இரத்தத்தாலும், கண்ணீராலும் எழுதப்பட்ட ஈழ வரலாற்றின் மையப்புள்ளி என்பது 1987 தான். இந்த உண்மை, தமிழ்நாட்டு மக்களுக்குத் தெரிந்தாக வேண்டும். வளரும் தலைமுறைக்குத் தெரிய வேண்டும். ஈழப் பிரச்சினையின் ஆத்திசூடி, கொன்றை வேந்தன் எல்லாம், ஈழத்தமிழ் உணர்வாளர் களுக்குத் தெரிந்தாக வேண்டும்.

கருப்பொருள் என்ன?

வாயிற் கடைமணி நடு நா நடுங்க

ஆவிற் கடைமணி உகுநீர் நெஞ்சு சுடத்

தான் தன் அரும்பெறல் புதல்வனை

ஆழியில் மடித்தோன் பெரும்பெயர்ப்ப் புகார் என் பதியே

என்று சொல்வதற்குக் காரணம், என்னுடைய சிலம்பு முத்துடைத்து என்று அவன் சொல்ல, கண்ணகி அணிமணி கால்சிலம்பு உடைப்ப, வாயில் பட்டுத் தெறித்தது மணியே என்று, மாணிக்கப்பரல்கள் சிதறி யதை வைத்துத்தான் சிலப்பதிகாரம் என்ற காப்பியமே எழுந்தது. அதையே தன் காவியத்திற்குப் பெயராகவும் சூட்டினார் இளங்கோ. உலகத்தில் வேறு எந்தக் காவியத்திற்கும் இப்படி ஒரு பெயர் அமைந்தது இல்லை.

ஆகவே, சிலம்புதான் அந்தக் காவியத்தின் மையக்கரு ஆயிற்று. துன்பியல் நாடகங் களை வடிப்பதில் சேக்ஸ்பியர் சிறந்தவன். அவற்றுள் மனதை மிகவும் முறுக்கிப் பிழிவது ஒத்தெல்லோ. அதுபோலத்தான், தெய்வப்பிறவி என்ற திரைப்படத்தில், நடிகர் திலகம், பத்தினித் தெய்வமான தன் மனைவி தங்கத்தின் மீதே சந்தேகப்படுகின்றபோது, அவரது உள்ளம் என்ன பாடுபடுகின்றது என்பதை, வேதனையோடு அவர் நடந்து போகின்ற காட்சியில் பார்க்கலாம்.

அதேபோலத்தான் அன்பு திரைப்படத்தில் ஒத்தெல்லோ வேடத்திலேயே ஒரு ஓரங்க நாடகத்தில் சிவாஜி நடித்தார். அப்போது நான் சிறுவன். பின்னர், இரத்தத்திலகம் திரைப்படத்தில் கவியரசர் கண்ணதாசன் அவர்கள், அதே காட்சியைக் கொண்டு வந்தார்கள். டெஸ்டிமோனா ஒரு உயர்ந்த பெண்மணி. கணவனை நெஞ்சில் வைத்துப் பூசிப்பவள். அவளது கணவன் .....கருத்த உருவம் கொண்டவன், பெரு வீரன்.

இயாகோ கொடியவன். சந்தேக விதை களைத் தூவுகின்றான். உன் காதல் மனைவிக்கு நீ கொடுத்த கைக்குட்டை, உன் நண்பன் கேசியோ கைக்கு எப்படிப் போனது? உன் மனைவிதான் அவனுக்குக் கொடுத்து இருக்கின்றாள் என்கிறான். இது அவன் மனதில் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்து கின்றது.

டெஸ்டிமோனா உறங்கிக் கொண்டு இருக் கின்றாள். லேசாகத் தூக்கம் கலைகின்றது. கணவனைப் பார்த்து, வந்து விட்டீர்களா பிரபுவே? என்கிறாள். அவளது கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று விட வேண்டும் என்று முடிவு எடுக்கிறான். அதை சேக்ஸ்பியர் எப்படி எழுதினாரோ, அந்த உணர்ச்சியை, ஒத்தெல்லோவாக நடித்த சிவாஜி அவர்கள் அப்படியே கொண்டு வந்து இருந்தார். சேக்ஸ்பியரே அதைப் படமாக எடுத்து இருந்தால் கூட, அப்படி ஒருவரை நடிக்க வைத்து விடமுடியாது.

கொல்வதற்கு முன்பு அவளைக் கடைசியாக முத்தமிடப் போகிறான். The last kiss; put out the light. விளக்கை அணைத்து விடு என்று சொல்லும்போது, நடிகர் திலகம் ஒத்தெல்லோ ஆகவே மாறி இருப்பார். அந்தத் துன்பியல் நாடகத்திற்கு ஒரு கைக் குட்டைதான் கருப்பொருள் ஆயிற்று.

இந்தியா செய்த துரோகத்திற்கும், சுதந்திர தமிழ் ஈழ தேசம் மலராமல் போனதற்கும் அடிப்படைக் காரணமான ஒரு சம்பவத்தை வைத்து, சிலப்பதிகாரத்தின் சிலம்பைப் போல, ஒத்தெல்லோவின் கைக்குட்டை போல, இந்த ஈழம் 87 என்கின்ற இந்தச் சித்திரக் காவியத்தைப் படைத்து இருக் கின்றார். இதை நாம் மக்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்க வேண்டும். (பலத்த கைதட்டல்).

ஆங்கிலத்திலும் வெளியிடுங்கள்; அனைத்து இந்திய மொழிகளிலும் வெளி யிடுங்கள். அனைத்து உலக நாடுகளின் தூதரகங்களுக்கும் போய்ச் சேர வேண்டும்.  அன்றைக்கு என்ன நடந்தது என்பதை, மிகைப்படுத்தாமல், வரலாற்று ஆவணங் களோடு வழங்கி இருக்கின்றார்கள்.

பெரியார் திரைப்படத்தில் தந்தை பெரியா ராகவே நாம் புரட்சித்தமிழரைப் பார்த்தோம். அதே போலத்தான் நமது ஆருயிர்ச் சகோதரர் புகழேந்தி தங்கராஜ் அவர்கள் தயாரித்து இயக்கிய, உச்சிதனை முகர்ந்தால் திரைப்படத்திலும் பணம் வாங்காமல் நடித்தார்கள் என்பதை நான் நன்றாக அறிவேன். அது குருதியோடு கலந்த உணர்வு. வேதம் புதிது திரைப்படத்தில் பாலுத்தேவராக நடித்தார். அவரிடம் கேட்கிறார் அக்கிரகார வீட்டுப் பிள்ளை. உங்கள் பெயருக்குப் பின்னால் தேவர் என்பது எதற்கு? அது என்ன நீங்கள் படிச்ச பட்டமா? என்று கேட்கும்போது, கன்னத்தில் அறைந்தாற்போல இருக்கும். அப்படி அந்தக்காட்சியை அமைத்து இருந்தார் நம்முடைய பாரதி ராஜா அவர்கள்.

அந்தப் படத்தில் கடைசிக் கட்டம். தீவட்டி களோடும், ஆயுதங்களோடும் மக்கள் வருகின்றார்கள். அதற்கு முன்பு நடை பெற்ற கண்டமனூர்ச் சண்டை நினைவுக்கு வருகின்றது. அன்றைக்கு அரிவாளைத் தூக்கிக் கொண்டு அத்தனை பேரையும் வெட்டி விரட்டிய அந்தப் பாலுத் தேவர் இப்போது இல்லை. அவர் நினைத்து இருந்தால், அப்போதும் அரிவாளையும், வேல் கம்பையும் எடுத்துச் சுழற்றி இருக்கலாம். ஆனால் அவர் அதைத் தூக்கி எறிந்து விடுகின்றார். அங்கே உயிர்ப்பலி ஆகின்றார்.

இப்படிப்பட்ட காவியங்களைத் தருகின்ற அதே உணர்வோடுதான், சுதந்திரத் தமிழ் ஈழத் தாயகத்தை நெஞ்சில் தாங்கி இருக் கின்றார்.

இந்த ஈழம் 87 என்பது நமக்கு ஒரு பெரிய ஆவணம் ஆகி விட்டது. அதை லோகேஷ், மிகச்சிறப்பாகச் செய்து இருக்கின்றார். இந்தச் சித்திரங்களை வரைந்தவர்களைப் பாராட்டுகின்றேன்.

அஜந்தா ஓவியங்கள் கண்டு ரசிப்பதற்காக; இந்தச் சித்திரங்கள் இரத்தத்தால் நம் இரு தயத்தில் வரையப்படுகின்ற சித்திரங்கள்.

தலைநகர் தில்லியில், தலைவர்களுடன் சந்திப்பு

இப்பொழுது இருக்கின்ற குறுவட்டுகள் அந்தக் காலத்தில் கிடையாது. ஒரு பெரிய நாடா இழை ஒளிப்பேழை இருக்கும். அப்படி ஈழப்படுகொலைக் காட்சிகள் அடங்கிய ஒரு ஒளிப்பேழையுடன், தில்லியில் வாடகைக்கு ஒரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு, திலீபன் அழைப்பது சாவையா? இந்தச் சின்ன வயதில் இது தேவையா? என்று திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருந்த இடத்தில் உணர்ச்சிக் கவிஞர் சொல்லுகின்றாரே, நாள்கள் செல்லச்செல்ல பெண்கள், குழந்தைகள் எல்லோரும் மாரடித்துக் கொண்டு கதறி அழுவார்களே, அந்தக் காட்சி உள்ளடங்கிய வீடியோவை எடுத்துக்கொண்டு, அனைத்து இந்தியக் கட்சிகளின் தலைவர்களுடைய வீடு களுக்குச் சென்றேன். நவம்பர் மாதக் குளிரில் ஒவ்வொரு வீடாகப் போனேன். வாஜ்பாய் அவர்கள் வீட்டுக்கும் போனேன். அத்வானி உள்ளிட்ட கட்சியின் பிற தலைவர்களையும் வரவழைத்து இருந்தார். அவர்களிடம் போட்டுக் காண்பித்தேன். அதைப் பார்த்து விட்டு, இவ்வளவு கொடுமையா நடக்கிறது? என்று கேட்டார்கள்.

ஆந்திர முதல்வர் என்டிஆர் வீட்டுக்கு மாலை ஆறு மணிக்குப் போனேன். எல்லாத் தலைவர்களும் பார்த்து விட்டார்கள். நீங்களும் பார்க்க வேண்டும் என்றேன். அப்படியா பிரதர் என்றவர், தன் செயலாளரை அழைத்தார். அதிகாலை நான்கு மணிக்கு நமது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனை வரையும் இங்கே வரச்சொல் என்றார். என்னிடம் நீங்கள் இரண்டரை மணிக்கு வர முடியுமா? என்று கேட்டார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பிறகுதான் தெரிந்தது, அவர் மாலை ஏழு மணிக்குப் படுத்து இரவு இரண்டு மணிக்கு எழுந்து விடுவார். மூன்று மணிக்குச் சாப்பிட்டு விடுவார்;

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அதிகாரிகளை வர வழைத்துப் பேசி விடுவார் என்றார்கள். சரி என்று, நானும் அந்தக் கடுங்குளிரில் அதிகாலை இரண்டரை மணிக்குப் போய் விட்டேன். அவர் எழுந்து குளித்து முடித்துச் சாப்பிட உட்கார்ந்தவர், அதிகாலை மூன்று மணிக்கு என்னையும் உட்கார்ந்து சாப்பிடச் சொல்லுகின்றார். வேறு வழி? படத்தைப் போட்டுக் காண்பிக்க வேண்டுமே? தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் நாடாளு மன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் பார்த்தார்கள். அவர்கள் எல்லோரிடமும், பிரதர் என்ன சொல்லுகின்றாரோ, அதை நீங்கள் ஆதரியுங்கள் என்று சொன்னார். (கைதட்டல்).

மாமனிதர் மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர்.

இந்திய அரசு உதவி செய்ய முடியாது என்று கைவிரித்தபோது, புலிகளுக்கு என்ன உதவிகள் தேவை என்று கேட்டு அதைச் செய்து கொடுத்தவர் எம்ஜிஆர். அந்தச் சந்திப்பு குறித்து அவர் என்னிடம் சொன்னதை அப்படியே சொல்கிறேன். என்னையும், பாலசிங்கத்தையும் வீட்டுக்கு அழைத்து விருந்து கொடுத்தார் எம்ஜிஆர். என்ன வேண்டும்? என்று கேட்டார். அவர் என்ன கொடுக்கப் போகிறார் என்று எண்ணிக் கொண்டே ஒரு இரண்டு கோடி ரூபாய் தேவைப்படும் என்று சொன்னேன். ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. இப்போது நீங்கள் போகும்போது ஐம்பதுலட்சம் தருகிறேன். விரைவில் மீதிப்பணத்தையும் தருகிறேன் என்று சொன்னவர், ரூபாய் நான்கு கோடி மக்கள் பணத்தைக் கொடுத்தார். காயப்பட்ட புலிகளின் சிகிச்சைக்காக மதுரையில் தனி மருத்துவமனை ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தார். புலிகளுக்கு அவரது தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்து, எந்த நேரத்திலும் தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார். இன்னும் சொல்வதாக இருந்தால், எவரும் செய்ய முடியாத அளவிற்கு, அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் போய்ச் சேர்வதற்கு ஒரு ஏற்பாட்டையும் செய்து கொடுத்தார். காவல் துறை உயர் அதிகாரி ஒருவர் மூலம் எனக்குத் தெரியும். ஒரு கப்பலில் இருந்து தமிழகக் காவல்துறை கைப்பற்றிய ஆயுதங்களையும் புலிகளுக்குத்தான் கொடுத்தார்.

இந்திரா காந்தி அம்மையார் அவர்கள் இன்னும் சில காலம் வாழ்ந்திருந்து, மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆர் அவர்களும் இருந்திருந் தால், அன்றைக்கே ஈழம் அமைந்து இருக்கும் என்பது சத்தியமான வார்த்தை. (பலத்த கைதட்டல்). அதனால்தான் அவர்களை ஈழத்தமிழர்கள் இன்றைக்கும் போற்றுகின்றார்கள்.

அந்த நாட்களை நான் எண்ணிப் பார்க் கின்றேன். தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் இதயத்தின் ஒரு மூலையில் எனக்கு ஒரு இடம் கிடைத்ததுதான் என் வாழ்க்கையில் நான் பெற்ற பெரும்பேறு.

போபர்ஸ் ஊழலும், இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தமும்

1987 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16 ஆம் தேதியன்று ஸ்வீடன் நாட்டின் தேசிய வானொலி, போபர்ஸ் பீரங்கி பேரத்தில் 64 கோடி ரூபாய், இந்திய அதிகாரப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் லஞ்சமாகப் பெற்றார்கள்; அந்தப் பணம்  சுவிஸ் வங்கிகளில் போடப்பட்டு இருக்கின்றது என்று சொன்னது. அதைக் கேட்டு இந்திய நாடாளுமன்றமே நடுங்கியது. இரண்டு அவைகளும் முடங்கிப் போயின.  அந்த விவாதத்தில், எனக்கு இரவு 11 மணிக்குத்தான் பேச வாய்ப்பு கிடைத்தது. எனக்கு முன்பு 40 பேர் வரையிலும் பேசி விட்டார்கள். அடுத்து நான் என்ன புதிதாகச் சொல்லிவிட முடியும்?

அதற்காக, இந்து செய்தியாளர் சித்ரா சுப்பிரமணியம், ஜெனீவாவில் இருந்து அனுப்பிய அத்தனை ஆவணங்களையும் ஒரு வார காலம் படித்தேன். ஒன்றை மட்டும் கேட்டேன். போபர்ஸ் நிறுவனத்தின் தலைவர் மார்ட்டின் ஆர்ட்போ. அவருடைய நாட்குறிப்பில், மிஸ்டர் ஜி க்கு இவ்வளவு பணம் கொடுத்தோம் என்று எழுதி இருக் கின்றாரே, அந்த ‘ஜி யார்?’ என்று கேட்டேன். இதை வேறு யாரும் கேட்கவில்லை.

அப்போது உள்துறை இணை அமைச்சராக இருந்த சிதம்பரத்திற்குக் கோபம் வந்து ஆத்திரத்தில், ‘ஜி என்றால் கோபால்சாமி’ என்றார். அந்த அளவுக்கு அந்த போபர்ஸ் ஊழல் காங்கிரசை உலுக்கிவிட்டது. இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கு ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? அந்தக் காரணம் இதுதான். போபர்ஸ் ஊழலை மறைப்பதற்காகத்தான்.

அதை மிக நாகரிமாக இந்தப் புத்தகத்தில் நேரடியாகச் சொல்லாமல், நம்முடைய முடிவுக்கே விட்டு இருக்கின்றார் புகழேந்தி தங்கராஜ் அவர்கள். அதைத்தான் இங்கே நமது வெள்ளையன், பேராசிரியர் ராமு மணிவண்ணன், ஆருயிர் இளவல் வன்னி அரசு, ஜெனீவா மனித உரிமைகள் பேரவை யில் முழங்கிய வழக்கறிஞர் பாலு ஆகியோர் விரிவாக எடுத்துச் சொன்னார்கள்.

போபர்ஸ் ஊழல் பிரச்சினையில் இருந்து மக்களை எப்படித் திசை திருப்புவது என்று தெரியாமல் திகைத்துப் போயிருந்தார் அன்றைய பிரதமர்.  அங்கே என்ன பிரச்சினை என்றால், ஜூன் 5 ஆம் தேதி, நெல்லியடியில் 900 சிங்களப் படை வீரர்கள் இருந்த முகாமை, மில்லர் தகர்த்து விட்டார். வெடிகுண்டு நிரப்பிய வண்டியோடு போய் மோதியதில், ஒருவன் தப்பவில்லை.

அடுத்து புலிகள் கொழும்பு வரை வந்து அடிப்பார்கள் என்று ஜெயவர்த்தனா அஞ்சி நடுங்கினார். அவர்கள் தென் ஆப்பிரிக் காவில் வாங்கிய ப~பல்லோ என்ற கவச வண்டி செயல் இழந்து விட்டது. பிற உலக நாடுகளிடம் வாங்கிய ஆயுதங்களும் பயன் அளிக்கவில்லை. இனி நாம் புலிகளிடம் அடி வாங்கித் தோற்போம் என்ற நிலைமையில், இந்தியாவில் ஏற்பட்ட சிக்கலைப் புரிந்து கொண்டார்.

அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 1985 இல் இந்தியா டுடேக்கு அளித்த பேட்டியில், பாகிஸ்தான் எங்கள் சகோதர நாடு என்று சொன்னவர் ஜெயவர்த்தனா. அதை நான் நாடாளுமன்றத்தில் பேசிப் பதிவு செய்து இருக்கின்றேன். அவர், இங்கே சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டவருக்கு ஒப்பந்தம் என்ற ஒரு வலையை வீசினார். இவரும், தன் தாயார் சாதிக்க முடியாததைத் தான் சாதித்ததாகக் காட்டிக் கொள்ளலாம் என்று ஒப்பந்தம் போட இசைந்தார்.

ஒரு ஒப்பந்தம் என்றால் யார் கையெழுத்துப் போட வேண்டும்? சண்டை போடுகின்ற இருவரும்தானே போட வேண்டும்? புலிகளும், சிங்கள அரசும்தான் போட வேண்டும். ஆனால், அவர்கள் இடையே பஞ்சாயத்து பேசப்போன நீ எப்படி ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்துப் போடலாம்?  இந்திய இராணுவத்தை அனுப்பலாம்?

அதற்கு முன்பு, பெங்களூருவில் பேசிய அனுபவத்தின் அடிப்படையில், இனி இந்திய மண்ணில் நான் கால் எடுத்து வைக்க மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார் பிரபாகரன்.

ஜூலை 19, 1987 இல் இந்தியத் தூதரகத்தில் இருந்து பூரி என்ற அதிகாரி பிரபாகரனைச் சந்தித்து அழைக்கின்றார். நான் வர மாட்டேன் என்று சொல்லுகிறார் பிரபாகரன். உங்களை மட்டும் ஈழத்தின் ஏகப் பிரதிநிதியாக அறிவிக்க இந்திய அரசு முடிவு செய்து இருக்கின்றது. அதற்காகப் பேச உங்களை அழைக்கின்றோம் என்கிறார். அவர் பாலசிங்கத்துடன் கலந்து ஆலோசிக்கின்றார். சரி இந்தியாவுக்குச் செல்வது என்று முடிவு எடுக்கின்றார்கள்.

திலீபனோடும், யோகியோடும் சென்னை வானூர்தி நிலையத்திற்கு 23 ஆம் தேதி வந்து இறங்குகின்றார். செய்தியாளர் களைச் சந்திக்கின்றார். மறுநாள் வெளி வந்த இந்து ஆங்கில ஏட்டை நீங்கள் எடுத்துப் பாருங்கள். அடுத்து டெல்லிக்கு அழைத்துச் சென்று, அசோகா ஓட்டலின் 518 ஆம் எண் அறையில் தங்க வைத்தார்கள். அவர்களைச் சந்திப்பதற்காக மன்னிக்க முடியாத மாபாவி ஜேஎன் தீட்சித் வந்தான்.

அன்றைக்குத்தான் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்த நகலை அவரிடம் காட்டுகிறார்கள். எவ்வளவு பச்சைத் துரோகம்? ஏமாற்றி அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்கள். இதை நான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது; எங்கள் இயக்கத்தின் விடுதலை இலட்சியத்தையே அழித்து விடும் என்று தலைவர் பிரபாகரன் சொன்னார். நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் இந்த ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்படும்; நான் பிடித்துக் கொண்டு இருக்கின்ற இந்த ஹூக்காவின் புகை அணைவதற்குள்ளாக உங்களை நசுக்கி விடுவோம் என்றான் தீட்சித். தலைவருடைய கண்கள் கோவைப் பழமாகச் சிவக்கின்றன. அவர் கண் சிவந்தால் நாங்கள் கிட்ட நிற்க மாட்டோம்; ஓடி விடுவோம் என்று கிட்டு என்னிடம் சொல்லி இருக்கின்றார். அப்போது பாலசிங்கம் அவரது கையைப் பிடித்து அழுத்தி உட்கார வைக்கின்றார். இதை எல்லாம் லண்டனில் நான் அவரைச் சந்தித்தபோது, பாலசிங்கம் என்னிடம் சொன்னார்.

நான் அவர்களைச் சந்திப்பதற்காக முயற் சித்துத் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டேன். அசோகா ஓட்டலில் அந்த அறைக்கு இணைப்புத் தரவில்லை. நான் உடனே ஒரு சபாரி உடையை அணிந்து கொண்டு, 26 ஆம் தேதி மாலை ஐந்து மணிக்கு அசோகா ஓட்டலுக்குப் போனேன். அவர் இருந்த மாடிக்குப் போகிறேன். அந்த மாடியில் துப்பாக்கி ஏந்திய காவலர்கள் நிற்கின்றார்கள். நான் அவர்களைச் சட்டை செய்யாமல் நேராக 518 ஆம் எண் அறையை நோக்கி நடந்தேன். முதலில் அவர்கள் என்னை ஒரு அதிகாரி என்று நினைத்துக் கொண்டார்கள். எப்பவுமே உங்களை ஊர் முழுவதும் தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது, காவல் நிலையத்திற்கு எதிரே ஒரு கடையில் தேநீர் குடித்துக்கொண்டு இருந்தால் உங்களைப் பிடிக்க மாட்டான். அதற்காக நான் சொன்னேன் என்று அப்படிப் போய் சோதித்துப் பார்க்காதீர்கள் (சிரிப்பு).

518 ஆம் எண் அறைக்கதவை நான் தட்டிய வுடன், வேகமாக என் அருகில் வந்த அதிகாரி ஒருவர் என்ன வேண்டும்? என்று கேட்டார். பிரபாகரன் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும் என்றேன். உடனே, கொஞ்சம் பொறுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு, அடுத்து இருந்த அறைக்குள் போய்த் திரும்பி வந்தார். இது தடை செய்யப்பட்ட பகுதி. நீங்கள் யாரையும் பார்க்க முடியாது. உடனே இங்கிருந்து திரும்பிச் செல்லுங்கள் என்றார்.

நான் திரும்பி வந்து அறிக்கை கொடுத் தேன்; பிரபாகரனைச் சிறை வைத்து இருக் கின்றார்கள் என்று. அந்தச் செய்தி மறுநாள் காலையில் இந்து ஏட்டின் முதல் பக்கத்தில் வந்து விட்டது. உலகம் முழுவதும் தெரிந்து விட்டது. சென்னையில் இருந்த விடுதலைப் புலிகள் அலுவலகத்தில் இருந்து பேபி சுப்பிரமணியம் என்னை அழைத்தார். அண்ணே, நீங்கள் நேற்று மாலையில் தலைவரைச் சந்திக்கப் போனீர்களாம். பார்க்க விடவில்லை. இன்று காலை ஏட்டில் செய்தியைப் படித்து விட்டார்கள். தலைவருக்குத் தெரிந்து விட்டது. நீங்கள் வீட்டிலேயே இருங்கள்; உங்களிடம் தலைவர் பேசுவார் என்றார்.

நான் தொலைபேசிக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து இருந்தேன். பத்து மணி அளவில் மணி அடித்தது. முதலில் யோகி பேசினார். அண்ணை உங்களிடம் பேசுகிறார் என்று சொன்னார். அன்றைக்குத் தலைவர் என்னோடு 33 நிமிடங்கள் தொலை பேசியில் பேசினார். அப்போது அவர் என்ன சொன்னார் என்பதை, அன்றைக்கே எனது நாட் குறிப்பில் எழுதி வைத்து இருக் கின்றேன். நானும் குப்பி கட்டி இருக் கின்றேன். எங்கள் பிணங்களின் மீதுதான் இந்திய இராணுவம் உள்ளே நுழைய முடியும் என்று சொன்னார்.

அன்றைக்கு நடந்ததை எல்லாம் விரிவாகப் பேச எனக்கு நேரம் இல்லை. சுருக்கமாகச் சொல்லுகிறேன்.

27 ஆம் தேதி மக்கள்திலகம் எம்ஜிஆர் அவர்கள் தில்லிக்கு வருகின்றார். அந்த ஒப்பந்தத்திற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை; இதற்கு நான் பொறுப்பு அல்ல என்று சொன்னார். 28 ஆம் தேதி சந்திக்கின்றார்கள். ஒரு அடையாளத் திற்காகச் சில ஆயுதங்களை ஒப்படை யுங்கள். ஈழத்தின் மறு கட்டமைப்புக்கு, மாதந்தோறும் ஐம்பது லட்சம் ரூபாய் நாங்கள் தருகின்றோம்; உங்கள் அமைப் புக்கும் தேவையான உதவிகளைச் செய் கிறோம் என்று சொல்கிறார்கள்.

நாடு திரும்புகின்ற வழியில் எம்ஜிஆரைச் சந்தித்தார்கள். அவர் பிரபாகரனைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதார். திரை உலகில் அவர் பெரிய ஹீரோ. நிஜ வாழ்க்கையில் எம்ஜிஆருக்கு நிஜ ஹீரோ பிரபாகரன். (பலத்த கைதட்டல்). அந்த அளவுக்கு மதிப்பு வைத்து இருந்தார். ஏகே 47 எப்படிப் பயன்படுத்துவதை என்பதை எல்லாம், இவர்களிடம் கேட்டு செய்து பார்த்து இருக்கின்றார்.

சுதுமலையில் சொன்னது என்ன?

இந்தக் கட்டத்தில் இரண்டு நிகழ்வுகளைக் குறிப்பிட வேண்டும். 1987 ஆகஸ்ட் 4 ஆம் தேதி சுதுமலையில் தலைவர் பிரபாகரன் பேசினார். இந்திய ஆதிக்க அரசு, தன் வல்லாண்மையின் கீழ் இலங்கையைக் கட்டுப்படுத்த நினைக்கின்றது. அதற்காக, எங்களுக்கு விருப்பம் இல்லாத இந்த ஒப்பந்தத்தை எங்கள் மீது திணிக்கின்றது. எங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தின் வடிவத்தை மாற்ற முயற்சிக்கின்றார்கள். ஆனாலும், நாங்கள் இந்தியாவை நேசிக் கின்றோம்; இந்தியாவோடு மோத விரும்ப வில்லை. எமது போராட்ட வடிவங்கள் மாறலாம்; ஆனால் சுதந்திரத் தமிழ் ஈழம் தான் எமது இலட்சியம். சிங்கள இனவாத பூதம், இந்த ஒப்பந்தத்தை விழுங்கும் நாள் தொலைவில் இல்லை என்று சொன்னார்.

இதற்குப்பிறகு நடந்த காட்சிகளை இங்கே கொண்டு வருகிறார் நமது புகழேந்தி தங்கராசு அவர்கள்.  ஹர்கிரத் சிங் 54 ஆவது பிரிவின் கமாண்டர். இந்திய அரசு செய்த துரோகத்தைத் தன் புத்தகத்தில் எழுதிப் பதிவு செய்த அவரது துணிச்சல் வேறு யாருக்கு வரும்? அதற்காக அவருக்கு நாம் நன்றிக்கடன் பட்டு இருக்கின்றோம். (கைதட்டல்).

தலைவரோடு ஐந்து மணி நேரம் உரையாடு கின்றார். நண்பர்கள் ஆகிறார்கள். குமரப்பா திருமணத்திற்கு இந்தியத் தளபதிகள் போகிறார்கள். அடுத்த 30 ஆவது நாள் அடுத்த சம்பவம்.

கோரிக்கைகள் என்ன?

ஐந்து கோரிக்கைகள்:

சிங்களக் குடியேற்றங்கள் வெளியேற்றப்பட வேண்டும்; இடைக்கால அரசு அமைந்த பிறகுதான், நிவாரணப் பணிகளைத் தொடங்க வேண்டும்; புதிய காவல் நிலையங்களைத் திறக்கக்கூடாது, ஊர்க் காவல் படையிடம் இருக்கக்கூடிய ஆயுதங் களைப் பறிக்க வேண்டும். இப்படிக் கோரிக்கைகள். 13 ஆம் தேதி இதைக் கடிதமாக இந்திய அரசுக்கு எழுதுகின்றார் தலைவர். பதில் இல்லை.

ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கச் சொன்ன வுடன், யோகி ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கப் போகிறார். ஜெர்மனியா மவுசா பிஸ்டல் வைத்து இருக்கின்றார். அதை இலங்கை இராணுவத்திடமோ அல்லது இந்திய அமைதிப்படையிடமோ கொடுப்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருந் தார்கள். ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பார் என்று சொன்னவுடன்,  யோகி பிஸ்டலைக் கொண்டு சென்று மேஜையில் வைத்து விட்டுப் போய்விட்டார்.

இதன் பிறகு, ‘தமிழ் ஈழ லிபரேசன் ஆர்மி’ என்று உவராயத்தேவன் அமைப்புக்கு இவர்கள் ஆயுதம் கொடுக்கின்றார்கள். துரோகக் குழுக்களுக்கு ஆயுதம் கொடுக் கின்றார்கள். டெலோ, பிளாட், டெலா, இ.என்.டி.எப்., ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்க்கு ஆயுதம் கொடுக்கின்றார்கள். இவையெல்லாம் ஹர்கிரத் சிங்கிற்குத் தெரிய வருகின்றது. அவர் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார். இது கூடாது என்கிறார்.

அதன்பிறகுதான் ஐந்து கோரிக்கைகளை முன்வைத்து உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கி, துளி நீரும் பருகாமல் இருந்து மடிகின்றார்.

நான் ஜெனிவா மனித உரிமைகள் ஆணையத்தில் ஒவ்வொரு உரையும், ஒன்றரை நிமிடம்தான் பேசினேன். அந்த ஒன்றரை நிமிடத்திற்குள், நான் என்ன வெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமோ அவ்வள வையும் உசைன் போல்ட் ஓடுகின்ற வேகத்தில் பதிவு செய்து இருக்கின்றேன். நான் பேசுவதற்கு முன்பு இறந்துபோன மாவீரர்களை நினைத்து, நீங்கள் என் இதயத்துக்குள் இருந்து என்னைப் பேசச் செய்யுங்கள் என்று கேட்டுக் கொண்டேன்.

மில்லர் மரணத்தைத் தழுவப் போவதற்கு முன்பு சொன்னான்: ‘நான் மகிழ்ச்சியாக மரணத்தைச் சந்திப்பேன். ஆனால், மலரப் போகின்ற தமிழ் ஈழத்தை நான் பார்க்க முடியவில்லையே? என்ற ஏக்கத்தோடு மடிகிறேன்’ என்று சொன்னான்.

திலீபன் கடைசியாகப் பேசுகின்றார்: ‘நான் எனது கடமையைச் செய்து முடித்து விட்டேன். விண்ணில் இருக்கின்ற 650 தியாகிகளோடு நானும் சேர்ந்து, மலர்கின்ற தமிழ் ஈழத்தை தரிசனம் செய்வேன்’ என்று பேசுகிறார். உயிர் விளக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அணைத்து கொண்டு இருக் கின்றது.

செப்டம்பர் 26, ஜெனிவாவில் நான் பேசு கின்றேன். 25 ஆம் தேதிதான் இலங்கையில் இருந்து வந்த சிங்களவர்களால் தகராறு. அவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். ‘நீ ஒரு கொலைகாரன், புலி’ என்றார்கள். ‘நீங்கள் இரத்த வெறிபிடித்த பிசாசுகள்’ என்றேன். அவன் இலங்கைக் கடற்படையில் இருந்த சமரவீரா என்றார்கள்.

பிரச்சினை முடிந்த மறுநாள் செப்டெம்பர் 26. நான் பேசும்போது சொன்னேன்: ‘இது எங்களுக்குத் துக்க நாள். திலீபனின் தியாகத்தை, அவனுடைய மரணத்தைச் சொல்லிவிட்டு, அயர்லாந்து விடுதலைக்காக 68 நாட்கள் உண்ணாவிரம் இருந்து மடிந்த பாபி  சாண்ட்ஸ் பற்றிப் பேசிப் பதிவு செய்தேன். உலகத்தை உலுக்கியது அவரது மரணம். ஆனால் எங்கள் திலீபன் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் குடிக்காமல் இறந்தான். இன்றைக்கு அல்ல,  இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அப்படி ஒரு காட்சி எங்கள் சங்க இலக்கியத்தில் இருக்கின்றது. சிறையில் அடைத்துத் தண்ணீர் கொடுப்பதற்குத் தாமதித்த காரணத்தினாலே நான் தண்ணீர் பருகாமலேயே சாவேன் என்று கணைக்கால் இரும்பொறை என்ற மன்னன் இறந்தான் என்பதையும் அங்கே நான் பேசிப் பதிவு செய்தேன்.

நம்பிக்கை இருக்கின்றது

இப்பொழுது இருக்கின்ற ஐ.நா.வின் பொதுச் செயலாளர் அந்தோணியா குட்டெரஸ் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கின்றது. முதல் முறையில் யாரும் எதுவும் செய்ய மாட்டார்கள். அடுத்த முறையும் இவர்தான் வருவார். இவர் போர்சுகல் நாட்டின் பிரதமர், குடியரசுத் தலைவராக இருந்து, கிழக்குத் தைமூருக்கு சுதந்திரப் பொதுவாக்கெடுப்பு நடத்தி, கிழக்குத் தைமூருக்கு விடுதலை தேடிக் கொடுத்த மனிதன். உண்மையான அக்கறை உள்ளவர். நான்கு ஆண்டு காலத்தில் உலகம் முழுவதும் இந்தக் குரல் எழுந்து, தமிழகத்தில் இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள், மாணவர்கள் எப்படி திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருந்தபோது பத்தாவது நாள் யாழ் பல்கலைக் கழகத்துக்கு எதிரே இலட்சக்கணக்கான மாணவர்கள் திரண்டார் களோ, அதைப் போல தமிழகத்தின் இளை ஞர்கள், மாணவர்களைத் தட்டி எழுப்பு வதற்கு உங்களைப் போன்ற படைப்பாளி களின் படைப்புகள் உதவும். அப்படி ஒரு நாள் வராமல் போகாது. ஜல்லிக்கட்டுக்குத் திரண்டவர்கள், அதற்காகத் திரளுகின்ற காலம் வரும் என்ற நம்பிக்கையோடு, ஒவ்வொரு உரையிலும் அதைக் கடைசி யாகச் சொல்லி முடிக்கக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.

இந்திய அரசின் துரோகங்கள்

உண்ணாவிரதம் இருக்கின்ற திலீபனை வந்து பாருங்கள் என்று அழைத்தபோது, ஜே.என். தீட்சித் வர மறுத்துவிட்டான். திலீபனின் தியாக மரணம்தான் முதல் திருப்பம். அதையும் தாங்கிக் கொண்டு தலைவரும், மற்றவர்களும் இருந்தார்கள். ஹர்கிரத் சிங் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகளைத் தடுக்கப் பார்க்கின்றார். குமரப்பா, புலேந்திரன் ஆகியோர் தலைவரிடம் சொல்லி விடைபெற்றுக் கொண்டு படகில் தமிழ்நாட்டுக்கு வருகின்றார்கள். அவர்களை இலங்கைக் கடற்படை சுற்றி வளைத்துக் கைது செய்கின்றது.

சுதுமலையில் தலைவர் என்ன சொன்னார்? ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கின்றோம். இனி எங்கள் மக்களைப் பாதுகாக்கின்ற பொறுப்பை இந்திய அரசுதான் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னார். அந்த அடிப்படையில், இப்போது இலங்கை இராணுவம் கைது செய்த புலிகளை இந்திய அரசுதானே பாதுகாக்க வேண்டும்? ஹர்கிரத்சிங்குக்குத் தகவல் கிடைக் கின்றது. அவர் இலங்கை இராணுவத்தை எச்சரிக்கின்றார். அவர்கள் மீது துரும்பு விழுந்தாலும் உங்களைத் தொலைத்துக் கட்டிவிடுவோம் என்கிறார். அத்துடன் நிற்காமல், பலாலி வானூர்தித் தளத்தில், 17 விடுதலைப்புலிகளும் வைக்கப்பட்டு இருந்த இடத்தைச் சுற்றி, இந்திய இராணு வத்தைக் கொண்டு போய் நிறுத்துகின்றார். இது அக்டோபர் 3 ஆம் தேதி.

தீட்சித், ராஜீவ் காந்திக்குத் தகவல் கொடுக்கின்றார். டெல்லிக்குப் போகிறார். இந்த முக்கியமான தளபதிகளை ஜெயவர்த் தனாவிடம் ஒப்படைத்து விட்டால், இடைக் கால நிர்வாகத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும்படிப் புலிகளைப் பணிய வைத்து விடலாம் என்கிறார். கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த பத்மநாதன் என்பவரைத் தலைவராக அறிவிக்கின்றார் பிரபாகரன். அவர் கொடுத்த பட்டியலில் இரண்டு முஸ்லிம் பெயர்களையும் அறிவிக்கின்றார். அதை இலங்கை, இந்திய அரசுகள் ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை. இவர்கள் வேறு ஒரு குழுவை அமைக்க முயல்கின்றார்கள். அதில், கிழக்கு மாகாணத்தைப் புறக்கணிக்கின்றார்கள். நமது உணர்ச்சிக் கவிஞர் காசி ஆனந்தன் அவர்கள், கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்தான்.

இதுதான் சதி. அக்டோபர் 5 ஆம் தேதி தில்லியில் இருந்து உத்தரவு வருகின்றது.

அதற்கு முன்பு, புலிகளின் கோரிக்கைகள் குறித்து விவாதிப்பதற்காக, ஹர்கிரத்சிங், பிரபாகரனை அழைத்து இருக்கின்றார். அப்போது தீட்சித் ஹர்கிரத் சிங்கை அழைத்து, பிரபாகரன் உங்களைச் சந்திக்க வரும்போது, அவரைச் சுட்டுக் கொன்று விடுங்கள் என்கிறான். அப்படி ஒரு துரோகத்தை நான் செய்ய மாட்டேன் என்கிறார் ஹர்கிரத்சிங். அவருக்கு மேலே இருந்த தளபதி தீபிந்தர் சிங்கிடம் சொன் னார்கள். இந்திய இராணுவம் அப்படி ஒரு துரோகத்தைச் செய்யாது என்று அவரும் மறுத்துவிட்டார்.

அப்போது தீட்சித், ‘இது என் ஆணை அல்ல; தில்லியின் உத்தரவு; பிரதமரின் உத்தரவு’ என்கிறான்.

அப்படியானால், யார் வன்முறையாளர்கள்? இரத்தக்களறிக்கு யார் காரணம்?

தில்லியின் உத்தரவுப்படி, குமரப்பா, புலேந்திரன் மற்றும் 17 தளபதிகளைச் சுற்றி இந்திய இராணுவம் போட்டு இருந்த காவலை விலக்கிக் கொள்கின்றார்கள். சிங்கள இராணுவம் அவர்களைக் கொழும்புக்குக் கொண்டு செல்ல முனை கின்றது. 17 பேரும் சயனைடு சாப்பிட்டு விட்டார்கள். அவர்கள் வாயில் பயனைட் கத்தியால் குத்துகிறார்கள். 12 பேர் இறந்து விட்டார்கள். ஐந்து பேர் தப்பினார்கள். அவர்களுள் மூன்று பேரை நான் லண்டனில் சந்தித்து இருக்கின்றேன்.

தில்லியின் உத்தரவுப்படிதான் காவல் விலக்கப்பட்டது. அவர்கள் சாவுக்கு இந்திய அரசுதான் காரணம் என்று இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் பேசிப் பதிவு செய்து இருக்கின்றேன்.

இந்தச் சம்பவம்தான் ஈழத்தை எரிமலை ஆக்கிவிட்டது.

12 தளபதிகளின் உடல்களும் தீர்வில் மைதானத்தில் கொண்டு வந்து வைக்கப் பட்டன. பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டார்கள். குமுறி அழுதார்கள். அங்கே தலைவர் வந்தார். அவர்கள் அழுவது அல்ல. இது அழுவதற்காகக் கட்டப்பட்ட சமாதி அல்ல; உறுதியின் உறைவிடம் இது என்று எழுதி வைத்து இருப்பவர்கள். அந்த உறுதியோடு இருப்பவர்கள்.

அங்கே ஒரு பாடல் ஒலிக்கின்றது. ஓ மரணித்த வீரனே, உன் சீருடைகளை எனக்குத் தா; உன் காலணிகளை எனக்குத் தா; உன் ஆயுதங்களை எனக்குத் தா என ஒலிக்கின்றது.

மீண்டும் பிஸ்டலை எடுத்து உறைக்குள் சொருகுகின்றார் தலைவர். இனி இந்திய இராணுவத்தோடு போரிட்டு மடிவது என்று முடிவு எடுக்கின்றார். புலிகளின் ஊடகங் களான ஈழமுரசு, நிதர்சனம் அலுவலகங் களை வெடி வைத்துத் தகர்க்கின்றது இந்திய இராணுவம். எதிர்த்துப் போரிடுவதற்குக் களத்திற்கு வருகின்றார்கள். ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவை இரண்டு நாள்கள் ஆகியும் இந்திய இராணுவத்தால் கடக்க முடியவில்லை. ஒரே வாரத்திற்குள் 14 டாங்குகளைப் புலிகள் தகர்த்து விட்டார்கள். பாகிஸ்தான் போரில் கூட இந்தியாவுக்கு இவ்வளவு இழப்பு ஏற்பட்டது கிடையாது.

இத்தனைக்கும் பிறகு, இந்திய இராணு வத்தின் தாக்குதலை நிறுத்தச் சொல்லி, தலைவர் பிரபாகரன் ராஜீவ் காந்திக்கு எட்டுக் கடிதங்கள் எழுதினார். போர் நிறுத்தம் அறிவியுங்கள்; பேசுவதற்கு நாங்கள் தயாராக இருக்கின்றோம் என்று சொன்னார். ஒரு கடிதத்திற்குக்கூட இந்திய அரசிடம் இருந்து பதில் இல்லை.

இலங்கை இராணுவம் கொன்று குவித்தது போதாது என்று, இந்திய இராணுவமும் ஈழத்தமிழர்களைக் கொன்று குவித்தது. தமிழர்களின் பிணங்கள் சாலைகளில் கிடந்தன; காக்கை கழுகுகள் கொத்தித் தின்கின்றன என்று, லண்டன் கார்டியன் ஏழு எழுதியது. எவ்வளவு கொடுமைகள்? தீட்சித் போன்ற அதிகாரிகளின் தவறான வழிகாட்டுதல்களால் இந்திய அரசு துரோகம் இழைத்தது.

ஈழம் என்பது கனவு அல்ல

புலிகள் அமைத்து இருந்த தமிழ் ஈழ அரசாங்கத்தில், கல்வித்துறை, வேளாண் துறை, கணினித்துறை என எல்லா வற்றுக்கும் தனித்துறைகள். நீதி இருந்தது. களவு கிடையாது, கொலை கிடையாது, கொள்ளை கிடையாது, விபச்சாரம் கிடையாது. அப்படி ஒரு அற்புதமான அரசாங்கத்தை நடத்தினார்கள்.

அதை அழித்தது இந்திய அரசு என்ற உண்மையை வெளிக்கொண்டு வந்து இருக்கின்றது, இந்த ஈழம் 87 என்ற துயர சித்திரக் காவியம். இது மக்களிடம் போய்ச் சேரட்டும். அவர்கள் உண்மைகளை உணரட்டும். இதை ஒரு திரைக்காவியமாக எடுக்க வேண்டும். அனைவரும் சேர்ந்து அந்தப் பணியைச் செய்ய வேண்டும்.

ஈழம் என்பது கனவு அல்ல. போராட்ட வடிவங்கள் மாறலாம்; இலட்சியம் ஒரு போதும் மாறாது. வென்றே தீரும். கேடலோனியாக்காரர்களுக்கு இருக்கின்ற நம்பிக்கையை நாமும் பெறுவோம். மலரும் தமிழ் ஈழம்; வாழ்க பிரபாகரன்!

இவ்வாறு பொதுச்செயலாளர் வைகோ அவர்கள் உரை ஆற்றினார்.

சங்கொலி, 24.11.2017

Share/Bookmark

Friends of MDMK


Login | Register | Blogs by Friends

Share/Save

Share/Bookmark

Recent News, Articles, Speeches & Letters

 

உருவாக்கம் மற்றும் பராமரிப்பு
திரு. கார்த்திகேயன்
த. சுபாஷ், த/பெ Dr. இரா. தண்டபானி (Late)